Он чизе ки мо дар бораи азоб аз АЮБ меомӯзем
Аввалин чизе, ки ман пас аз он ки мотосикли худро «тамом» кардам, дар рӯи фарш бедор шудам, ин буд: «Чаро ин ҳодиса рӯй дод?» Савораи ман базӯр харошида шуд, аммо ман бо 100 дӯхта дар пои худ хотима ёфтам. Оё Худованд бо ман сару кор дошта метавонад? Ҳодиса бо вақти комил рӯй дод. Як сония дертар, мо ба як микроавтобус, ки моро надида буд, бархӯрда будем, бешубҳа ҳардуи моро мекушт. Як сония пештар, мо бе ягон харошида гурехта будем.
Солҳо пас ба қафо нигоҳ карда, ман метавонистам ба савол ҷавоб диҳам: «Чаро, Худованд?» Модарам намехост, ки ман мотосикл дошта бошам, аммо ман ба ҳар ҳол гирифтам. Ман бояд ба Эфсӯсиён 6:2 гӯш медодам: «Ба падару модари худ дар Худованд итоат кунед ... Падару модари худро эҳтиром кунед ... то ки ба шумо хуб бошад, ва шумо дар рӯи замин умри дароз бинед.» Пеш аз ҳодиса ман фикр мекардам, ки ман «Подшоҳи роҳ» ҳастам. Пас, ба қафо нигоҳ карда, медонистам, ки ман бояд фурӯтан ва ислоҳ шавам, ва Худо инро ба тавре анҷом дод, ки ман миннатдорам (Ибриён 12:5).
Аммо аксар вақт мо ба савол ҷавоб дода наметавонем: «Чаро?» Дигарон, мисли се дӯсти Аюб, ба назар мерасад, ки ҳама ҷавобҳоро доранд, аммо ҳеҷ яке аз онҳо ба вазъияти мо мувофиқ нест. Ва аксар вақт одамон гуноҳро ба гардани он касе мегузоранд, ки азоб мекашад. Аюб далелҳои дӯстони худро, ки азоби ӯ аз гуноҳе, ки ӯ содир карда буд, рад кард. Агар шумо ба саволи худ «Чаро?» ҷавоб дода натавонед – мисли ман дар ниҳоят – пас шумо шояд ҳеҷ гоҳ дар ин зиндагӣ ҷавоб нагиред. Оё ин ба шумо дар азоби шумо кӯмак мекунад? Не! Аммо умедворем, ки ин мақола метавонад.
Сабри Аюб
Дар Аҳди Ҷадид ба мо сабри Аюб хотиррасон карда мешавад: «Шумо дар бораи сабри Аюб шунидаед» (Яъқуб 5:11 KJV). Аммо вақте ки мо китоби Аюбро мехонем, ӯ чандон сабрнок ба назар намерасад, махсусан бо се дӯсти худ. Агар ӯ бо ҳамроҳонаш сабрнок набуд, пас бо кӣ? Ҷавоби равшан бо Худост. Биёед ба баъзе аз изҳороти ӯ нисбат ба Худо ҳангоми азоб кашидани талафоти тасаввурнашаванда назар андозем.
Ногаҳон ва бе огоҳӣ, Аюб, бузургтарин марди тамоми Шарқ, ҳама чизро аз даст дод: 7000 гӯсфанд, 3000 шутур, 500 гов, 500 хар, бисёр хизматгорон ва даҳ фарзанди маҳбуби худ. Ҷавоби Аюб ба Худо чӣ буд? Ӯ ба замин афтод ва саҷда кард, гуфт: «Худованд дод, ва Худованд гирифт; муборак бод номи Худованд» (Аюб 1:21). Ӯ Худоро айбдор накард. Ба ҷои ин, ӯ чунон ҷавоб дод, ки Павлус моро даъват мекунад: «Дар ҳар чиз шукр гӯед: зеро ин иродаи Худо дар Масеҳ Исо дар бораи шумост» (1 Таслӯникиён 5:18).
