Дар замонҳои Аҳди Ҷадид, яҳудиён рӯзҳои шанбе — рӯзи шанбе — дар куништҳо ҷамъ меомаданд. Баръакси маъбад ва хайма, дар бораи чӣ гуна сохтани куништ дастуроти Худо дода нашудааст. Пайдоиши онҳо то андозае сирр аст, гарчанде ки аксарият онҳоро пас аз бадарға барои хондани оммавии Навиштаҳо бо мақсади фаҳмидани он оғозшуда медонанд (ниг. Наҳ. 8:8). Худованд худаш одати иштирок карданро дошт, вақте ки Ӯ ба шаҳрҳои гуногун сафар мекард: «Ӯ дар куништҳои онҳо таълим медод … Ва чун одати Ӯ буд, Ӯ дар рӯзи шанбе ба куништ даромад ва барои хондан бархост» (Луқ. 4:15–16).
Дар Аъмол, ҳақиқати Инҷил аввал ба яҳудиён пешниҳод карда мешуд. Вақте ки онҳо онро рад карданд, паём аз куништҳо ба хонаҳои шахсони алоҳида мегузашт: «Ва [Павлус] ҳар шанбе дар куништ муҳокима мекард … Аммо вақте ки онҳо ба ӯ муқобилат карданд ва куфр гуфтанд, ӯ либосҳои худро афшонд ва ба онҳо гуфт … «Аз ин пас ман назди халқҳо меравам». Ва ӯ аз он ҷо рафт ва ба хонаи марде бо номи Юстус, ки Худоро ибодат мекард, даромад, ки хонааш дар паҳлӯи куништ буд» (Аъмол 18:4–7).
Имондорон аллакай дар хонаҳо барои шикастани нон ҷамъ омаданро оғоз карда буданд (Аъмол 2:46), ва ин намуна идома ёфт. Мо дар бораи ҳадди аққал се гурӯҳе мехонем, ки дар хонаҳо ҷамъ меомаданд: онҳое, ки дар хонаи Прискилла ва Акила буданд (Рум. 16:3–5; 1 Қӯр. 16:19); онҳое, ки дар хонаи Нимфас буданд (Қӯл. 4:15); ва онҳое, ки дар хонаи Филимон буданд (Филим. 1:2). Худованд гуфт, ки ибодат набояд дар «кӯҳ, на дар Ерусалим» бошад, балки «дар рӯҳ ва ҳақиқат» (Юҳанно 4:21, 24).
Мо набояд дар хонаҳо ҷамъ оем; мо танҳо бояд дарк кунем, ки ин дар бораи Масеҳ аст, на биноҳои ҷисмонӣ. Мо дар атрофи Ӯ ҷамъ омадаем — Ӯ марказ аст — зеро ҳеҷ чизи дигар дар муқоиса бо ҳузури Ӯ бо мо аҳамият надорад. Бигзор мо ҳеҷ касро ба ҷуз Исо набинем, вақте ки мо дар атрофи Ӯ ҷамъ меоем.
