Дар як назарсанҷии миллӣ чунин савол дода шуд: «Шумо ба кадом калисо меравед?» Ҷавобҳо хеле ҷолиб буданд. Чунин ба назар мерасад, ки бисёриҳо ба калисоҳо мераванд, зеро он ба онҳо мувофиқ аст, қулай аст, оилаи онҳо ҳамеша ба он ҷо мерафтанд ё аз он сабаб, ки дӯстони онҳо дар он ҷо ҳастанд.
Ҷои интихобшуда дар Аҳди Қадим
Дар Хуруҷ 20, мо мехонем, ки Худо мехост, ки ҷойе дошта бошад, ҳатто дар биёбон, то Ӯ дар он ҷо сокин шавад ва ба ёд оварда шавад. Дар Хуруҷ 29, мо мебинем, ки Худо муайян мекунад, ки ин ҷой дар миёни урдугоҳ аст. Ин ҷое буд, ки хаймаи мулоқот ёфт шуд ва дар он ҷо Худо бо қавми Худ дар асоси қурбонии сӯхтанӣ мулоқот кард. Аммо дар Такрори Шариат 12, бо сафари биёбонӣ қариб ба охир расида, мардум худро дар канори замин мебинанд. Дар замин урдугоҳ нахоҳад буд.
Савол ба миён омад: «Ин ҷой дар замин дар куҷо хоҳад буд?» Онҳо дар Сарзамини ваъдашуда дар куҷо метавонистанд ба Худованд хидмат кунанд?
Ҷое, ки Ӯ номи Худро дар он ҷо сокин мегардонад, дар куҷост? Дар ин боби муҳими Такрори Шариат Худованд дастур медиҳад, ки онҳо дар куҷо метавонанд ҷамъ шаванд.
Ӯ равшан месозад, ки дар Сарзамини ваъдашуда як ҷой барои ибодат вуҷуд дорад. Ин ҷои ибодат хусусиятҳои зиёде дорад, ки ба он чизе, ки дар Аҳди Ҷадид ошкор шудааст, мувофиқат мекунад.
Он зикр шудааст 14 маротиба дар Такрори Шариат 12-16, ки ин ҷой аз ҷониби Худованд интихоб шудааст ва 6 аз он 14 маротиба дар боби 12 оварда шудааст. Ин хеле муҳим аст. Интихоби ҷой ба мардум вобаста набуд. Онҳо наметавонистанд ба замин раванд, атрофро бубинанд ва мувофиқтарин ҷойро барои ҷамъомад интихоб кунанд. Ин Худованд буд, ки бояд ин ҷойро интихоб мекард; ин ба одам вобаста набуд. Ин принсип барои мо имрӯз чӣ қадар муҳим аст.
Бисёре аз масеҳиёни азиз ва некхоҳ ин принсипро риоя намекунанд; онҳо бо истифода аз муассисаҳои инсонӣ ҷамъ меоянд ва муайян мекунанд, ки кӣ мавъиза мекунад ва аз ин рӯ, дар ниҳоят дар дарвозаи худ мехӯранд (ояти 17).
На ҳама «дар дарвозаи худ хӯрдан» нодуруст аст; баъзе чизҳоро метавон ба таври хусусӣ баррасӣ кард. Аммо, вақте ки сухан дар бораи ҷои ҷамъомад меравад ва дар куҷо Худованд номи Худро гузоштанро интихоб мекунад (то дар миёни қавми Худ сокин шавад), он наметавонад мувофиқи ғояҳои мо бошад. Ин аз ҷиҳати амалӣ хеле муҳим аст. Бисёриҳо ин саволро медиҳанд: «Ман рӯзи якшанбе ба куҷо равам?» Чӣ қадар осон аст, ки суроғаи кӯча ва номи шаҳрро диҳем. Аммо Худованд ҳеҷ гоҳ ин корро намекунад.
Ҷавоб ин аст, ки Аҳди Ҷадидро аз аввал то охир ҷустуҷӯ ва хонед; ҳама чизеро, ки Худованд дар бораи он ки чӣ тавр Ӯ мехоҳад, ки қавми Ӯ ба номи Ӯ ҷамъ шаванд ва дар куҷо Ӯ дар миён буданро интихоб мекунад, ҷустуҷӯ кунед; пас он ҷойро пайдо кунед. Саволи навбатӣ ин аст, ки оё масеҳиёне ҳастанд, ки ба ин принсипҳо гӯш медиҳанд? Муҳим он аст, ки он ҷойро, ки Худованд дар каломи Худ равшан тасвир мекунад, пайдо кунем (ояти 5).
