Чаро Исо омад? Қисми якум: Пайдоиши рисолати Ӯ
Онҳо гуфтанд: «Оё ин Исо, писари Юсуф нест, ки падару модарашро медонем? Чӣ тавр Ӯ ҳоло мегӯяд: «Ман аз осмон фуромадаам»?» (Юҳанно 6:42 ESV)
«Зеро ки Ман аз осмон фуромадаам, на барои он ки иродаи Худро ба ҷо оварам, балки иродаи Фиристандаи Маро.» (Юҳанно 6:38)
«Ман ба исми Падари Худ омадаам, ва шумо Маро қабул намекунед. Агар дигаре ба исми худ ояд, шумо ӯро қабул хоҳед кард.» (Юҳанно 5:43)
Қисми зиёди аҳолии кишваре, ки ман дар он зиндагӣ мекунам, аз муҳоҷирон иборат аст. Баъзеҳо аз кишвари аслии худ фахр мекунанд, дар ҳоле ки дигарон кӯшиш мекунанд, ки ин далелро пинҳон кунанд, вобаста ба таърих ва шуҳрати он миллат. Дар бораи дӯстони худ дар мактаб ё ҳамкорони худ дар кор фикр кунед. Агар яке аз онҳо омада ба шумо гӯяд, ки ӯ аз Судон, Италия ё ягон кишвари дигар муҳоҷират накардааст, балки аз осмон омадааст, шумо чӣ ҳис мекунед? Оё шумо ба ӯ бовар мекунед; ё даъвои ӯро рад мекунед, фикр мекунед, ки ӯ дурӯғ мегӯяд ё девона аст?
Барои он ки шумо ба чунин даъвои дӯсте, ки шумо ӯро хеле хуб мешиносед, бовар кунед, чӣ лозим аст? Эҳтимол ба шумо ду шарт лозим аст:
- Шоҳидон – он шахс бояд хеле махсус бошад ва бояд шоҳидони боэътимод бошанд, ки махсус будани ӯро тасдиқ кунанд (ё даъвои ӯро тасдиқ кунанд).
- Имон – шумо мехоҳед баъзе аз он шаҳодатҳоро бишнавед ва бо бовар кардан ба онҳо шумо метавонед ба он шахс ва даъвоҳои ӯ дар бораи махсус буданаш эътимод кунед.
Дар Юҳанно 6:35-40, Исо Худро ҳамчун нони ҳаёт, ки аз осмон омадааст, муаррифӣ кард. Ин барои яҳудиён, ки бо тамоми оилаи Ӯ, аз ҷумла Марям, модари Ӯ ва Юсуф, падари қонунии Ӯ ошно буданд, зарбаи бузург буд.
Худованд Исо бе шоҳидон наомад, балки Ӯ шоҳидони зиёде дошт, ки тасдиқ мекарданд, ки Ӯ Писари Худо аст, ки аз осмон омадааст. Шаҳодатҳои он шоҳидон дар Библия сабт шудаанд ва дар тамоми ҷаҳон паҳн шудаанд. Он чизе, ки барои шумо ва ман боқӣ мондааст, ин аст, ки ба он чизе, ки навишта шудааст, бовар кунем: Исо Масеҳ аст, Писари Худо, ва бо бовар кардан мо метавонем дар номи Ӯ ҳаёт дошта бошем (Юҳанно 20:31).
Шоҳидон, ки Исо Писари Худо аст
Падар Матто 3:17, 17:5; Марқӯс 1:11, 9:7; Луқо 3:22, 9:35; 2 Петрус 1:17
Рӯҳулқудс Марқӯс 1:1
Худи Исо Юҳанно 9:35-38, 10:36; Ваҳй 2:18
Навиштаҳо Юҳанно 5:39
Аъмоли Ӯ Юҳанно 10:37-38
Шогирдони Ӯ Матто 14:33, 16:16; Юҳанно 1:34,49, 11:27
Душманони Ӯ Марқӯс 5:7, 15:39; Матто 27:54
Ҳамчун Инсони осмонӣ, Исо бо рисолати осмонӣ омад, ки аз ҷониби худи Падар супориш шуда буд. Нақшаи ин рисолат дар абадияти гузашта таҳия шуда, дар пуррагии замон иҷро гардид. Ҳамчун Инсон дар рисолат, Худованд Исо комилан итоаткор буд, фармонҳои Сарфармондеҳи худ, Падарро иҷро мекард; аз ин рӯ, барои Ӯ дуруст буд, ки бигӯяд: «на барои он ки иродаи Худро ба ҷо оварам, балки иродаи Фиристандаи Маро.» (Юҳанно 6:38). Рисолати Ӯ, иродаи Падар, ду ҷанба дорад:
- Масъулияти Худо: Худованд гуфт: «Ва иродаи Фиристандаи Ман ин аст, ки Ман аз ҳамаи он чизе ки Ӯ ба Ман додааст, чизеро гум накунам, балки онро дар рӯзи охирин эҳё кунам» (Юҳанно 6:39). Падар ба Писар одамони муайянро дод, ва Худованд бехатарӣ ва наҷоти онҳоро таъмин хоҳад кард.
