Ҷамъияти пайғамбарон ба Элишоъ гуфтанд: «Инак, ҷое ки мо бо ту вомехӯрем, барои мо хеле хурд аст. Биёед ба Урдун равем ... ва дар он ҷо барои худ ҷое бисозем, ки зиндагӣ кунем». Ва ӯ гуфт: «Бирав». Он гоҳ яке аз онҳо гуфт: «Оё лутфан бо хизматгорони худ намеоӣ?» «Меоям», – ҷавоб дод Элишоъ. Ва ӯ бо онҳо рафт. Онҳо ба Урдун рафта, ба буридани дарахтон шурӯъ карданд. Вақте ки яке аз онҳо дарахтро мебурид, сари табар ба об афтод. «Оҳ, хоҷаи ман», – фарёд зад ӯ, «ин қарзӣ буд!» Марди Худо пурсид: «Куҷо афтод?» Вақте ки ӯ ҷойро ба ӯ нишон дод, Элишоъ чӯберо бурида, ба он ҷо партофт ва оҳанро шино кард. «Онро бардор», – гуфт ӯ. Он гоҳ мард дасти худро дароз карда, онро гирифт. 2 Подшоҳон 6:1-7 NIV
Моҳи гузашта мо зарурати вобастагӣ, роҳнамоӣ ва ҳамкорӣ дар бунёди Калисоро, тавре ки дар 2 Подшоҳон 6:1-7 дар боло тасвир шудааст, баррасӣ кардем. Дар хулосаи ин моҳ мо ба асбобҳои қарзӣ, чизҳои гумшуда, рукуд ва барқарорсозӣ назар хоҳем кард.
4. АСБОБҲОИ ҚАРЗӢ – мо он чиро, ки лозим аст, дорем
Пас аз гум кардани сари табар, пайғамбари нигарон фарёд накард: «Оҳ, хоҷаи ман, ман асбоби арзишманди худро гум кардам». Вақте ки ӯ он дарахтонро мебурид, бояд чизи дигаре дар фикри ӯ буд: «Асбобе, ки дар дасти ман аст, ба ман тааллуқ надорад». ё «Ман дар ин ҷо танҳо аз он сабаб муассир ҳастам, ки ин сари табар ба ман қарз дода шудааст». Пас аз гум кардани он, нигаронии аввалини ӯ ин буд: «Оҳ, хоҷаи ман, ин қарзӣ буд». Дар ин ҷо барои хидмати масеҳӣ як дарси равшан мавҷуд аст.
Ҳамчун масеҳиён мо бо асбобҳои қарзӣ кор мекунем. Оё мо аз ҷиҳати маъмурӣ ё мусиқӣ боистеъдодем? Оё мо метавонем равшан муошират кунем? Оё дигарон, ҷавон ё пир, бо мо роҳат ҳис мекунанд? Оё ба мо мошин, хона, дороиҳои молиявӣ супурда шудааст? Чаро мо фикр мекунем, ки Худованд ба мо чунин чизҳоро медиҳад? Оё мо дар ҳақиқат маъмуроне нестем, ки бо чизҳои қарзӣ зиндагӣ ва кор мекунем? Мисли пайғамбари меҳнатдӯст, бигзор ин ҳам ҳамеша дар фикри мо бошад: «Асбобе, ки дар дасти ман аст, ба ман тааллуқ надорад».
5. ГУМШУДА – оё шумо он чиро, ки доштед, доред?
Дар Навиштаҳо, мавзӯи гум кардани чизҳо такроршаванда аст. Чӯпон гӯсфандони худро гум кард. Зане тангаеро гум кард. Юсуф ва Марям писарбача Исоро чанд рӯз гум карданд. Калисои Эфсӯс дар хатари гум кардани «чароғдон»-и худ буд. Дар достони мо, пайғамбари ҷавон бо ширкати дуруст дар як лоиҳаи хуб сахт меҳнат мекард, аммо ӯ сари табари худро гум кард. Сипас ӯ самаранокии худро аз даст дод.
