СОЛИМ, САРВАТМАНД ВА ДОНО?
Як дӯсти азиз дар Ямайка пас аз бемории тӯлонӣ даргузашт. Азоби оилаи ӯ маро водор мекунад, ки фикр кунам: Чаро Худо ӯро шифо надод? Чаро онҳое, ки Масеҳ наҷот додааст, бояд дард ва душвориро таҳаммул кунанд?
Баъзеҳо мегӯянд, ки шифо аз они мост, ки ҳамчун фарзандони Худо талаб кунем. Инро ба назар гиред:
«Исо шифои шуморо дар салиб ба анҷом расонд — тамомияти шумо, наҷоти шумо, ғалабаи шумо — ҳама тавассути имон дастрас аст, мисли наҷот.»
Қудратманд садо медиҳад, дуруст? Агар Худо ҳама тавоно ва меҳрубон бошад, чаро Ӯ моро аз беморӣ ва камбизоатӣ наҷот намедиҳад?
Дӯсти дигар ба ин комилан бовар дошт. Вақте ки саратон ба ӯ ҳамла кард, ӯ бо имони бепоён шифо талаб кард — аммо он наомад. Шубҳа пайдо шуд: Оё ба Худо воқеан бовар кардан мумкин аст?
Ин саволҳо ба худи табиати Худо — садоқат, қудрат, муҳаббат ва иродаи Ӯ — мерасанд. Оё Китоби Муқаддас ҳаёти бе беморӣ ё камбизоатӣ ваъда медиҳад? Ё Худо як мошини фурӯши кайҳонӣ аст, ки вақте мо «тангаҳои имон»-ро мегузорем, баракатҳоро тақсим мекунад?
Мисли мошини фурӯши вайроншуда, ки одамонро дур мекунад, бисёриҳо аз Худо рӯй мегардонанд, вақте ки Ӯро тавассути таълимоти дурӯғин нодуруст мефаҳманд.
Ҳарчанд Худо метавонад ҳамаро фавран шифо диҳад — қудрати Ӯ бепоён аст — Ӯ он чиро, ки барои ҳар як фарзанд беҳтар аст, барои ҷалоли худ интихоб мекунад, на танҳо бар асоси имон ё итоати мо.
- Петрус ба таври мӯъҷизавӣ аз зиндон озод шуд, дар ҳоле ки Яъқуб кушта шуд (Аъмол 12).
- Павлус, пур аз имон, азобҳои бешуморро таҳаммул кард (2 Қӯринтиён 11:23-30).
- Истефанус, пур аз Рӯҳ, кушта шуд (Аъмол 7:54-59).
Наҷот аз беморӣ, депрессия ё камбизоатӣ иммунитет ваъда намедиҳад. Аммо, дар ҳар як озмоиш, файзи Худо моро нигоҳ медорад (2 Қӯринтиён 12:9). Мо дар ҷаҳони нолакунанда зиндагӣ мекунем, ки интизори бозгашти Масеҳ ҳастем, вақте ки:
- Ҷисмҳои мо ба таври ҷалол табдил хоҳанд ёфт (Филиппиён 3:20-21).
- Марг дар ғалаба фурӯ бурда хоҳад шуд (1 Қӯринтиён 15:51-54).
- Мо ин «офариниши нолакунанда»-ро паси сар хоҳем кард (Румиён 8:18-23).
Дар ҳамин ҳол, мо ҳар рӯз қавӣ мешавем:
«Ҳарчанд зоҳири мо фарсуда мешавад, ботини мо рӯз аз рӯз нав мешавад.» (2 Қӯринтиён 4:16)
Павлус ба имондорон тавсия дод, ки истодагарӣ кунанд:
«Тавассути бисёр мусибатҳо мо бояд ба Малакути Худо дохил шавем.» (Аъмол 14:22)
– Ҷ. Штайдл
