САВОЛ: Чаро Исо ба Марям гуфт, ки ба Ӯ даст нарасонад?
«Исо ба вай гуфт: «Ба Ман часпида мабош [Ба Ман даст нарасон – KJV], зеро Ман ҳанӯз назди Падари Худ сууд накардаам; балки назди бародарони Ман рафта, ба онҳо бигӯ: «Ман назди Падари Худ ва Падари шумо, ва назди Худои Худ ва Худои шумо сууд мекунам»» (Юҳанно 20:17 NKJV).
ҶАВОБ: Марями Маҷдалия дар назди қабр монд аз Худованд Исо он субҳи эҳё, пас аз он ки занони дигар ва Петрус ва Юҳанно рафтанд, гиря мекард. Вай Худованд Исоро дӯст медошт. Ӯ қаблан аз вай ҳафт девро берун карда буд. Аз сидқи дил миннатдор буда, вай яке аз заноне буд, ки дар давраи хидмати Ӯ дар рӯи замин аз моли худ ба Ӯ хидмат карда буданд (Луқо 8:1-3). Вақте ки вай шинохт, ки Он киро вай аз ашки худ боғбон гумон карда буд, Исо буд, мувофиқи Юҳанно 20:16, «вай рӯй гардонд ва ба Ӯ гуфт: «Раббонӣ!» (яъне, Устод)». Дар шодии худ вай бо хурсандӣ муносибатеро, ки пеш аз маслуб шуданаш бо Ӯ дошт, аз сар мегирифт.
Аммо ин имконнопазир буд. Ҳарчанд Исо зинда дар он ҷо истода буд, Ӯ дигар аз ҷое ба ҷое рафта, некӣ намекард, таълим намедод, шифо намедод ва издиҳомеро, ки дар атрофи Ӯ ҷамъ мешуданд, сер намекард. Он корро Ӯ ба итмом расонида буд. Ӯ ба зудӣ назди Падар, назди Он ки Ӯро ба ин ҷаҳон фиристода буд ва иродаи Ӯро ҳамеша дар ин ҷо дар рӯи замин иҷро карда буд, сууд мекард.
Сипас Ӯ ба Марям вазифаи аҷибе дод. «Назди бародарони Ман бирав!» Ӯ ҳеҷ гоҳ қаблан шогирдони Худро «бародарони Ман» нагуфта буд. Чанд шаб пеш Ӯ онҳоро «дӯстони Ман» номида буд, аммо ҳоло Ӯ ба онҳо бо ин роҳи боз ҳам наздиктар ишора мекард. Вай бояд паёмбари Ӯ бошад, то ба онҳо паёми хеле махсусеро биёрад. «Ман назди Падари Худ ва Падари шумо, ва назди Худои Худ ва Худои шумо сууд мекунам». Бародарони Ӯ акнун аз муносибати мубораки шахсӣ бо Худо, Падари Худованди мо Исои Масеҳ баҳравар мешуданд.
Эътибор диҳед, ки Ӯ нагуфт: «Ман назди Падари мо ва Худои мо сууд мекунам». Ҳарчанд Ӯ шогирдон ва моро, ки ворисони онҳо ҳастем, ба ин муносибати аҷиб бо Худо, муносибати писарон бо Падар, баланд мебардошт, танҳо Ӯст, ки ҳамеша аз ин муносибат ба таври беназир баҳравар шудааст. Танҳо Ӯ Писари Ягоназод аст. Ӯ ягонаи навъи худ аст. Ӯ беҳамтост. Ӯ Худои Писар аст! Мо махлуқот ҳастем. Аммо Ӯ моро бо овардани мо ба мақоми писарӣ, ки дар он мо метавонем фарёд занем: «Аббо, Падар» (Румиён 8:15; Ғалотиён 4:6), хеле имтиёзнок кардааст. Ҳарчанд мо метавонем Худоро «Падар» номем, Навиштаҳо ҳеҷ гоҳ ба мо иҷозат намедиҳанд, ки Исоро «Бародар» ё «Бародари калонӣ» номем. Ӯ моро ба мақоме, ки ба мақоми Ӯ мувофиқ аст, баланд бардоштааст. Биёед ҳеҷ гоҳ Ӯро аз мақоми беназири Ӯ ба сатҳи худ паст накунем. Ин комилан беэҳтиромӣ хоҳад буд.
«Марями Маҷдалия омад ва гуфт ба шогирдон, ки вай Худовандро дидааст ва Ӯ ин чизҳоро ба вай гуфтааст» (Юҳанно 20:18). Вай ҳамин тавр имтиёз дошт, ки ба Худованд хидмат кунад, имтиёзе бузургтар аз ламс кардан ё часпидан ба Ӯ ҳоло ки Ӯ аз мурдагон эҳё шуда буд. Давраи наве дар роҳҳои Худо бо инсон оғоз мешуд.
— Евгений П. Веддер, хурдӣ.
Исо бо Марями Маҷдалия вохӯрд дар ғами вай, ашки ӯро хушконд ва ӯро бо паёми эҳёи худ назди шогирдон фиристод. Аммо Ӯ ба вай иҷозат надод, ки ба Ӯ даст расонад. Дар Матто 28:9 занони дигар Ӯро аз пойҳояш доштанд. Чаро фарқият? Сабаб ба назар чунин мерасад, ки дар Инҷили қаблӣ ин гарави ҳузури ҷисмонӣ барои яҳудиён дар рӯзҳои охир аст; зеро новобаста аз оқибатҳои беимонии яҳудиён ҳоло, Худо содиқ аст. Инҷили Юҳанно дар ин ҷо ҳадафе надорад, ки ваъдаҳои Худоро барои яҳудиён нишон диҳад. Баръакс, он шогирдонро аз фикрҳои яҳудӣ бодиққат ҷудо мекунад. Марями Маҷдалия намуна ё намунаи ин аст. Дил бояд аз ҳузури ҷисмонии Ӯ дур карда шавад.
«Ба ман даст нарасон; зеро ман ҳанӯз назди Падари худ сууд накардаам» (Юҳанно 20:17 KJV).
Масеҳӣ Масеҳро дар осмон соҳиб аст. Чунон ки расул мегӯяд, ҳатто агар мо Масеҳро аз рӯи ҷисм медонистем,
«аз ин пас Ӯро дигар намешиносем» (2 Қӯринтиён 5:16).
Салиб, чунон ки мо медонем, ҳама робитаро бо Ӯ низ қатъ мекунад дар ин ҷаҳон, ҳарчанд ин ҳамон Масеҳ аст. Юҳанно ба мо, дар Марями Маҷдалия дар муқоиса бо занони Ҷалил, фарқияти байни масеҳӣ ва яҳудиро нишон медиҳад. Ин ҳузури зоҳирӣ дар рӯи замин нест, балки наздикии бештар аз сабаби қудрати Рӯҳулқудс аст. — Вилям Келли, Инҷили Юҳанно
