Чаро исроилиён ҳангоми гуноҳ кардан, ва баъзан ҳатто ҳангоми кӯшиши иҷрои дастури Худо, чунин талафоти бузурги ҷонӣ диданд?
Мо аксар вақт қудусияти мутлақи Худоро ва то чӣ андоза гуноҳ барои Ӯ даҳшатнок аст, фаромӯш мекунем. Дар Ҳабаққуқ 1:13 мехонем: «Чашмони Ту поктар аз он аст, ки ба бадӣ нигоҳ кунад, ва ба шарорат нигоҳ карда наметавонад». Гуфта шудааст, ки хурдтарин гуноҳ дар назари мо дар назари Худо бадтар аз бузургтарин гуноҳҳоест, ки мо тасаввур карда метавонем. Худои муқаддас ва одилона наметавонад танҳо гуноҳро нодида гирад ё онро беаҳамият донад. Ҳар гуноҳ пеш аз ҳама таҳқир ба Ӯст, чунон ки дар эътирофи писари гумроҳ мебинем: «Падар, ман бар осмон ва дар назари Ту гуноҳ кардам» (Луқо 15:21 NKJV).
Дар назди Худо, ҳар гуноҳ сазовори ҷазои фаврии марг аст. Ба Одам аз хӯрдани дарахти дониши неку бад манъ карда шуда буд, ва ба ӯ гуфта шуд: «Дар рӯзе, ки аз он бихӯрӣ, ҳатман хоҳӣ мурд» (Ҳастӣ 2:17). Худо ин принсипи маргро ҳамчун оқибати гуноҳ ба таври васеътарин татбиқ мекунад, ки тавассути пайғамбар Ҳизқиёл мегӯяд: «Ҷоне, ки гуноҳ мекунад, хоҳад мурд ... Агар ӯ яке аз ин зишткориҳоро карда бошад, ҳатман хоҳад мурд; хуни ӯ бар ӯ хоҳад буд ... Ҷоне, ки гуноҳ мекунад, хоҳад мурд» (Ҳизқиёл 18:4,13,20). Румиён 6:23 инро бо суханони маъруф ҷамъбаст мекунад: «Музди гуноҳ марг аст». Бисёр порчаҳои дигари Каломи Худо ҳамин ҳақиқатро ба мо пешниҳод мекунанд.
Ба ҷои он ки пурсем, ки чаро Исроил баъзан ҳангоми гуноҳ кардан талафоти бузурги ҷонӣ дид, мо метавонем пурсем, ки чаро Худо ин қадар вақт на танҳо Исроилро, балки моро низ наҷот дод, ки ҷазои фаврии маргро бар гуноҳҳои онҳо ё бар гуноҳҳои мо иҷро накард. Дар мавриди «кӯшиши иҷрои дастури Худо», иродаи Худо бояд ба таври Худо иҷро шавад, то барои Ӯ қобили қабул бошад. Мутобиқати зоҳирӣ бо дастури Худо барои сазовор шудан ба тасдиқи Ӯ кофӣ нест: муносибати дил дар иҷрои он низ бояд дуруст бошад.
Мо метавонем Худоро шукр гӯем, ки қудусият ягона хислати табиати Ӯ нест. Якуми Юҳанно 4:8 ба таври возеҳ мегӯяд, ки «Худо муҳаббат аст», ва Навиштаҳо инро ба таври аҷиб тасдиқ мекунанд. Ҳар як сифати табиати илоҳӣ бо ҳар як сифати дигар дар тавозуни комил аст. Худо бепарво нест. Ӯ наметавонад қудусияти Худро ба хотири муҳаббати Худ зери хатар гузорад, ва на муҳаббати Худро ба хотири қудусияти Худ зери хатар мегузорад. Муқаддас буда, Ӯ наметавонад хурдтарин гуноҳро бе иҷрои ҷазое, ки он ба даст овардааст – марг – нодида гирад. Дар назари Худо ҳар гуноҳ гуноҳ аст бо тамоми нафратоварии худ ба табиати муқаддаси Ӯ. Аммо муҳаббат буда, дили Ӯ фарёд мезанад: «‘Ба ҳаёти Ман қасам,’ мегӯяд Худованд Худо, ‘Ман аз марги шарирон хурсандӣ намекунам, балки аз он ки шарирон аз роҳи худ баргарданд ва зиндагӣ кунанд’» (Ҳизқиёл 33:11).
Ҷавоб ба он чизе, ки мушкилоти ҳалнашаванда ба назар мерасид, дар машваратҳои Худо пеш аз бунёди ҷаҳон коркард шуда буд. Мо ин ҷавобро Инҷил, хушхабари наҷот меномем. Ин Худои муқаддас Писари ягонаи маҳбуби Худро медиҳад, то ҷои гуноҳкори гунаҳкорро дар марг бигирад. Писари Худо худро омода эълон кард, ки Инсон шавад ва ба ин ҷаҳон ояд, то муҳаббати Худоро эълон кунад ва ин муҳаббатро бо гирифтани ҷои инсони гунаҳкор дар марг бар салиби Ҷолҷото нишон диҳад. Ва дар пуррагии замон Худованд ба ин ҷаҳон омад, ҳаёти бегуноҳе зист, ки дар ҳар як ҷузъиёт ба ҷалоли Худо буд, ва сипас бар салиб барои онҳое, ки Ӯро рад карданд ва салиб заданд – барои мо, ва барои ҳар кӣ Ӯро ҳамчун Наҷотдиҳанда ва Худованд қабул кунад, мурд.
Ин хушхабари наҷот аст. Ин аст он чизе ки мо бояд дар он шодӣ кунем, на ин ки пурсем, ки чаро Худо нафрати Худро ба гуноҳ боиси марги бисёре аз халқи заминии Худ ҳангоми гуноҳ кардан нишон дод.
Ҷавоб аз ҷониби Евгений П. Веддер, хурдӣ.
