Худованд Исо худаш ваъда дод, ки боз хоҳад омад. Ҳамаи нависандагони Аҳди Ҷадид инро тасдиқ мекунанд ва интизории бозгашти Ӯ умеди имондорони аввалия буд. Библия бозгашти аслии шахсии Исои Масеҳро барои қабул кардани калисои Худ, доварӣ кардани ҷаҳон ва барпо кардани подшоҳии Худ дар замин пешгӯӣ мекунад.
Баъзан ин ҳамчун як ҳодисаи бузург тасвир мешавад. Дар дигар мавридҳо он ба таври равшан ба марҳилаҳои алоҳида тақсим мешавад: омадани Ӯ барои муқаддасони Худ ва омадани Ӯ бо муқаддасони Худ. Мо ба дуюми инҳо тамаркуз дорем: зоҳиршавӣ ё зуҳури оммавии Худованди мо Исои Масеҳ. Ин рӯзи бузург хоҳад буд!
Зоҳиршавии Ӯ пурҷалол хоҳад буд.
Ӯ «дар ҷалоли Падари Худ», «дар ҷалоли [худи] Худ» ва бо «ҷалоли бузург» бармегардад (Матто 16:27, 25:31, 24:30 KJV). Он инчунин бо зуҳури қудрати бузург қайд карда мешавад. Ӯ «дар ҷалоли қудрати Худ» бармегардад (2 Таслӯникиён 1:9) ва фариштагони қудратро (ояти 7) барои барпо кардани подшоҳии Худ дар замин истифода хоҳад кард.
Ба ҳайрати душманони Худ Ӯ ҳамчун инсон зоҳир хоҳад шуд, ки як вақтҳо аз ҷониби Исроил рад карда шуда буд (Юҳанно 1:11) ва аз ҷониби ҷаҳон нодида гирифта шуда буд (ояти 10). Ӯ ҳуқуқҳои Худро ҳамчун Писари Довуд нисбат ба Исроил ва ҳамчун Писари Одам нисбат ба миллатҳои замин ва ҳатто коинот ба даст хоҳад гирифт (Забур 2, 8, 110 ва дигарон).
Зоҳиршавии Масеҳ ба ҷаҳоне, ки Ӯро рад кард, зарурати ахлоқӣ аст.
Худованд Исо ба таври бардурӯғ айбдор карда шуд, нодуруст маҳкум карда шуд, комилан таҳқир карда шуд, комилан рад карда шуд ва ҳамчун ҷинояткори бад маслуб карда шуд. Худо кафолат хоҳад дод, ки Писари маҳбуби Ӯ дар ҷаҳоне, ки аз он берун карда шуд, ба таври оммавӣ сафед карда шавад.
Интизории дидани Он ки айби Ӯро ҳоло мо бардошта истодаем, аз ҷониби ҳама эътироф ва ситоиш карда мешавад, масъалаи бузургтарин шодӣ аст. Аз ин рӯ мо зоҳиршавии Ӯро дӯст медорем. Ин хоҳад буд Рӯзи Ӯ. Ӯ аз ҷониби ҳама ҳамчун Худованд эътироф хоҳад шуд, ва ҳар кас, ҳарчанд дер бошад ҳам, маҷбур хоҳад шуд, ки зонуи худро ба Ӯ хам кунад ва Ӯро чунин эътироф кунад.
Масеҳиёни аввалия зоҳиршавии Ӯро дӯст медоштанд.
Онҳо «умеди муборак ва зоҳиршавии пурҷалоли Худои бузург ва Наҷотдиҳандаи мо Исои Масеҳро интизор буданд» (Тит 2:13). Павлуси расул ба он умед дошт ва навишт: «Аз ин пас тоҷи адолат барои ман нигоҳ дошта шудааст, ки Худованд, Довари одилона, дар он рӯз ба ман хоҳад дод: ва на танҳо ба ман, балки ба ҳамаи онҳое низ, ки зоҳиршавии Ӯро дӯст медоранд» (2 Тимотиюс 4:8).