Худо нагуфт, ки ин ҷой Ерусалим хоҳад буд; Ӯ гуфт: «шумо бояд онро ҷустуҷӯ кунед». Шумо бояд онро ҷустуҷӯ кунед. Барои Исроил 400 сол лозим шуд, то онҳо ҷойро пайдо кунанд, зеро онҳо хеле бодиққат ҷустуҷӯ намекарданд.
Итоаткорӣ ва ҷустуҷӯи макони зисти Худо
Қайд кардан хуб аст, ки номе, ки Худованд дар Аҳди Ҷадид дар миёни қавми Худ сокин мегардонад, номи Худованд Исо аст. Мо ба номи Ӯ ҷамъ меоем (Матто 18:20). Инчунин, мо номи Падарро дорем.
Зеро ки ба воситаи як Рӯҳ мо ба Падар дастрасӣ дорем (Эфсӯсиён 2:18).
Муҳим аст, ки бубинем, ки итоаткорӣ хеле муҳим аст. Мо дар Такрори Шариат 11 ангезаи дурусти паси итоаткориро пайдо мекунем. Ояти 1 мегӯяд,
«бинобар ин Худованд Худои худро дӯст дор ва аҳкоми Ӯро риоя кун»; ояти 13,
«...Худованд Худои худро дӯст дор ва ба Ӯ бо тамоми дили худ хидмат кун»; ояти 22,
«Худованд Худои худро дӯст дор ва дар ҳама роҳҳои Ӯ равона шав». Инҳо сабабҳои аслии паси ҷустуҷӯ мебошанд.
Мо бояд ин ҷойро, ки Худованд дар миёни қавми Худ аст, дӯст дорем. Аз ин рӯ, агар мо Худовандро дар ҳақиқат дӯст дорем, аввалин чизе, ки мо ҷустуҷӯ мекунем, ҷоест, ки Ӯ номи Худро гузоштанро интихоб мекунад.
Ҷустуҷӯи бодиққати Довуд
Дар Забур 132:5, кас ғояи ҷустуҷӯро пайдо мекунад; Довуд мехоҳад ҷойе барои Худованд, Қудратманди Яъқуб пайдо кунад. Лутфан қайд кунед, ки Довуд ин ҷойро вақте ки подшоҳ шуд ё вақте ки пир шуд, ҷустуҷӯ накард. Ӯ гуфт,
«Инак, мо дар Эфрот онро шунидем"ояти 6. Ӯ дар ЕФРАТА буд, на вақте ки подшоҳ буд, балки вақте ки ӯ ҷавон буд бо гӯсфандон. Бисёр чизҳое ҳастанд, ки ҷавонон дар бораи он фикр мекунанд: Ман чӣ кор хоҳам кард? Ба куҷо таҳсил хоҳам кард? Дар оянда чӣ кор хоҳам кард? Баъзеҳо ҳатто метавонанд дар мавъизаи Инҷил фаъол бошанд. Аммо кас мехоҳад, ки шумо муҳаббате дошта бошед, ки Довуд дар ҷавонӣ дошт. Ин ҷавони аҷиб дар бораи макони зисти Худо мулоҳиза мекард.
Ҷавонон бояд имрӯз ҳам ҳамин тавр фикр кунанд. Худованд дар миёни қавми Худ дар куҷо зиндагӣ мекунад? Дар Забур 132, Довуд ба сандуқ ишора мекунад. Сандуқ 20 сол дар хонаи Абинадоб пинҳон буд. Зоҳиран ҳеҷ кас парво надошт ва ҳама сандуқро фаромӯш карда буданд. Аммо дар саҳро бо гӯсфандон ҷавоне буд ва ӯ парво дошт. Ӯ медонист, ки ин ҷои муносиб барои Худованд нест, зеро сандуқ намояндагии ҳузури Ӯ дар миёни қавми Ӯ буд. Ӯ ҷавоне буд, ки ҳеҷ гоҳ гумон намекард, ки подшоҳ мешавад. Ӯ дар бораи сандуқ ғамхорӣ мекард ва мехост, ки макони муносиби зистро барои Худованд пайдо кунад. Ӯ онро меҷуст.
Кашфи макони зист
Саволи навбатӣ ин аст, ки ӯ онро дар куҷо ёфт?
