Баъзан савол дода мешавад: Чаро аз хидмати Калом, ки ба мӯъминон нигаронида шудааст, дар худотарсии ҳақиқӣ ва афзоиш дар файз натиҷаи ин қадар кам дида мешавад? Биёед онро ба таври мухтасар баррасӣ кунем ва бо андӯҳ эътироф кунем, ки натиҷаи тамоми хидмати мо, хоҳ бо овоз ва хоҳ бо қалам, хеле кам аст. Барои рӯ ба рӯ шудан бо далелҳо ҳамеша дуруст аст, инчунин пурсидан дар бораи сабаб ва кӯшиши татбиқи табобат.
Марди Худо
Ба ҳеҷ виҷдони машғул қаноатбахш нахоҳад буд, ки ба мо хотиррасон кунанд, ки мо дар рӯзҳое зиндагӣ дорем, ки ҳадди аксар дар бораи муқаддасон умуман гуфтан мумкин аст, ки онҳо танҳо «қувваи андаке» доранд (Ваҳй 3:8); ва аз ин хулоса баровардан, ки дар натиҷа мо наметавонем чизе беш аз он чизе, ки ҳоло мебинем, интизор шавем. Мо фавран ҷавоб медиҳем, ки чунин изҳорот, ки бо фаҳмиши пайғамбарӣ дар бораи омма дода шудаанд, ҳеҷ гоҳ дуруст истифода намешаванд, агар барои монеъ шудан ба машғулиятҳои фардӣ ё хоҳишҳои ӯ ба сӯи он чизе, ки беҳтар аст, иқтибос оварда шаванд.
«Марди Худо», дар истифодаи Китоби Муқаддас аз ин истилоҳ, касест, ки худро истисно аз қоида исбот мекунад, бо истодан барои Худо ва ғамхорӣ ба манфиатҳои Ӯ, вақте ки омма бо таназзул ва бепарвоӣ фарқ мекунад.
Саволи муҳим
Пас, биёед якҷоя ба савол рӯ ба рӯ шавем: Чаро аз тамоми хидмат дар худотарсӣ ва афзоиш дар файз натиҷаи ин қадар кам? Оё ин айби ходимон, хидмат ё онҳоест, ки хидмат ба онҳо нигаронида шудааст? Дар кӯшиши ҷавоб додан, мо танҳо метавонем мувофиқи дониш ва таҷрибаи худ сухан гӯем; бо доираи шиносоии мо маҳдуд аст, ки ҳатман дар муқоиса бо доираи бузурги калисои Худо хеле хурд аст.
Хизматгор
Аввалан, ходимон, ва бо ин истилоҳ мо, чунон ки бешубҳа Китоби Муқаддас дар назар дорад, ҳамаи онҳоеро дар назар дорем, ки кори Худовандро иҷро мекунанд, новобаста аз он ки хидмати онҳо дар кадом соҳа бошад. Мо доварӣ мекунем, ки на ходимон, на хидмат ва на онҳое, ки ба онҳо хидмат карда мешавад, аз айб озод карда намешаванд; аммо агар мо кӯшиш кунем, ки фарқ гузорем, мо ба ходим — аз ҷумла, албатта, муаллифи ин мақола — бештар таъкид мекунем, зеро ҳеҷ хидмате, хоҳ шифоҳӣ ва хоҳ хаттӣ, эҳтимол дорад, ки аз канали он беҳтар бошад.
Агар касе далели ин изҳоротро хоҳад, бигзор 2 Қӯринтиён 5:18 —7:3-ро хонад ва қувваи суханони Ҳаввориро дарк кунад. Сафири Масеҳ метавонист ба қӯринтиёни дунявӣ наздик шавад ва онҳоро ба ҷудоии ҳамаҷониба аз ҷаҳон даъват кунад, бо дили васеъ ва даҳони кушода, зеро ҳаёти ӯ аз садоқат ва ҷудоии комил чунон буд, ки ба суханони ӯ вазн ва қудрати бузург медод.
Бисёре аз мо шояд Каломро танҳо бо роҳҳои хурд ва номаълум хидмат кунем, аммо ҳатто дар ин ҳолат, биёед боварӣ ҳосил кунем, ки пеш аз ҳама ҳақиқат ба худи мо таъсири дуруст мерасонад, то ҳаёти мо ҳақиқатеро, ки мо хидмат мекунем, намуна бошад. Ба ин аз ҳад зиёд таъкид кардан мумкин нест.
Оё мо аз таҷриба наомӯхтаем, ки танҳо марди дорои хислати устувори масеҳӣ қодир аст суханони воқеан вазнинро гӯяд ва чунин суханон моро аз суханоне, ки танҳо бо фасоҳат, ё аслӣ, ё қудрати зеҳнӣ фарқ мекарданд, хеле амиқтар ба ҳайрат овардаанд?