Зарари дастаҷамъӣ:
Пас аз издивоҷ, ман ва занам кӯчидем ва ба як калисои маҳаллӣ дар ҷануби Лондон ҳамроҳ шудем. Мо ба муқаддасон ташриф овардем, дар ҷараёни шиносоӣ бо ҳамдигар. Ман ин шарҳи як хоҳари солхӯрдаро ба таври равшан дар ёд дорам: «Агар шумо 50 сол пеш дар ин ҷо мебудед, агар мехостед дар маҷлис ҷой гиред, бояд барвақт меомадед». Ин боз яке аз он ҳолатҳое буд, ки ман ҳис кардам, ки хеле дер таваллуд шудаам! Аммо ҳоло рӯзҳои якшанбе мо метавонистем чор курсӣ дошта бошем ва ҳанӯз ҳам чанде боқӣ мемонд.
Ҳамчун калисоҳо, мо метавонем чизҳоро гум кунем. Шояд мо фавран дар бораи гум кардани таълимот фикр кунем. Ин ба таври равшан имконпазир аст. Дар таълим ва амалияи масеҳияти худ мо метавонем аз ортодоксии библиявӣ дур шавем. Ин метавонад вақте анҷом дода шавад, ки мо байни принсип ва татбиқ, байни Навиштаҳо ва анъана фарқ карда натавонем. Дури аз таълимот инчунин метавонад аз тақлиди беэҳтиётонаи тамоюли ҷорӣ, хоҳ динӣ ё дунявӣ, ба вуҷуд ояд.
Аммо мо метавонем беш аз таълимотро гум кунем. Бо исрор ба тартиботи аз ҳад зиёд, мо метавонем ҳаётро гум кунем. Вохӯриҳои мо метавонанд аз ҷиҳати техникӣ дуруст бошанд, аммо мурда. Мо метавонем ба дарун нигарем ва ҳавасро барои овардани гумшудагон ба Масеҳ гум кунем. Мо метавонем бештар ба расмиёти динӣ ва бюрократия таваҷҷӯҳ кунем, на ба воқеияти рӯҳонӣ ва саломатӣ. Мо метавонем ба як зерфарҳанг табдил ёбем ва таъсир расонидан ва ҷалб кардани атрофиёнро бас кунем. Мо метавонем аз ҳад зиёд интиқодӣ ва доварӣ кунем ва шодии муоширати ҳақиқии масеҳиро гум кунем. Оё мо дастаҷамъона чизҳоро гум мекунем?
Зарари шахсӣ:
Шинохтани нокомӣ дар дигарон осон аст, аммо биёед чароғи ҷустуҷӯро ба худамон равона кунем. Шояд мо метавонем ба он рӯзҳои хушбахт назар кунем: вақте ки дар роҳи мо бо Худованд ҳавас, шодӣ ва тароват буд; вақте ки мо аз ҷониби Худованд барои овардани дигарон ба шинохтани Ӯ истифода мешудем; вақте ки бо файзи Ӯ мо дар дасти Қодир барои сохтани ҳамбоварон асбоб будем. Аммо баъд чизе рӯй дод.
Шояд мо аз худ қаноатманд шудан гирифтем ва худбоварӣ пайдо шуд. Шояд мо бо дигар имондорон рақобат кардан гирифтем, кӯшиш мекардем, ки аз онҳо муваффақтар, рӯҳонӣтар ё дурусттар бошем. Шояд мо аз ҷониби баъзе бародар ё хоҳар озор дидем ва ба решаи талхӣ иҷозат додем, ки афзоиш ёбад. Шояд мо дар байни имондорон ин қадар номувофиқатӣ, гуноҳ ва пинҳонкориро дидаем, ки мо синикӣ шудаем. Ё шояд мо дар хона, дар кор ё ҳатто дар калисо хеле банд шудем ва ҳаваси мо ба Масеҳ хунук шуд. Ва ҳоло садоқат ва хидмати мо он чизе нест, ки қаблан буд. Мо сари табари худро гум кардем. Мо тезии худро гум кардем. Оё мо бо баъзе аз инҳо ҳамдардӣ мекунем?
6. РУКУД – лаънати вонамуд кардан
Бо каме вақт барои мулоҳиза, муайян кардани чизҳое, ки мо дар хатари гум кардан ҳастем ё дигар надорем, душвор нест. Муайян кардани он ки чӣ кор кардан лозим аст, душвортар аст. Мисли ҳолати чӯпоне, ки барраеро гум кард, зане, ки тангаеро гум кард ва пайғамбаре, ки сари табари худро гум кард, қадами аввал ин шинохтани талафот аст. Алтернатива ин инкори воқеият, вонамуд кардан, рукуд аст.