Дар ниҳоят Аюб саломатии худро аз даст дод, сипас ҳамроҳӣ ва рӯҳбаландии занашро, ки ба ӯ маслиҳат дод, ки даст кашад, Худоро барои мушкилоти худ лаънат кунад ва бимирад. Вай чандон сабрнок, меҳрубон ва дастгиркунанда набуд, ҳамин тавр не? Ҷавоби Аюб ба ҳолати пасти худ ва ҳолати пасттари занаш ин буд: «Оё мо некиро аз дасти Худо қабул кунем, ва бадиро қабул накунем?» Дар ҳамаи ин Аюб бо лабони худ гуноҳ накард» (Аюб 2:10). Оё мо набояд барои бадӣ ва ҳамчунин некӣ дар ҳаёти худ шукргузор бошем? Ин душвор аст, аммо бар хилофи мо, Аюб як бузурги муқаддас буд. Тааҷҷубовар нест, ки Худо аз Шайтон пурсид: «Оё ту хизматгори Маро Аюбро ба назар гирифтаӣ, ки дар рӯи замин мисли ӯ касе нест, марди комил ва ростқавл, ки аз Худо метарсад ва аз бадӣ дурӣ меҷӯяд?» (Аюб 1:8). Ва барои исботи он, Худо ба ӯ иҷозат дод, ки беандоза азоб кашад, аммо Аюб Худоро ба ҳеҷ ваҷҳ айбдор накард ва рад накард.
Се дӯсти Аюб
Се дӯсти Аюб барои мотам гирифтан бо ӯ ва тасаллӣ додани ӯ ба саҳна омаданд. Ин як амали наҷиб буд, аммо аз ҳамдардӣ холӣ. Пайгирии тӯлонии онҳо барои адолат далелҳои гуногунро истифода бурд, ва онҳо борҳо Аюбро ба гуноҳе айбдор карданд, то ӯро барои мушкилоти худ айбдор кунанд. Чӣ қадар вақт мо мехоҳем сабабҳои мушаххаси азобро бубинем, вақте ки дар ҳақиқат ҳеҷ чизе нест, ки дар доираи истиноди мо кашф карда шавад. Ин се дӯсти Аюб дар бораи бисёр чизҳо ҳақиқатро гуфтанд, ки баъзеи онҳо дар Аҳди Ҷадид такрор мешаванд (Аюб 4:8 бо Ғалотиён 6:7; Аюб 5:15 бо Ибриён 12:5), аммо онҳо «ҳақиқат»-ро барои бесабаб маҳкум кардани Аюб истифода бурданд.
Фоидаи бузург дар азоб
Фоидаи Аюб дар тамоми азобҳои ӯ ҳамон фоидае буд, ки ҳар яки мо метавонем дар азоб дошта бошем: талафоти назарраси ғурур. Аюб ба Худованд гуфт: «Ман дар бораи Ту бо шунидани гӯш шунидаам: аммо акнун чашми ман Туро мебинад. Бинобар ин ман аз худ нафрат дорам ва дар хок ва хокистар тавба мекунам» (Аюб 42:5-6). Донистани Худо ҳалли азоби мост; он як малҳамест барои чашмони мо, ки ба мо кӯмак мекунад, ки Ӯро бубинем. Бузургтарин муқаддаси Аҳди Қадим, Мусо, ва бузургтарин муқаддаси Аҳди Ҷадид, Павлус, ҳарду аз Худо ҳамон чизро мехостанд: «То ки Туро бишносам» (Хуруҷ 33:13, Филиппиён 3:10).
Оё барои мо, новобаста аз он ки чӣ қадар азоб мекашем, бояд фарқ кунад? Тавассути дониши Ӯ донистани ақли Ӯ меояд – ақли фурӯтанӣ ва қабул – зеро кӣ бештар аз Худованд Исои Масеҳ азоб кашид? Павлус дар бораи фурӯтании Масеҳӣ навишт: «Бигзор ин ақл дар шумо бошад» (Филиппиён 2:5). Худованд Исои Масеҳ худро фурӯтан кард ва ҳама азобҳоро бо сабр таҳаммул кард – ҳама чизеро, ки инсон дода буд, ҳама чизеро, ки Шайтон дода буд, ҳама чизеро, ки Худо дода буд.
Ба Аюб барои азобҳояш ҷавобе дода нашуд, аммо ин муҳим набуд, зеро ӯ фаҳмиши амиқтари Худоро инкишоф дод. Худо дар бораи Писари худ ё дар бораи Аюб ҳеҷ хато накард. Ва Ӯ бо мо низ ҳеҷ хато намекунад.
