Шумо дар абадият вақти худро дар куҷо гузарониданро интихоб мекунед?

Абадият Ман аз ҳаяҷони мусобиқаҳо лаззат мебурдам. Мухлисон аспҳои дӯстдоштаи худро дастгирӣ мекарданд. Ногаҳон ман ҳис кардам, ки касе остини куртаамро кашид. Ҷавоне ба ман наздик шуд, як пора коғазро ба дастам дод ва пичиррос зад: «Абадият». Ӯ чӣ дар назар дошт? Ин номи асп набуд. Ман коғазро ба кисаам андохтам ва фаромӯш кардам. Вақте ки ман кӯшиш мекардам, ки аз нисфирӯзии шартгузорӣ ба аспҳо лаззат барам, калимаи «абадият» пайваста ба ёдам меомад. Як моҳ пеш, дӯсти беҳтарини ман ногаҳон вафот карда буд. Ман ӯро дар абадият тасаввур мекардам. Агар ӯ зинда мебуд, бо ман дар мусобиқаҳо мебуд. Аммо ҳоло ӯ дар абадият буд. Баъдтар дар хона, ман коғазеро, ки бегона ба ман дода буд, ёфтам. Дар он, ман фаҳмидам, ки Худо маро дӯст медорад ва мехоҳад гуноҳҳои маро бубахшад ва маро бо худ дар осмон барои абадият дошта бошад. Ман Китоби Муқаддаси истифоданашудаи худро ҷустуҷӯ кардам, Инҷили Юҳанноро хондам, ҳамчун гунаҳкор ба Худованд Исои Масеҳ омадам ва Ӯро ҳамчун Наҷотдиҳандаи худ қабул кардам. Ист ва фикр кун, ки абадиятро дар куҷо мегузаронӣ. Китоби Муқаддас ба мо мегӯяд, ки Масеҳ бо хуни худ барои мо наҷоти абадӣ ба даст овард, то мо, ки имон дорем, ваъдаи мероси абадиро қабул кунем (Ибриён 9:12,15). Агар шумо ин ваъдаро қабул кунед, шумо «ба осмон равона» хоҳед шуд. Ҳоло ин суханони худи Худовандро бихонед: «Аз ман дур шавед, эй лаънатшудагон, ба оташи абадӣ… Ва инҳо ба азоби абадӣ хоҳанд рафт, аммо одилон ба ҳаёти абадӣ» (Матто 25:41,46). Ин ҳақиқат дар бораи абадият аст. Аз гуноҳҳои худ тавба кунед, Масеҳро ҳамчун Наҷотдиҳандаи худ қабул кунед ва ҳаёти абадӣ аз они шумост. Дар гуноҳҳои худ идома диҳед, Масеҳро ҳамчун Наҷотдиҳандаи худ рад кунед ва азоб барои абадият аз они шумост. Дӯст, абадиятро дар куҷо мегузаронӣ? Навиштаҳо аз The New King James Version, © 1982, Thomas Nelson, Inc. Бо иҷозат.