Вақте ки ӯ подшоҳ шуд ва Ерусалимро забт кард, ӯ намедонист, ки ин ҷоест, ки Худо интихоб кардааст. 1 Вақоеънома 21 равшан нишон медиҳад, ки ин замони хеле таҳқиромез буд; замони ошуфтагӣ.
Имрӯз замони шабеҳ аст - замони ошуфтагии калисоӣ. Дар замони Довуд аз ҷониби Худованд вабо буд; имрӯз дар масеҳият вабо ҳаст - вабои ҳолати гунаҳкории мо. Дар ояти 28, Довуд дид, ки Худованд аз хирмани Аравнои Ебусӣ ба ӯ ҷавоб дод ва ӯ дар он ҷо қурбонӣ кард. Дар 1 Вақоеънома 22:1 ва дар 2 Вақоеънома 3:1, кас ҷавобро ба Такрори Шариат 12меёбад. Барои ёфтани ин ҷавоб 400 сол лозим шуд (1 Подшоҳон 6). Кас умедвор аст, ки ба шумо ин қадар вақт лозим намешавад, то ҷоеро пайдо кунед, ки Довуд онро хонаи Худованд Худо номидааст. Ин танҳо як хирман буд, аммо ӯ медонист, ки ин ҷавоб аст.
"Ин хонаи Худованд ва ин қурбонгоҳи қурбонии сӯхтанӣ барои Исроил аст."Кас асоси ин ҷойро дар Хуруҷ 29, бо қурбонии сӯхтанӣ мебинад; асос ҳоло кори Худованд Исо дар салиб дар ҳолати таҳқир аст. Ин барои мо дарси муҳимтарин аст. Аз берун аз урдугоҳ рафтан хеле таҳқиромез аст, зеро ин маънои маҳкум кардани бисёре аз он чизеро дорад, ки мо дар масеҳият мебинем.
Принсипҳои Аҳди Ҷадид оид ба ҷамъомад
Дар Матто 18:20, мо мехонем,
"Зеро ҳар ҷое ки ду ё се нафар ба исми Ман ҷамъ омада бошанд, Ман дар миёни онҳо ҳастам."Мо меёбем:
- ҷои илоҳӣ (куҷо)
- шумораи илоҳӣ (2 ё 3)
- маркази илоҳӣ (Номи Ӯ), ки дар он ҳуқуқ ва қудрати Ӯ нигоҳ дошта мешавад.
- Дар Луқо 22, мо аз паси марде меравем, ки кӯзаи обро мебарад (Рӯҳи Муқаддаси Худо, ки Каломи Худоро татбиқ мекунад). Ӯ ба ҷои ҷамъомад дар ҳуҷраи болоӣ роҳнамоӣ мекунад, ки дар он Худованд дар миёни худаш ҷои истироҳат меёбад. Дар Юҳанно 1, Худованд аз ду шогирд мепурсад,
"Шумо чӣ меҷӯед?"Онҳо аз имтиҳон мегузаранд; онҳо чизе намеҷустанд, онҳо пурсиданд,
"Ту дар куҷо зиндагӣ мекунӣ?"Дар Суруди Сурудҳо боби 1:7, саволи шабеҳе ҳаст,
"Ту рамаи худро дар куҷо мечаронӣ?"Вай "рамаи ҳамсафари ту"-ро зикр мекунад, ки дӯстони маҳбуби ӯ ҳастанд. Бисёр масеҳиён ҳастанд, ки Худовандро дӯст медоранд, аммо рамаҳои худро доранд. Аммо, вай намехост бо ягон рама бошад; вай танҳо як манфиат дошт - дар куҷо ту рамаи худро мечаронӣ. Кас намехоҳад аз як ҷой ба ҷои дигар саргардон шавад.
Хулоса
Оё ман мехоҳам дар он ҷое бошам, ки Ӯст? Ҳеҷ кӯча ё рақами хона нест.
"Биё ва бубин,"агар намедонӣ, бояд бидонӣ. Аз паи изи пойи рама наравед, аз паи марди кӯзабардор равед. Биёед инро ба даст орем. Биёед он ҷойро ҷустуҷӯ кунем.
Биёед ба он Зоте назар андозем, ки ин ҷойро ин қадар гаронбаҳо мегардонад. Ин на танҳо ягон ҷой аст. Танҳо як ҷойе ҳаст, ки Худованд хушнуд аст, ки номи Худро дар он ҷо СУКУНАТ диҳад.
