«Худо сухан гуфт» (Ҳастӣ 46:2). Ҳар як инсон метавонад овози Худоро бишнавад. Вақте ки инсон гӯш медиҳад, Худо сухан мегӯяд. Вақте ки Худо сухан мегӯяд, одамон тағйир меёбанд. Вақте ки одамон тағйир меёбанд, миллатҳо тағйир меёбанд. Дар замонҳои қадим Худо сухан гуфт ва чизҳои аҷибе, ки Ӯ ба Мусо дар қуллаи кӯҳ гуфт, инсониятро дар тӯли асрҳо илҳом бахшидаанд. Дар тӯли солҳо мардони Худо овози Ӯро шунидаанд.
Худо ба Ҷорҷ Мюллер сухан гуфт ва ӯ ҳаввории муосири имон гардид.
Ҳудсон Тейлор овози Ӯро шунид, вақте ки ӯ дар соҳили баҳр дар як субҳи хотирмон қадам мезад ва дар итоат ба он Овоз ӯ ба Чин дохилӣ рафт ва дар ҳар як вилояти он кишвари азим истгоҳҳои миссионерӣ таъсис дод.
Худо ба доктор А. Б. Симпсон сухан гуфт ва ӯ аз роҳи маъмулӣ канор рафт ва мисли Иброҳими қадим «рафт, надониста, ки ба куҷо меравад.» Имрӯз, Иттиҳоди Масеҳӣ ва Миссионерӣ, ки дар зиёда аз бист майдони миссионерии ҷаҳон фаъолият мекунад, натиҷаи итоати ӯст ва шумораи бешумори одамон тавассути хидмати ӯ баракат ёфтаанд.
Чарлз Коуман «Овози нарм ва мулоимро» шунид, вақте ки Худо сухан гуфт: «Аз кишвари худ, ва аз хешовандони худ, ва аз хонаи падари худ, ба замине, ки Ман ба ту нишон медиҳам, берун о.» Натиҷа — Ҷамъияти Миссионерии Шарқӣ, бо садҳо истгоҳҳои миссионерӣ, ки дар тамоми Шарқ паҳн шудаанд! Ва ҳоло фаъолиятҳои он тамоми ҷаҳонро фаро мегирад.
