Ба Падар шукр гӯед, ки моро сазовор гардонидааст, то шарикони мероси муқаддасон дар нур бошем. Ӯ моро аз қудрати зулмот раҳо карда, ба Малакути Писари муҳаббати Худ дохил намуд, ки дар Ӯ мо ба воситаи хуни Ӯ наҷот, яъне омурзиши гуноҳҳоро дорем (Қӯлассиён 1:12-14). Чӣ тавре ки махавӣ, ки пок шуда буд, ба назди Худованд Исо баргашта, ба Ӯ шукр гуфт (Луқо 17:11-19), имондор низ бояд пайваста шукр гӯяд. Дар оятҳои боло ба мо панҷ сабаб хотиррасон карда мешавад, ки чаро мо, ки ба кори анҷомёфтаи Масеҳ эътимод дорем, бояд шукр гӯем.
Аввалан, ба воситаи Масеҳ мо сазовори он гардидем, ки дар мероси аҷоиб шарик бошем. Фикри шабеҳ дар Юҳанно 1:12 оварда шудааст, ки дар он мо мехонем: «Ба ҳар кӣ Ӯро қабул кард, ба онҳо Ӯ ҳуқуқ дод, ки фарзандони Худо шаванд, ба онҳое, ки ба исми Ӯ имон доранд.»
Сониян, мо наҷот ёфтем. Масеҳ моро аз қудрати зулмот – иблис (Эфсӯсиён 2:1-3); аз макони зулмот – ҷаҳон (Юҳанно 1:1-3,9); ва аз амали зулмот – ҷисм (Юҳанно 3:17-21) раҳо кард.
Сеюм, сабаби дигари шукргузорӣ ин аст, ки мо ба Малакути Ӯ дохил шудаем. Мо ҳоло дар радди Ӯ бо Ӯ муайян карда шудаем ва дар ҷалоли Ӯ бо Ӯ ҳукмронӣ хоҳем кард (Ваҳй 19-20).
Чорум, мо комилан наҷот ёфтем. Ин маънои онро дорад, ки мо аз бозори ғуломии гуноҳ харида шудаем ва ҳоло ва доимӣ бо Масеҳ муттаҳид ҳастем.
Ниҳоят, имондорон бояд шукр гӯянд, зеро мо аз гуноҳҳоямон комилан озод шудаем; мо бахшида шудаем (Эфсӯсиён 1:7).
Сабабҳои зиёди дигаре ҳастанд, ки чаро мо бояд шукр гӯем. Ҳоло чанд дақиқа вақт ҷудо кунед, то дар бораи чизҳое фикр кунед, ки шумо метавонед ба Худованд шукр гӯед.
