«Аммо вақте ки вақт пурра расид, Худо Писари Худро фиристод, ки аз зан таваллуд шудааст, зери қонун таваллуд шудааст, то онҳоеро, ки зери қонун буданд, наҷот диҳад, то мо ҳуқуқҳои пурраи писаронро ба даст орем.» Ғалотиён 4:4-5
Чӣ фикри ҳаяҷонбахш: «Аммо вақте ки вақт пурра расид, Худо Писари Худро фиристод» (Ғалотиён 4:4 NIV). Дар тӯли асрҳо, ки торафт ториктар мешуданд, халқи содиқи Худо интизори Наҷотдиҳандаи ваъдашуда буданд, ки мувофиқи пайғамбар Ишаъё, ҳамчун «Машваратчии аҷоиб, Худои Қудратманд, Падари Абадӣ, Шоҳзодаи Сулҳ» ҳукмронӣ мекард. Ва ӯ идома дод, ки «афзоиши ҳукумати Ӯ ва сулҳ беохир хоҳад буд. Ӯ ... бо адолат ва ростӣ, аз он вақт то абад ҳукмронӣ хоҳад кард» (Ишаъё 9:6-7). Аммо кай ин вақт пурра мерасид? Кай Ӯ меомад?
Барои мо имрӯз муайян кардани орзуе, ки дар пайғамбарии Аҳди Қадим баён шудааст, барои Наҷотдиҳандае, ки меомад, то халқи Худро аз мушкилоте, ки онҳоро иҳота карда буд, наҷот диҳад, душвор нест. Аз бисёр ҷиҳат, мо низ дар замонҳои шабеҳ зиндагӣ мекунем. Дар ҳоле ки чанд нуқтаи дурахшони умед вуҷуд дорад, онҳо зуд аз ҷониби абрҳои торики худхоҳӣ, бадбахтӣ, ноумедӣ, ҷанг ва харобӣ соя мешаванд.
Аммо як фарқияти калон байни он ва ҳозира вуҷуд дорад – вақт расидааст! Ва ҳамаи онҳое, ки бовар доранд, ки «Худо Писари Худро фиристод... то мо ҳуқуқҳои пурраи писаронро ба даст орем», метавонанд бо Филлипс Брукс, нависандаи суруди Мавлуди Исо, суруд хонанд, ки «умедҳо ва тарсҳои ҳамаи солҳо имшаб дар ту вомехӯранд». Вақт ҳанӯз нарасидааст, ки Худованди мо воқеан дар ин замин 1000 сол ба тавре ки Ишаъё ва дигар пайғамбарон тасвир кардаанд, ҳукмронӣ кунад.
Аммо вақт ҳоло барои ҳар яки мо расидааст, ки он «сулҳи Худо, ки аз ҳар гуна фаҳмиш болотар аст», он сулҳе, ки «дилҳо ва ақлҳои шуморо дар Масеҳ Исо муҳофизат хоҳад кард» (Филиппиён 4:7) ба даст орем. Мо метавонем аз Ӯ ҳоло лаззат барем, агар Ӯро ҳамчун Он ки барои наҷот додани мо аз гуноҳҳоямон фиристода шудааст, қабул кунем. Мо метавонем ба шумо бигӯем, ки чӣ тавр!
