САВОЛ: Чаро Худо қурбонии Ҳобилро қабул кард ва қурбонии Қобилро рад кард? Чӣ тавр ба онҳо дастур дода шуд, ки чӣ ба Худо биёранд?
ҶАВОБ: Худо одилу ҳақ аст. Ӯ соҳибихтиёр аст. Ӯ ҳамеша одилона аст. Инчунин, тамоми Навиштаҳо барои таълими мо дар адолат мувофиқи 2 Тимотиюс 3:16 дода шудаанд, аз ин рӯ, дар ин ҳикоя дар бораи Қобил ва Ҳобил чизе ҳаст, ки Худо мехоҳад мо онро омӯзем.
Дар оғози муносибати Худо бо инсон, волидони аввалини мо, Одам ва Ҳавво, ба гуноҳ афтоданд. Ҳавво аз ҷониби Шайтон, ки дар шакли мор буд, фирефта шуд. Дар Румиён 5 мо мехонем, ки Одам барои овардани гуноҳ ба ҷаҳон масъул дониста мешавад, зеро ӯ дидаю дониста гуноҳ кард, ба овози занаш гӯш дод, на ба амри Худо.
Вақте ки Одам ва Ҳавво меваи мамнӯъро хӯрданд, онҳо донистанд, ки гунаҳкоранд. Онҳо аз ҳузури Худо пинҳон шуданд, вақте ки Ӯ дар боғ дар сардии рӯз ба назди онҳо омад. Дарк карданд, ки онҳо урён, комилан фош ва ношоистаи ҳузури Худо ҳастанд, онҳо барои пӯшидани худ пешдоманҳо сохтанд. Ин ба маънои аввалин кӯшиши инсон буд, ки худро барои расидан ба ҳузури Худо бо корҳои худ мувофиқ созад. Кӯшиш ноком шуд. Пас аз он ки Худо ба таври одилона ба ин масъала муносибат кард, Ӯ барои ҷуфти гунаҳкор либосҳои чармӣ сохт. Барои сохтани либосҳои чармӣ, ҳайвонот бояд кушта мешуданд – хун рехта шуд. Ин дарс дар Каломи Худо борҳо такрор мешавад. «Бе рехтани хун бахшиши [гуноҳҳо] нест» (Ибриён 9:22 NKJV), таълими тағйирнопазири Каломи Худост.
Дар тамоми Навиштаҳо, Худо нишон медиҳад, ки волидон барои таълими фарзандони худ масъуланд, махсусан вақте ки сухан дар бораи чизҳои Худо меравад. Оё мо наметавонем тахмин кунем, ки вақте писарони онҳо калон мешуданд, Одам ва Ҳавво ба онҳо ҳикояи таҷрибаи худро дар боғе, ки Худо онҳоро дар аввал гузошта буд, нақл карданд? Оё онҳо дар бораи он ки чӣ тавр пас аз ба даст овардани дониши некӣ ва бадӣ ва донистани он ки онҳо дар назди Худо гуноҳ кардаанд, тарсиданд, дар бораи он ки чӣ тавр онҳо бо кӯшишҳои худ кӯшиш карданд, ки урён будани худро пӯшонанд, нақл намекарданд? Албатта, пас Одам ва Ҳавво дар бораи он ки чӣ тавр Худо ҳайвоноти бегуноҳро кушта буд, то либосҳо барои пӯшидани онҳо созад, сухан мегуфтанд. Оё писарон, вақте ки онҳо ба мардӣ мерасиданд, набояд аз волидони худ меомӯхтанд, ки наздик шудан ба Худо тавассути корҳои худ имконнопазир аст, балки танҳо тавассути қурбоние, ки бояд мемурд ва хунаш рехта мешуд?
Ман дарк мекунам, ки дар параграфи қаблӣ тахмин мекунам, аммо ҳис мекунам, ки ин ба тамоми мазмуни Навиштаҳо мувофиқ аст. Масеҳ маркази тамоми ваҳйи Худо ба мост. «Зеро шаҳодати Исо рӯҳи нубувват аст» (Ваҳй 19:10). Новобаста аз он ки Библия дар бораи Ӯ мустақиман, тавассути нубувватҳо ё бисёр намудҳо ва сояҳо нақл мекунад, Худо мехоҳад, ки мо ба Ӯ, Писари маҳбуби Ӯ тамаркуз кунем. Тафсилотеро, ки мо мехоҳем дар ҳикоя донем, аксар вақт дода намешаванд, то ки мо бештар ба он чизе, ки Худо мехоҳад тавассути он чизе, ки Ӯ ошкор кардааст, ба мо бигӯяд, тамаркуз кунем, на ба чизҳое, ки кунҷковии моро қонеъ мекунанд.
Худо дар ҳама корҳое, ки мекунад, комилан дуруст аст. Чаро Ӯ бояд ба Қобил ва Ҳобил ваҳйҳои махсус дар бораи ибодат диҳад, вақте ки волидони онҳо метавонистанд ба онҳо соддагии наздик шудан ба Ӯро аз таҷрибаи худ омӯзонанд? Ибодат ҳамчун чунин дар асл ҳатто мавзӯи китоби Ҳастӣ нест. Он дар Хуруҷ ба таври зебо дар назди мо пайдо мешавад, вақте ки Худо халқеро аз ғуломӣ наҷот медиҳад ва мехоҳад онҳоро ба Худаш наздик кунад. Дар Юҳанно 4 Худованд Исо ба зан дар назди чоҳ дар Самария равшан месозад, ки Падар ибодаткунандагонеро меҷӯяд, ки Ӯро бо рӯҳ ва ростӣ ибодат мекунанд. Ибодат чизест, ки мо ба Худо меорем, на чизе, ки аз Ӯ мегирем. Аксари он чизе, ки имрӯз дар масеҳият, ё масеҳияти эътирофкунанда, ибодат номида мешавад, ба таври дуруст ба таърифи китобии ибодат мувофиқат намекунад.
Омили дигаре, ки бояд ба назар гирифта шавад, ангеза дар дили ду бародар аст. Худо донандаи фикрҳо ва ниятҳои дил аст. Ӯ ҳамчун Он ки дилҳои ҳамаро медонад, дар Аъмол 1:24 муроҷиат карда мешавад. Дар Ибриён 11:4 Ӯ ба мо мегӯяд, ки Ҳобил бо имон қурбонии аълотаре аз Қобил пешниҳод кард. 1 Юҳанно 3:12 идома медиҳад, ки Қобил аз шарир буд ва корҳои ӯ бад ва бародараш одилона буданд. Ин баҳодиҳии Худост, ки Ӯ пас аз асрҳо пас аз рӯйдодҳои Ҳастӣ 3 ва 4 бо мо мубодила карданро писандидааст.