Хидмат
Дар ҷои дуюм мо хуб мекунем, ки хидмати худро тафтиш кунем. Ҳамаи мо озодона эътироф мекунем, ки он камбудиҳо дорад. Аммо онҳо аз чӣ иборатанд? Ҳангоми эътироф кардани он, ки онҳо зиёданд, мо худро дар ин мақола ба яке маҳдуд мекунем, ки бо ду роҳ кор карда, манбаи заъфи зиёд аст. Мо ба тамоюли қавӣ барои нодида гирифтани робитаи байни ҷонибҳои доктринӣ ва амалии ҳақиқат ишора мекунем.
Мо шояд беҳтарин чизеро, ки дар назар дорем, бо ишора ба Румиён 6 ва нишон додани се калимае, ки мо аксар вақт ба онҳо ишора мекунем, тасвир кунем: — «донистан» (оятҳои 3, 6, 9), «ҳисоб кардан» (ояти 11) ва «таслим кардан» (оятҳои 13, 19).
«ДОНИСТАН» аввал меистад ва ба таври возеҳ аҳамияти аввалиндараҷаи таълимотро нишон медиҳад. Ҳеҷ чиз дуруст буда наметавонад, агар мо дар ҳақиқатҳои бузурги масеҳият дуруст таълим нагирем. Мӯъминон дар Рум ё медонистанд, ё бояд медонистанд, маъно ва аҳамияти рӯҳонии таъмид (ояти 3), салиб (ояти 6) ва эҳёи Масеҳро (ояти 9). Онҳо ҳукми маргро бар ҳаёти кӯҳнаи мо ва муаррифии ҳаёти навро баён карданд, то ки мо «барои Худо зиндаем».
Сипас «ҲИСОБ КАРДАН», ки амали доимии имонро нишон медиҳад, ки донишро қабул мекунад ва онро ҳамчун таъсир ба худ мувофиқ мекунад, ба ин васила заминаи таҷрибаҳои нав ва дурусти масеҳиро дар қудрати Рӯҳи Худо мегузорад. Рӯҳ имонро, ки мавқеи аз ҷониби Худо додашударо қабул мекунад, бо додани таҷрибаи мувофиқ ба он тасдиқ мекунад.
Ниҳоят, «ТАСЛИМ КАРДАН», ки таслими амалии худро ба Худо нишон медиҳад, ки итоати комили иродаи худ ва ҳама чизеро, ки кас дорад, ба иродаи Худо дар бар мегирад. Бе таслим ин нигоҳ дошта нахоҳад шуд, ҳарчанд мавқеъ бо имон қабул карда шавад.
Таъкид ба амалия
Ҳоло масеҳиёне ҳастанд, ки дар хидмати худ ба ин нуқтаи охирин таъкиди зиёд мекунанд, пайваста ба таслим ё тақдис, ва боз тақдиси нав даъват мекунанд, то баъзан, тарсидан лозим аст, ки таълимоте, ки дар асоси ҳама чиз қарор доранд, норавшан мешаванд, ё ҳатто хеле нопурра нигоҳ дошта мешаванд. Вақте ки ин тавр аст, натиҷаи зиёде ба даст оварда мешавад, аммо натиҷае, ки ба касе, ки чизҳоро дар нури он чизе, ки дар марг ва эҳёи Масеҳ ба амал омадааст, доварӣ мекунад, қаноатбахш нест.
Таъкид ба таълимот
Аз тарафи дигар, ба таври васеъ ба таълимот такя кардан, дар ҳоле ки даъвати мушаххас ба таслимро тарк кардан, ё ба таври васеъ норавшан кардан, низ як камбудии возеҳ аст. Таълимот метавонад ба таври равшан ва мувофиқи Китоби Муқаддас шарҳ дода шавад, ва бисёр дастурҳои муфид дар бораи имон ва таълимоти таҷрибавии Рӯҳи Худо илова карда шаванд, аммо бе ин таслим, шунавандагон дар ниҳоят бо бисёр робитаҳо бо ҷисм ва ҷаҳон нобудшуда боқӣ хоҳанд монд, ва аз ин ҳам бадтар, шояд, бе ҳеҷ гуна машғулият дар бораи он. Онҳо чизҳоро дар зеҳни худ равшантар хоҳанд дид; ҳамин тамом. Ин, мо ҷуръат мекунем, ки фикр кунем, як камбудии бузург дар хидмати мо будааст.