Тасаввур кунед, ки пайғамбарони ҷавон бо хушҳолӣ табарҳои худро меҷунбонанд ва дар ҷангал пешрафти хуб мекунанд. Мо қариб мешунавем, ки онҳо ҳангоми кор ва арақ кардан дар зери офтоби Ховари Миёна механданд ва суруд мехонанд. Он гоҳ чизи хеле ночизе рӯй дод. Дар дарёи Урдун як «плӯп»-и хурд ба амал омад. Оё дигар пайғамбарон онро шуниданд? Оё каси дигар пай бурд? Як пайғамбари ҷавон танҳо самаранокии худро аз даст дода буд. Бе шинохтани талафот, кори ӯ ҳеҷ гоҳ дигар нахоҳад буд. Ӯ ҳоло бо интихоб рӯ ба рӯ шуд: идома додани ҷунбонидани дастаи табар ба дарахтони хурдтар ё буттаҳо барои нигоҳ доштани ҳисси пешрафт, ё рӯ ба рӯ шудан бо воқеияти талафоти худ. Мо низ метавонем талафоти худро дардовар эътироф кунем, ё ҳангоми вонамуд кардан сахт кор карданро идома диҳем.
Вонамуд кардан ҳанӯз ҳам кори душвор аст. Яке аз бузургтарин хатарҳо дар хидмати масеҳӣ ин идома додани кор бе сари табар аст. Мо дастаи табарро дорем ва онро мисли ҳамеша сахт меҷунбонем. Мо сахт кор мекунем, арақ мекунем, садоҳои дуруст мебарорем, аммо тезии худро гум кардем! Мо бо омӯзиши Китоби Муқаддас, конфронсҳо, вохӯриҳои ибодатӣ, боздидҳо ва ғайра идома медиҳем, аммо бе шодӣ, ҳавас ва самаранокие, ки қаблан доштем. Дар асл, дар вонамуд кардани худ, мо васваса мешавем, ки натиҷаҳои намоёнро маҷбур кунем. Мо кӯшиш мекунем, ки дарахтонеро, ки дигарон буридаанд, бардорем. Мо нисбат ба онҳое, ки дар ҳаёти масеҳии худ шодии воқеӣ нишон медиҳанд, интиқодӣ мешавем. Мо сатҳи камолоти онҳоеро, ки ҳанӯз дар хидмат ҳавас нишон медиҳанд, доварӣ мекунем. Агар мо ростқавл бошем, мо аз онҳое, ки ҳанӯз дарахтонро мебуранд, каме ҳасад мебарем.
Ин набояд чунин боқӣ монад. Худои мо дар кори барқарорсозӣ аст. Аммо мо бояд аз эътироф кардани он, ки чизе гум шудааст, оғоз кунем. Мо бояд ба худ ва ба Худованд эътироф кунем, ки «шодии бебаён» дигар хусусияти муқаррарии таҷрибаи масеҳии мо нест, ки хидмати мо бештар аз вазифа, на аз ҳавас, идора мешавад, ки ҳоло далели ками дасти Худо дар хидмати мо вуҷуд дорад. Раванди барқарорсозӣ вақте оғоз меёбад, ки мо нокомии худро ба Худованд озодона эътироф мекунем.
7. БАРҚАРОРСОЗӢ – инсонӣ ва ғайритабиӣ
Марди Худо пурсид: «Куҷо афтод?» Тавре ки ҳамеша дар роҳи Худо барои барқарорсозӣ, мо даъват карда мешавем, ки ба нуқтаи ибтидоӣ баргардем. Биёед ба қафо назар кунем. Мо он тезии хидмати худро дар куҷо гум кардем? Чӣ қадар вақт аст, ки мо кӯшиш мекунем, ки кори Худоро танҳо бо дастаи табар анҷом диҳем? Мо бояд баргардем – ба он муносибати бад, он лоиҳаи худхоҳона, он амбиси моддӣ, он амали ноодилона, он дурӯғҳои хурд, он муносибати беэҳтиётона, он ихтилофи ҳалнашудаи байнишахсӣ – ва ба Худованд эътироф кунем. Танҳо пас аз он ки пайғамбар «ҷойро ба ӯ нишон дод», Худо ба барқарорсозӣ шурӯъ кард.
