Мо чӣ кор кунем?
«Вақте ки хизматгори марди Худо барвақт хеста, берун рафт, лашкаре бо аспҳо ва аробаҳо шаҳрро иҳота карда буд. Ва хизматгораш ба ӯ гуфт: «Вой, устоди ман! Мо чӣ кор кунем?» Ӯ ҷавоб дод: «Натарс, зеро онҳое, ки бо мо ҳастанд, аз онҳое, ки бо онҳо ҳастанд, бештаранд».» – 2 Подшоҳон 6:15-16 NKJV
Оё шумо ягон бор дар ҳолате қарор доштед, ки гуфтаед: «Ман ҳама кореро, ки аз дастам меомад, кардам. Ҳоло фикр мекунам, ки ман бояд ба Худованд таваккал кунам!» Ман фикр мекунам, ки аксарияти мо инро дар ягон вақт гуфтаем, ё ҳадди ақал фикр кардаем. Аммо аён аст, ки мо бояд ба Худованд пеш аз он ки ба охири захираҳои худ расем, таваккал мекардем.
Ман фикр мекунам, ки сабаби он ки мо ба Худованд таваккал намекунем, то даме ки ба охири худ расем, дар он аст, ки аксарияти мо ба дигарон такя карданро дӯст намедорем ва аз он сабаб, ки баъзан мо боварӣ надорем, ки Худованд ба мо натиҷаҳои дилхоҳамонро медиҳад.
Одамон одатан ба Исо барои наҷот таваккал намекунанд, то даме ки фаҳманд, ки онҳо худро наҷот дода наметавонанд. Аксарияти мо пеш аз он ки дар ваъдаи «вақте ки мо ҳанӯз гуноҳкорон будем, Масеҳ барои мо мурд» (Румиён 5:8) истироҳат кунем, ҳама чизи дигарро кӯшиш мекунем. Мо фикр мекунем, ки агар мо дуруст имон оварем, дуруст дуо кунем, дуруст иқрор шавем, дуруст амал кунем, наҷот хоҳем ёфт. Мо бояд фаҳмем, ки новобаста аз он ки мо чӣ қадар кор кунем, худро наҷот дода наметавонем. Мо бояд яке аз душвортарин корҳоеро, ки ҳар яки мо кардаем, анҷом диҳем – ба касе ғайр аз худамон комилан таваккал кунем.
Агар мо ба ин дарк нарасем, мо ҳамеша фикр мекунем, ки мо барои сазовори наҷот шудан коре кардем. Аммо Худо мехоҳад, ки мо комилан ба Писари Ӯ такя кунем, на танҳо қисман. Ӯ мехоҳад, ки Ӯ тамоми қарзро барои наҷот додани мо гирад, на танҳо як қисми онро. Ман дидаам, ки одамон пеш аз он ки таслим шаванд ва танҳо бо шукргузорӣ ба Худованд таваккал кунанд, бо ин мубориза мебаранд. Ва вақте ки онҳо ин корро мекунанд, онҳо ҳамеша Ӯро воқеан боэътимод меёбанд.
Пас аз он ки мо наҷот ёфтем, Худо барои мост (Румиён 8:31), Рӯҳи Муқаддас дар мост (Эфсӯсиён 1:13) ва фариштагон ба мо хизмат мекунанд (Ибриён 1:14). Бо осмон дар паҳлӯи мо, чаро мо ин қадар вақт саволеро медиҳем, ки хизматгор аз Элишоъ пурсид: «Мо чӣ кор кунем?» Элишоъ Худовандро водор кард, ки чашмони хизматгорро кушояд, то лашкари осмониро, ки онҳоро муҳофизат мекард, бубинад. Мо медонем, ки дар ҳаёти мо бисёр чизҳое рӯй медиҳанд, ки мо онҳоро дида наметавонем. Эфсӯсиён 6:12 ба мо равшан мегӯяд, ки мо бо қувваҳои ноаён мубориза мебарем. Мо барои пирӯзӣ дар ин ҷанг ба қадри кофӣ бузург нестем, аммо Худованд бузург аст.
Мо бояд ба Ӯ таваккал карданро ёд гирем. Ба ҷои гуфтан: «Худо ба онҳое кӯмак мекунад, ки ба худ кӯмак мекунанд», мо бояд ёд гирем, ки Худо барои онҳое, ки ба Ӯ таваккал мекунанд, меҷангад, зеро онҳо фаҳмидаанд, ки ба худ таваккал карда наметавонанд. Мо метавонем ба Худованд таваккал кунем, зеро «Худо содиқ аст» (1 Қӯринтиён 1:9).
1 Қӯринтиён 10:13 мегӯяд: «Ҳеҷ васвасае (озмоиш ё имтиҳон) шуморо фаро нагирифтааст, магар он чизе ки барои инсон маъмул аст; аммо Худо содиқ аст, ки ба шумо иҷозат намедиҳад, ки аз он чизе ки шумо қодиред, васваса (озмоиш) шавед, балки бо васваса роҳи гурезро низ фароҳам меорад, то шумо тавонед онро таҳаммул кунед.»
Ин оят маро бовар мекунонад, ки вақте мо ба Худованд назорат медиҳем, Ӯ ба мо пирӯзӣ медиҳад. Мо аз ҷониби душман мағлуб нахоҳем шуд. Дуои ман ин аст, ки Худованд чашмони шуморо кушояд, то Наҷотдиҳандаеро, ки Худо барои мо фароҳам овардааст, бубинед. Мо метавонем ба шумо бештар гӯем.