Намунаҳо аз Аҳди Қадим
Ин хеле муайян аст, ки барои иҷрои чунин хидмати амалӣ миқдори назарраси файз ва қудрат лозим аст. Бо вуҷуди ин, чунин суханон лозиманд, зеро аксари мо қувваи ҳақиқатро танҳо вақте ки ба таври абстрактӣ пешниҳод карда мешавад, оҳиста дарк мекунем, дар ҳоле ки агар ба шакли мушаххас пешниҳод карда шавад, мо аҳамияти амалии онро аз даст дода наметавонем. Вақте ки Нотон ба Довуд принсипҳои бадеро, ки рафтори ӯро нишон дода буданд, ба таври абстрактӣ дар шакли масал пешниҳод кард, Довуд гӯш кард ва тасдиқ кард, аммо натавонист татбиқи амалии онро ба худаш бубинад. Суханони ороме, ки пас аз он омаданд, «Ту ҳамон мард ҳастӣ», ба ин чиз дар зеҳни Довуд шакл ва қувваи мушаххас бахшиданд, худписандии ӯро шикастанд ва ӯро дар тавбаи ҳақиқӣ фурӯтан карданд.
Қобили зикр аст, ки пайғамбарони Аҳди Қадим хидмати худро ба таври хеле шахсӣ иҷро мекарданд. Онҳо на танҳо фикри Худоро барои Исроил баён мекарданд, балки бо мардум дар бораи ҳолати амалии онҳо ба таври хеле дақиқ ва содиқона муносибат мекарданд. Ва ҳаввориён ва пайғамбарони Аҳди Ҷадид низ ба таври дигар амал накарданд. Номаҳо ба ин шаҳодат медиҳанд. Дар ҳар як ҳолат, кушодани ҳақиқат бо дастурҳо ва насиҳатҳо ҳамроҳӣ мешавад, ки ҳақиқатро дар дилҳо ва ба ҳаёти муқаддасон татбиқ мекунанд. Оё хидмати мо набояд аз рӯи ин намуна сохта шавад? Мо чунин мешуморем. Оё ҳамеша чунин буд? Мо метарсем, ки хеле зуд-зуд, чунин набуд.
Шунавандагон
Ниҳоят, шунавандагон. Онҳо бояд як қисми айбро ба дӯш гиранд, зеро масали киштгар ба муқаддас ба мисли гунаҳкор татбиқ мешавад. Агар ходимон беайб мебуданд ва хидмати онҳо ҳама чизе, ки бояд мебуд, мо метарсем, ки бо бисёриҳо ҳанӯз ҳам натиҷаи кам хоҳад буд. Баъзеҳо ҳастанд, ки ба назар мерасад, ки ақл ва эҳсосоти сатҳӣ доранд, ки қобилияти машғулияти зиёдро надоранд: дигарон ҳастанд, ки дар ғамхориҳо ё сарватҳои ин ҳаёт, ё шаҳватҳои дигар чизҳо чунон ғарқ шудаанд, ки калом дар онҳо самарабахш намешавад.
Ҳамеша ин шунавандагони бесамари калом буданд, ҳатто вақте ки на танҳо дар таълимот, балки дар амалия низ пешниҳод карда мешуд, ва тааҷҷубовар нест, ки дар замони ҳозира онҳо аз ҳарвақта бештар маъмуланд. Дар ин асри бистум ҳаёт ба таври ҳайратангез мураккаб ва серталаб шудааст, ва «чизҳое, ки дар ҷаҳон ҳастанд», ҳам аз ҷиҳати шумора ва ҳам аз ҷиҳати ҷолибият хеле афзоиш ёфтаанд. «Чизҳое, ки дида мешаванд, ин қадар зиёданд ва ин қадар ҷолибанд, ки «чизҳое, ки дида намешаванд», ба осонӣ дар зеҳни мо пажмурда мешаванд ва ба ҷои дуюм меафтанд, ҳарчанд мо масеҳӣ ҳастем.
Хатари махсус
Бо баъзеи мо низ ин хатари иловагӣ вуҷуд дорад, ки мо аз кӯдакии рӯҳонии худ таҳти таълимоти зиёди дурусти доктринӣ тарбия ёфтаем ва худро бо дигарон, ки мавқеи онҳо мувофиқи Китоби Муқаддас аст, алоқаманд мебинем. Дар натиҷаи ин мо метавонем ба осонӣ ба хатои яҳудиёни қадим афтем ва тахмин кунем, ки чизе беш аз мавқеи дурусти зоҳирӣ лозим нест.
Агар мо ба ин дом афтем, мо метавонем дар дохили худ ба насли худ ва мавқеи худ такя кунем, ҳамон тавре ки яҳудиён дар замони Худованди мо аз фарзандони Иброҳим будани худ фахр мекарданд.
Ҳеҷ чиз виҷдон ва машғулиятро ва он ҷавоби амалиро ба ҳақиқат, ки самарабахширо ба вуҷуд меорад, аз ин бештар беҳис намекунад. Худо ба ҳамаи мо бо раҳмати худ назар кунад ва кори Худро эҳё кунад; аввал дар мо ва сипас тавассути мо. Ва ҷалол ба Ӯ хоҳад буд.»
