«Бихонед! Бихонед! Бихонед!»
Ҷомаеро, ки ман дар Троас назди Карпус гузошта будам, вақте ки меоӣ, бо худ биёр, ва китобҳоро, вале махсусан пергаментҳоро. (2 Тимотиюс 4:13)
Баъзе воизони китобҳоро гӯё нафрат доранд. Ман як бор шунидам, ки як воиз дар як ҷамъомади баптистии мустақил мегуфт: «Ба мо китобҳои бештар лозим нест; ба мо мавъизаи бештар лозим аст.»
Ин изҳороти ҷаҳолат аст. Китоби хуби масеҳӣ танҳо мавъиза ва таълими хуб аст.
Вақте ки Худо мехост бо одамон сухан гӯяд, Ӯ Китобе навишт. Ҳаввориён бо калисоҳо ва бо мӯъминони инфиродӣ тавассути қалам муошират мекарданд, ва мо баъзе аз навиштаҳои онҳоро дар Аҳди Ҷадиди худ дорем. Агар онҳо дастгоҳҳои чопӣ медоштанд, ман шубҳа надорам, ки онҳо онҳоро истифода мебурданд.
Ҳавворӣ Павлус то охири умри худ донишҷӯ буд. Ҳатто вақте ки дар зиндон интизори марги худ буд, ба Тимотиюс гуфт: «Ҷомаеро, ки ман дар Троас назди Карпус гузошта будам, вақте ки меоӣ, бо худ биёр, ва китобҳоро, вале махсусан пергаментҳоро.» (2 Тимотиюс 4:13).
Китобҳоро биёр, гуфт ҷанговари пири қавӣ! Китобҳоро биёр, гуфт марде, ки ба мо гуфта шудааст, ки аз ӯ пайравӣ кунем. «Бинобар ин, аз шумо илтимос мекунам, ки аз ман пайравӣ кунед» (1 Қӯринтиён 4:16). «Бародарон, ҳама якҷоя аз ман пайравӣ кунед, ва ба онҳое, ки чунон рафтор мекунанд, ки шумо моро намуна доред, назар кунед» (Филиппиён 3:17).
Гуфта шудааст, ки касе, ки мехоҳад нависанда шавад, бояд хонанда бошад. Гуфта шудааст, ки «касе, ки намехонад, аз касе, ки хонда наметавонад, беҳтар нест.» Гуфта шудааст, ки «панҷ сол пас шумо ҳамон шахс хоҳед буд, ба истиснои одамоне, ки шумо вомехӯред ва китобҳое, ки шумо мехонед.»
