Дар куҷо
шумо мегузаронед
АБАДИЯТРО?
Чӣ саволи ҷиддӣ! Шояд шумо солим ва қавӣ ҳастед ва фикр мекунед, ки умри дароз доред. Чӣ мешавад, агар шумо хато кунед? Чӣ мешавад, агар марг аз он ки шумо фикр мекунед, наздиктар бошад?
Як марди сарватманд боре ба худ гуфт, ««Эй ҷон, ту барои солҳои зиёд чизҳои зиёде захира кардаӣ; роҳат бош; бихӯр, бинӯш ва шодӣ кун». Аммо Худо ба ӯ гуфт, «Эй аблаҳ! Ин шаб ҷони ту аз ту талаб карда мешавад»» (Луқо 12:19–20).
Он марди сарватманд бояд аз шунидани он ки ӯ танҳо чанд соати дигар зиндагӣ дорад, дар ҳайрат монда бошад. Шумо намедонед, ки вақти шумо кай мерасад.
Ҳозир омода шавед
Масеҳ дар дари шумо мекӯбад, интизор аст, ки шумо ба Ӯ дарро кушоед. «Инак, ҳоло рӯзи наҷот аст» (2 Қӯринтиён 6:2). «Аз фардо фахр накун; зеро намедонӣ, ки як рӯз чӣ меорад» (Масалҳо 27:1).
Пешниҳоди наҷоти Худоро ҳозир қабул кунед, ҳамон тавре ки ҳастед.
Ҳаёти шумо зери назорат
Бале, Худо ҳар як ҷузъиёти ҳаёти шуморо бодиққат мушоҳида мекунад ва Ӯ
«чизҳои пинҳонии торикиро ба рӯшноӣ меорад ва маслиҳатҳои дилҳоро ошкор мекунад» (1 Қӯринтиён 4:5).
Чӣ рӯзи даҳшатноке, ки ҳар як фикри пинҳонӣ ва амали пинҳонӣ аз ҷониби худи Худо ба рӯшноӣ оварда мешавад. Шумо медонед, ки шумо Ӯро дар ҳар як фикр ва амали худ ҷалол надодаед. Шумо ба Ӯ он қадар миннатдор набудед, ки бояд мебудед. Шумо барои худ, мувофиқи нақшаҳои худ, бе назардошти Худо зиндагӣ мекардед. Чӣ тавр шумо метавонед дар он рӯзи доварӣ бе Наҷотдиҳанда бо Худо вохӯред?
Рӯзи доварӣ наздик аст
«Ва ман тахти бузурги сафед ва Онро, ки бар он нишаста буд, дидам… Ва мурдагонро, хурду бузург, дидам, ки дар пеши Худо истода буданд, ва китобҳо кушода шуданд» (Ваҳй 20:11–12).
Шумо на аз рӯи он чизе, ки шумо дар бораи худ фикр мекунед, на аз рӯи он чизе, ки дигарон дар бораи шумо фикр мекунанд, доварӣ карда мешавед. Шумо аз рӯи он чизе, ки худи Худо дар он китобҳо менависад, доварӣ карда мешавед.
«Ва мурдагон аз рӯи аъмоли худ, аз рӯи он чизҳое, ки дар китобҳо навишта шуда буданд, доварӣ карда шуданд»(Ваҳй 20:12).
Худо ҳар як нияти дили шуморо мебинад. Ӯ ҳар як фикри пинҳонӣ, ҳар як амали пӯшидаро медонад.
«Ва ҳар кӣ дар китоби ҳаёт навишта нашуда буд, ба кӯли оташ андохта шуд» (Ваҳй 20:15).
Ҳеҷ кас аз доварӣ наҷот намеёбад, ба ҷуз онҳое, ки номашон дар китоби ҳаёт ёфт мешавад.
Аммо интизор шавед!
Як лаҳза дар бораи он фикр кунед, ки Исои Масеҳ барои шумо ҳангоми маслуб шуданаш чӣ кард. «Ки Ӯ худаш гуноҳҳои моро дар бадани худ бар дарахт бардошт… Зеро Масеҳ низ як бор барои гуноҳҳо азоб кашид, одилон барои беадолатон, то моро ба Худо наздик кунад» (1 Петрус 2:24; 3:18). «Худованд гуноҳи ҳамаи моро бар Ӯ гузошт» (Ишаъё 53:6). «Пас, Масеҳ як бор барои бардоштани гуноҳҳои бисёриҳо қурбонӣ шуд» (Ибриён 9:28). «Хуни Исои Масеҳ, Писари Ӯ, моро аз ҳар гуноҳ пок мекунад» (1 Юҳанно 1:7).
Муҳаббат
«Муҳаббат дар ин аст, на ин ки мо Худоро дӯст доштем, балки ин ки Ӯ моро дӯст дошт ва Писари Худро фиристод, то барои гуноҳҳои мо кафорат (қурбонии кафорат) бошад» (1 Юҳанно 4:10).
Фикр кунед, ки Исои Масеҳ, Худованди ҷалол, барои азоб кашидан дар салиб чӣ қадар арзиш дошт, то мо аз доварии оянда озод шавем ва бо Ӯ дар осмон абадӣ бошем! «Муҳаббати бузургтар аз ин касе надорад, ки ҷони худро барои дӯстони худ фидо кунад» (Юҳанно 15:13). «Аз ин мо муҳаббатро медонем, зеро Ӯ ҷони худро барои мо фидо кард» (1 Юҳанно 3:16).
Чӣ муҳаббат!
Ӯ омода ва хоҳишманд аст, ки шуморо қабул ва бахшад, агар шумо гуноҳҳо ва исёни худро ба Ӯ иқрор кунед. Ҳамон тавре ки ҳастед, ба назди Ӯ биёед. Бишнавед, ки Ӯ шуморо даъват мекунад, «Ба назди Ман биёед, ҳамаи шумо, ки меҳнат мекунед ва бори гарон доред, ва Ман ба шумо оромӣ хоҳам дод» (Матто 11:28). «Касе ки ба назди Ман меояд,» Исо гуфт, «Ман ӯро ҳеҷ гоҳ берун намекунам» (Юҳанно 6:37).
Ҳозир биёед – фардо шояд дер бошад!
