Мо бояд Худовандро дар ҳаёти худ, аз ҳама чиз болотар, дар ҷои аввал гузорем ва нигоҳ дорем. Падар инро аллакай муқаррар кардааст, зеро мо дар Қӯлассиён 1 мехонем: «Падар… моро аз қудрати торикӣ раҳо кард ва моро ба Малакути Писари муҳаббати Худ интиқол дод, ки дар Ӯ мо тавассути хуни Ӯ наҷот, бахшиши гуноҳҳоро дорем. Ӯ сурати Худои ноаён, нахустзодаи тамоми офариниш аст. Зеро бо Ӯ ҳама чизҳое, ки дар осмон ва дар замин ҳастанд, офарида шудаанд, чӣ намоён ва чӣ ноаён, чӣ тахтҳо ва чӣ ҳукмрониҳо ва чӣ сарвариҳо ва чӣ қудратҳо. Ҳама чизҳо тавассути Ӯ ва барои Ӯ офарида шудаанд. Ва Ӯ пеш аз ҳама чизҳост, ва дар Ӯ ҳама чизҳо вуҷуд доранд. Ва Ӯ сари бадан, калисо аст, ки ибтидо, нахустзода аз мурдагон аст, то ки дар ҳама чизҳо Ӯ бартарӣ дошта бошад» (оятҳои 12-18 NKJV).
Нокомии мо дар додани ҷои аввал ба Ӯ ба худамон ғам меорад, чӣ ба Худованд бовар кунем ё на. Марди сарватмандро дар Луқо 16 баррасӣ кунед, ки ҷои аввалро ба худ дода буд. Ҳаёти ӯ дар ин ҷо хуб буд, аммо ӯ «мурд ва дафн шуд. Ва дар азобҳои Ҳадес буда… ӯ фарёд зад ва гуфт: «Падар Иброҳим, ба ман раҳм кун» (оятҳои 22-24). Ғами ин мард абадист!
Бисёре аз шахсони алоҳида, ҳатто онҳое, ки дар акси ҳол содиқ буданд, бо нокомӣ дар нигоҳ доштани Худо ва хоҳишҳои Ӯ дар ҷои аввал, ба худ ғам овардаанд. Нокомии Одам ва Ҳавво ба ҳама таъсир расонидааст (Ҳастӣ 3; Румиён 5:12). Нӯҳ дар рафтори худ дар Ҳастӣ 9 пешпо хӯрд, ва нақл кардани писараш Ҳом дар бораи он ба дигарон, на пинҳон кардани он, ба писари Ҳом Канъон лаънат овард, ки ба насли ӯ таъсир расонд (оятҳои 18-27, Масалҳо 10:12-ро баррасӣ кунед). Мо метавонистем дар тамоми Китоби Муқаддас идома диҳем, нокомиҳои шабеҳро аз ҷониби шахсони алоҳида, шаҳрҳо ва миллатҳо номбар кунем. Калисо низ дар додани бартарӣ ба Худованд пайваста ноком шудааст. Бисёре аз мо чунин ғам ва андӯҳро аз нокомиҳои шахсии худ низ медонем. Аммо, дар Исо умед ҳаст!
Худо, ки аз фикрҳо ва рафторҳои худбаландкунандаи мо сахт ғамгин шудааст, табобатро пешниҳод кардааст. Худованд, «Марди ғамҳо ва ошно бо андӯҳ… ғамҳои моро бардошт ва андӯҳҳои моро кашонд» (Ишаъё 53:3-4). «Бо захмҳои Ӯ мо шифо ёфтем» (ояти 5). Ҳарчанд баъзе оқибатҳо барои нокомии мо дар ҳамеша баланд бардоштани Худованд боқӣ монда метавонанд, дар Ӯ шифо ҳаст, ва танҳо дар Ӯ! Ҳаллилуйё!
