Чаро ҳатто ҳаввориён бояд китобҳоро хонанд ва Навиштаҳоро омӯзанд

«Ҷомаеро, ки ман дар Троас назди Карпус гузошта будам, вақте ки меоӣ, бо худ биёр, ва китобҳоро, хусусан санадҳоро» (2 Тимотиюс 4:13).

Сперҷон дар шарҳи 2 Тимотиюс 4:13 дар мавъизае бо номи «Павлус: ҷома ва китобҳои ӯ» гуфтааст:

«Ҳатто ҳавворӣ бояд бихонад. ... Ӯ илҳом гирифтааст, вале ба китобҳо ниёз дорад! Ӯ на камтар аз сӣ сол мавъиза кардааст, вале ба китобҳо ниёз дорад! Ӯ Худовандро дида буд, вале ба китобҳо ниёз дорад! Ӯ таҷрибаи васеътаре аз аксари мардум дошт, вале ба китобҳо ниёз дорад! Ӯ ба осмони сеюм бурда шуда буд ва чизҳоеро шунида буд, ки ба инсон гуфтан нораво буд, вале ба китобҳо ниёз дорад! Ӯ қисми асосии Аҳди Ҷадидро навишта буд, вале ба китобҳо ниёз дорад! Ҳавворӣ ба Тимотиюс мегӯяд ва ба ҳар воиз мегӯяд: “ХУДРО БА ХОНДАН БАХШ”.

«Касе, ки ҳеҷ гоҳ намехонад, ҳеҷ гоҳ хонда намешавад; касе, ки ҳеҷ гоҳ иқтибос намеорад, ҳеҷ гоҳ иқтибос оварда намешавад. Касе, ки фикрҳои мағзи дигаронро истифода намебарад, исбот мекунад, ки мағзи худашро надорад.

«Бародарон, он чизе, ки дар бораи ходимон дуруст аст, дар бораи ҳамаи мардуми мо низ дуруст аст. ШУМО бояд бихонед. ... Мо комилан мутмаинем, ки беҳтарин роҳи гузаронидани вақти фароғати шумо, ё хондан ё дуо кардан аст. Шумо метавонед аз китобҳо дастурҳои зиёде гиред, ки баъдтар онҳоро ҳамчун силоҳи ҳақиқӣ дар хидмати Худованд ва Устоди худ истифода баред. Павлус фарёд мезанад: “Китобҳоро биёр” – ба ин фарёд ҳамроҳ шавед.

«Эзоҳи дуюми мо ин аст, ки ҳавворӣ аз иқрор шудан ба он, ки ӯ мехонад, шарм намедорад. Ӯ ба писари ҷавонаш Тимотиюс менависад. Ҳоло, баъзе воизони пир ҳеҷ гоҳ намехоҳанд чизеро бигӯянд, ки ҷавононро ба асрори онҳо роҳ диҳад. Онҳо гумон мекунанд, ки бояд як ҳавои хеле бовиқорро ба худ гиранд ва мавъизаи худро пурасрор кунанд; аммо ин ҳама аз рӯҳи ростқавлӣ бегона аст. Павлус китобҳоро мехоҳад ва аз гуфтани ин ба Тимотиюс шарм намедорад; ва Тимотиюс метавонад рафта, ба Тихикус ва Титус бигӯяд, агар хоҳад – Павлус парвое надорад.

«Павлус дар ин ҷо намунаи саноат аст. Ӯ дар зиндон аст; ӯ наметавонад мавъиза кунад: Чӣ кор хоҳад кард? Азбаски ӯ наметавонад мавъиза кунад, ӯ мехонад. Ҳамон тавре ки мо дар бораи моҳигирони қадим ва қаиқҳои онҳо мехонем. Моҳигирон аз онҳо берун рафта буданд. Онҳо чӣ кор мекарданд? Тӯрҳои худро таъмир мекарданд. Ҳамин тавр, агар тақдир шуморо ба бистари беморӣ андохта бошад ва шумо наметавонед синфи худро таълим диҳед – агар шумо наметавонед дар назди мардум барои Худо кор кунед, тӯрҳои худро бо хондан таъмир кунед. Агар як шуғл аз шумо гирифта шавад, дигареро гиред ва бигзор китобҳои ҳавворӣ ба шумо дарси саноатро бихонанд.

«Ӯ мегӯяд: “аммо хусусан санадҳо”. Ман фикр мекунам, ки китобҳо асарҳои лотинӣ ва юнонӣ буданд, аммо санадҳо шарқӣ буданд; ва эҳтимол онҳо санадҳои Навиштаҳои Муқаддас буданд; ё эҳтимол, онҳо санадҳои худи ӯ буданд, ки дар онҳо нусхаҳои аслии номаҳои ӯ навишта шуда буданд, ки дар Библияи мо ҳамчун Номаҳо ба Эфсӯсиён, Филиппиён, Қӯлассиён ва ғайра омадаанд. Ҳоло, ин бояд бошад

«Хусусан санадҳо» бо тамоми хониши мо; бигзор он хусусан Библия бошад.

«Оё шумо ба ин маслиҳат аҳамият намедиҳед? Ин маслиҳат ҳоло дар Англия бештар аз қариб ҳар вақти дигар лозим аст, зеро шумораи одамоне, ки Библияро мехонанд, ба назари ман, ҳар рӯз камтар мешавад. Одамон ақидаҳои мазҳабҳои худро, ки дар маҷаллаҳо оварда шудаанд, мехонанд; онҳо ақидаҳои пешвои худро, ки дар мавъизаҳо ё асарҳои ӯ оварда шудаанд, мехонанд, аммо Китоб, Китоби кӯҳнаи хуб, сарчашмаи илоҳӣ, ки аз он тамоми ваҳй ҷорӣ мешавад – ин аксар вақт тарк карда мешавад.

«Шумо метавонед ба кӯлчаҳои инсонӣ равед, то даме ки ҷараёни софи булӯринро, ки аз тахти Худо ҷорӣ мешавад, тарк кунед. Китобҳоро бо ҳар роҳ бихонед, аммо хусусан санадҳоро. Адабиёти инсониро ҷустуҷӯ кунед, агар хоҳед, аммо хусусан ба он Китобе, ки бехато аст, ваҳйи Худованд ва Наҷотдиҳандаи мо Исои Масеҳ, устувор ист» (Чарлз Сперҷон, Минбари Метрополитен Табернакл, ҷилди 9, соли 1863).»