МО БА ОГОҲИҲОИ ОДАМОН ҶАВОБ МЕДИҲЕМ... Чаро ба огоҳиҳои Худо не?
Ҳаёт пур аз огоҳиҳост: чароғҳои дурахшон дар гузаргоҳи роҳи оҳан, ҳуштаккашии қатораи наздикшаванда ва аломатҳое чун «Пеш аз ин хами тез», «Хатар – Шиддати баланд» ва «Дохил нашавед». Агар мо сиренаи полисро шунавем, зуд аз роҳ дур мешавем. Аммо вақте ки Худо моро огоҳ мекунад, ки «аз хашми оянда гурезед» (Матто 3:7), оё мо бепарвоем? Оё огоҳии Худо аз он огоҳиҳои дигар муҳимтар нест?
Агар тамғаи огоҳкунанда дар шиша «заҳр» гӯяд, мо бо мундариҷаи он эҳтиёткор мешавем. Агар мақомоти тандурустӣ гӯянд, ки об олуда аст, мо нӯшидани онро бас мекунем. Аммо вақте ки Худо ба мо мегӯяд, ки «музди гуноҳ марг аст» (Румиён 6:23), оё мо ба гуноҳ кардан идома медиҳем?
Агар рассом лавҳае гузорад, ки «Ранги тар»-ро огоҳ мекунад, мо даст намерасонем. Агар мо аломати «Даромадан манъ аст»-ро бинем, дур меистем. Аммо вақте ки Худо ба мо мегӯяд, ки «ҷоне, ки гуноҳ мекунад, хоҳад мурд» (Ҳизқиёл 18:20), оё мо дар гуноҳ идома медиҳем?
Агар духтур гӯяд, ки шахс бемории сироятӣ дорад, мо дур меистем. Агар барои чорабинии варзишӣ чипта лозим бошад, мо боварӣ ҳосил мекунем, ки онро дорем. Аммо вақте ки Исо мегӯяд: «Агар касе аз нав таваллуд нашавад, ӯ Малакути Худоро дида наметавонад» (Юҳанно 3:3), оё мо Каломи Ӯро нодида мегирем?
Агар лавҳае «Намунаи ройгон» гӯяд, мо боварӣ ҳосил мекунем, ки онро мегирем. Аммо вақте ки Рӯҳулқудс эълон мекунад, ки «ҳадияи Худо ҳаёти ҷовидонӣ дар Исои Масеҳ Худованди мост» (Румиён 6:23), оё мо ҷавоб медиҳем: «Ҳозир не», ҳарчанд ба он сахт ниёз дорем? Аз ин рӯ, ин қадар одамон то абад гум шудаанд!
«Мо шаҳодати одамро қабул мекунем, аммо шаҳодати Худо бузургтар аст... Ва ин аст шаҳодат: Худо ба мо ҳаёти ҷовидонӣ додааст, ва ин ҳаёт дар Писари Ӯст. Касе ки Писарро дорад, ҳаёт дорад; касе ки Писари Худоро надорад, ҳаёт надорад» (1 Юҳанно 5:9-12 NIV). Мо ба огоҳиҳои одамон ҷавоб медиҳем. Чаро ба огоҳиҳои Худо не?
Худо шуморо огоҳ мекунад; оё шумо аллакай ҷавоб додед? Мо метавонем ба шумо бигӯем, ки чӣ тавр.
Номаълум