- Масъулияти инсон – вокуниши интизорӣ: Худованд дар ояти зерин гуфт: «Зеро иродаи Падари Ман ин аст, ки ҳар кӣ Писарро бинад ва ба Ӯ имон оварад, ҳаёти ҷовидонӣ дошта бошад, ва Ман ӯро дар рӯзи охирин эҳё хоҳам кард» (Юҳанно 6:40). Иродаи Падар ин аст, ки Писар ба ҳама муаррифӣ шавад ва ҳар кӣ ба Ӯ имон оварад, ҳаёти ҷовидонӣ дошта бошад.
Ин ҷанбаҳоро набояд ба ду рисолати гуногун ҷудо кард, зеро ин метавонад моро ба хулосаҳои нодуруст оварда расонад. Масалан, агар мо танҳо ба масъулияти Худо таъкид кунем, метавонем ба хулосае оем, ки азбаски Худо одамонро барои наҷот интихоб кардааст, Ӯ дигаронро барои ба дӯзах рафтан интихоб кардааст. Библия ба мо таълим медиҳад, ки ҳамаи одамон гуноҳ кардаанд ва сазовори дӯзаханд, аммо Худо баъзеҳоро барои наҷот ва ҷалоли бузург интихоб кардааст (2 Таслӯникиён 2:13; Румиён 9:23). Библия ба мо таълим намедиҳад, ки Худо касеро барои дӯзах интихоб кардааст; балки, шахсони алоҳида худро тавассути ҳаёти гуноҳкоронаи худ ба ҳалокат омода кардаанд (Румиён 9:22).
Аз тарафи дигар, агар мо ба масъулияти инсон таъкид кунем, метавонем ба хулосаи нодуруст оем, ки мо танҳо ба сабаби коре, ки кардаем, наҷот ёфтаем, ки ин арзиши файзи Худоро аз байн мебарад. Аммо, Библия ба ҳадафи даъват ва наҷоти мо таъкид мекунад, ки «барои ситоиши файзи пурҷалоли Ӯ» (Эфсӯсиён 1:5-6,12).
Вақте ки мо ин рисолати дуҷонибаро ба таври пурра баррасӣ мекунем, он барои мо арзиши бузург дорад. Ин рисолатест, ки дар осмон, дар абадияти гузашта, барои фиристодани Инсони осмонӣ ба замин барои наҷот додани инсонҳои гуноҳкор ва тағйир додани онҳо тавассути додани ҳаёти ҷовидонӣ барои мавҷудоти осмонӣ будан, ба нақша гирифта шудааст.
ЭЗОҲИ ХОТИМАВӢ
- Ибораи «ҳаёти ҷовидонӣ» дар Библия танҳо ҳаётеро тасвир намекунад, ки абадӣ хоҳад буд; дар асл, ҳамаи рӯҳҳои инсонӣ абадӣ хоҳанд буд. Асосан, ибораи «ҳаёти ҷовидонӣ» ба ҳаёти Худо ишора мекунад, ки дар Худованд Исо ошкор ва намоиш дода шудааст. Ин ҳаёти ҷовидонӣ аз ҷониби Рӯҳулқудс ба онҳое, ки ба Худованд Исо имон доранд, дар вақти таваллуди нави онҳо дода мешавад.
Худованд Исои Масеҳ, Наҷотдиҳандаи мо, бо шодӣ Туро мепарастем, Мо медонем, ки Ту моро бо мурдан дар салиб наҷот додӣ.
Мо медонем, ки муҳаббате, ки Туро аз он хушбахтии баланд поён овард; Барои вохӯрдан бо ҷонҳои харобшудаи мо, дар салиби Ҷолҷота мурдан.
Наҷотдиҳандаи мо Исо — Ту Худованд ҳастӣ, муҳаббати Ту абадӣ аст; Сурудҳои ситоиши мо низ абадӣ хоҳанд буд, вақте ки бо Ту, Худованд, дар болоем. —Томас Э. Пурдом (1852-1942)