Зарурати ғайритабиӣ:
Барқарорсозӣ танҳо масъалаи тағир додани усулҳо ё қабули стратегияи нав нест. Эҳё аз он сабаб нахоҳад омад, ки мо ҷойҳоро аз нав тартиб додем, китоби нави сурудро қабул кардем, истифодаи асбобҳои мусиқиро оғоз кардем ё вақти вохӯриро тағир додем. На ин танҳо масъалаи танҳо иҷро кардани он чизест, ки мо ҳамеша кардаем. Ин танҳо масъалаи рафтан ба вохӯриҳои бештар нест. Пайғамбарон ба об наҷаҳиданд ва кӯшиш накарданд, ки сари табарро бо қалмоқ ё чӯб берун кунанд. Барқарорсозӣ бо маҳорати инсонӣ набуд. Агар мо хоҳем, ки дасти Худоро бар ҳаёт, хидмат ва ҷамъомади худ боз бубинем, мо бояд барои дахолати илоҳӣ фарёд занем. Худое, ки мо ибодат мекунем, Худои мӯъҷизаҳост. Танҳо Ӯ метавонад сари табари моро барқарор кунад.
Зарурати инсонӣ:
Аксари ҳодисаҳои мӯъҷизавӣ то андозае аҷибанд. Чаро Элишоъ чӯберо бурида, ба об партофт, то сари табар шино кунад? Чаро ӯ танҳо нагуфт: «Сари табар, шино кун»? Ва агар сари табар шино карда метавонист, чаро он ба дасти пайғамбар ё ба дастаи табар парвоз накард? Ҳатто бо мӯъҷиза, пайғамбар ҳанӯз ҳам бояд даст дароз карда, онро аз об берун мекард. Ин омезиши дасти ғайритабиии Худо бо итоати инсонӣ хеле таъсирбахш аст.
Агар Мусо асои худро баланд намекард, Баҳри Сур ҷудо намешуд. Аммо асо ин корро накард. Ин дасти Худо буд. Бе роҳ рафтан дар атрофи Ериҳӯ, деворҳо намеафтоданд. Аммо роҳ рафтан ин корро накард. Ин дасти Худо буд. Бе Наамон, ки худро ҳафт маротиба дар Урдун мешуст, Худо ӯро аз махав шифо намедод. Аммо шустан ин корро накард. Ин дасти Худо буд. Бе Павлус ва Аполлос, ки мекоштанд ва об медоданд, чизе барои нашъунамо намебуд. Аммо ин кишту обёрӣ набуд, ки тухмро нашъунамо дод. Ин дасти Худо буд.
Воқеӣ бошед!
Агар мо дар бунёди чизи арзиши абадӣ истифода шавем, мо бояд худро маҷбур кунем, ки вонамуд карданро бас кунем ва воқеӣ бошем. Барои лаззат бурдан аз эҳёи ҳақиқӣ дар рӯҳи худ ва дар калисои худ, мо шояд баъзе тағиротҳоро амалӣ кунем. Бе онҳо шояд ҳеҷ гоҳ эҳё набошад. Аммо тағиротҳо худ аз худ эҳёи ҳақиқиро ба вуҷуд намеоранд. Мо ба дасти Худо сахт ниёз дорем. Мо ба мӯъҷиза ниёз дорем. Мо ба дахолати илоҳӣ ниёз дорем. Калисои ибтидоӣ афзоиш ёфт: «Одамон имон оварданд ва ба Худованд рӯ оварданд», зеро «дасти Худованд бо онҳо буд» (Аъмол 11:21).
Агар мо хоҳем, ки таҷрибаи шодии масеҳӣ дошта бошем, бо ҳавас дар хидмати Худованди худ сӯзем, аз ҷониби Масеҳ барои сохтани Калисои Ӯ истифода шавем, мо шояд баъзе тағиротҳоро дар дарки Худо, дар услуби зиндагии худ, дар интизоми рӯҳонии худ лозим дошта бошем. Аммо пеш аз ҳама ба дасти Худо ниёз дорем. Оё мо дар ҳақиқат инро мехоҳем? Ин ягона алтернатива ба вонамуд кардан аст.
