Ҷаҳон пур аз одамони нохушбахт аст. Чаро? Оё ҷомеа онҳоро ноумед кардааст? Оё хушбахтӣ ҳадафи ғайриимкон аст? Оё Худо онҳоро ноумед кардааст?
Шубҳае нест, ки ҷомеа натавонистааст ниёзҳои моро қонеъ гардонад — он ҳатто ба мо ҷавобҳои боварибахш надодааст, ки чаро мо дар ин ҷо ҳастем ва чӣ гуна ҳадафи аслии мавҷудияти худро иҷро кунем. Баъд аз ҳама, онҳо дар мактаб ба мо гуфтанӣ мешаванд, ки Худо нест ва мо аз баъзе «шӯрбои ибтидоӣ» ба вуҷуд омадаем. Ман беҳтар медонистам ва шумо ҳам медонед.
Ҷустуҷӯи хушбахтӣ
Вақте ки ман ҷавон будам, орзу доштам, ки воқеан дӯст дошта шавам ва қабул карда шавам. Аз ин рӯ, ман инро аз дин, оила, дӯстон ва ҳамсинфон ҷустуҷӯ кардам. Ман зуд ноумед шудам, аз ин рӯ, баъд аз он ман арзишҳо ва виҷдони худро бо ҳамроҳ шудан ба ҳамаи майзадаҳо, нашъамандон ва беахлоқон барои қабул шудан зери хатар гузоштам. Ман фаҳмидам, ки то даме ки ман нӯшокиҳо ва хандаҳоро таъмин мекардам, дӯстон доштам, гарчанде ки дар тамоми ин муддат ман оҳиста-оҳиста ақл ва ҷисми худро нобуд мекардам.
Бисёр одамон мехостанд, ки ман «роҳи рост»-ро пеш гирам, аммо бисёре аз онҳо чунон риёкор буданд, ки ман ба онҳо бовар намекардам. Аз паи сарват, муваффақият, алоқаи ҷинсии ғайриахлоқӣ, шӯҳрат ва рок-н-ролл давидан маро банд мекард, аммо маро қаноатманд намегузошт. Онҳо танҳо ҳамчун анестезияи муваққатӣ барои дарди амиқе, ки дар ҷони холӣ ва орзуманди ман боқӣ монда буд, амал мекарданд. Лаззат қаноатмандӣ намеовард.
Бале, ман қариб ҳама чизеро, ки як ҷавон метавонист кӯшиш кунад, кӯшиш кардам ва холӣ ва танҳо мондам. Ман ба як гипнотизатор муроҷиат кардам, то воқеиятро бо вонамуд кардани он ки ҳама чиз хуб аст, фирор кунам. Ин кор накард; виҷдони ман ҳанӯз ҳам мегуфт, ки чизе дуруст нест. Он гоҳ ман маводи мухаддир ва машруботро мехостам, то худро табобат кунам, то дарди танҳоӣ ва шарм ва гуноҳи гуноҳҳои худро фаромӯш кунам. Ман дар муносибатҳо хеле бад будам ва орзуи наздикии ҳақиқӣ доштам, аммо фаҳмидам, ки воқеӣ будан барои ман хеле дардовар аст. Наздикиҳои бардурӯғ хеле осонтар ва камдардтар буданд, аммо ҳеҷ гоҳ қаноатмандӣ намеоварданд.
Ҷавоби ҳақиқӣ
Хонандаи азиз, оё ин чизе ба шумо шинос аст? Агар ҳа, бигзор ман ба шумо равшан гӯям, ки ба саволи «Чаро ман хушбахт шуда наметавонам?» ҷавоб ҳаст. Солҳо пеш ман аз як марди масеҳӣ ин саволро пурсидам ва ҷавобе, ки ӯ ба ман дод — ҷавобе, ки ман ба шумо медиҳам — тааҷҷубовар буд. Ӯ маро ба «дастури соҳибӣ»-и инсоният — Китоби Муқаддас бурд, ки дар он гуфта шудааст, ки Худо
«ҷони орзумандро қаноатманд месозад ва ҷони гуруснаро аз некӣ пур мекунад» (Забур 107:9).
Худо, Офаридгори мо, моро офаридааст ва ниёзҳо ва мушкилоти моро медонад. Ӯ ба ҳар яки мо озодӣ додааст, ки ё Ӯро дӯст дорем ва итоат кунем, ё аз Ӯ рӯй гардонем. Мутаассифона, ҳамаи мо гуноҳ карданро, ба амрҳои Ӯ саркашӣ карданро интихоб кардем ва натиҷаи он марги ҷисмонӣ ва рӯҳонӣ аст (Ҳастӣ 2:17). Марги рӯҳонӣ дар ниҳоят ҷудоӣ аз Худоро абадӣ меорад, дур аз ягона манбаи муҳаббати абадӣ. Барои доштани шодӣ ва сулҳ, мо бояд бо Худо оштӣ шавем!
Худо қисми худро иҷро кардааст:
«Худо муҳаббати Худро ба мо нишон медиҳад, ки ҳангоме ки мо ҳанӯз гуноҳкор будем, Масеҳ барои мо мурд» (Румиён 5:8).
Исои Масеҳ ҷазои маргро барои шумо кашид, вақте ки Ӯ дар салиб ба ҷои шумо ва ман мурд. Ӯ дар рӯзи сеюм аз мурдагон эҳё шуд ва ҳоло абадӣ зинда аст (1 Қӯринтиён 15:1-4).
Даъват ба ҳаёти нав
Ӯ аз шумо хоҳиш мекунад, ки ба назди Ӯ биёед.
«Назди Ман оед, эй ҳамаи хастагону гаронборон, ва Ман ба шумо оромӣ хоҳам дод» (Матто 11:28).
Худо шуморо ноумед накардааст. Ӯ роҳро барои шумо ба назди Ӯ омадан тоза кардааст. Ӯ ба шумо муҳаббат, қабул, бахшиш, сулҳ ва ҳаёти абадӣ, шодмонӣ бо Ӯро пешниҳод мекунад.
Ман ҳамаи роҳҳои дигарро кӯшиш кардам; шояд шумо ҳам. Аммо ҳоло вақти он расидааст, ки шумо ҳадафи худро иҷро кунед ва муносибати муҳаббатомез ва абадӣ бо Худоро оғоз кунед, бо дидани ниёзи худ ба Исо ва ба Ӯ бовар кардан, ки ҳамаи гуноҳҳои шуморо мебахшад. Вақте ки шумо ин корро мекунед, шумо аз ҷиҳати рӯҳонӣ «аз нав таваллуд мешавед» ва «ҳаёти фаровонтар»-ро таҷриба карданро оғоз мекунед (Юҳанно 3; 10:10; 15:11). Бори аввал, шумо инчунин барои хушбахтӣ ва қаноатмандии ҳақиқӣ, ки аз донистан ва пайравӣ кардани Худо меояд — аз мувофиқ кардани иродаи худ бо иродаи Ӯ — муҷаҳҳаз хоҳед шуд (Забур 16:11; 144:15).
«Зеро ҳар кӣ исми Худовандро бихонад, наҷот хоҳад ёфт» (Румиён 10:13).
Калимаи «хондан» маънои ба Ӯ муроҷиат карданро дорад. Шумо даъват мекунед ва Ӯ наҷот медиҳад. Ҳаёти абадӣ ройгон аст, тӯҳфае аз Худо тавассути Исои Масеҳ (Румиён 6:23).
