САВОЛ:
Чаро Китоби Муқаддас дар 3 Подшоҳон 15:5 мегӯяд, ки «Довуд он чиро, ки дар назари Худованд дуруст буд, ба ҷо овард ва дар тамоми умри худ аз ҳар чизе ки Ӯ ба ӯ фармуда буд, рӯ нагардонд, магар танҳо дар бораи Уриёи ҳиттӣ» (KJV), дар ҳоле ки ӯ дигар гуноҳҳоеро содир карда буд, ки ба назари ман аз ин бадтаранд?
ҶАВОБ:
Мо бояд ҳамеша дар хотир дошта бошем, ки Китоби Муқаддас Каломи муқаддаси Худост, ки аз ҷониби Рӯҳулқудс илҳом гирифта шудааст. Инчунин дар хотир доред, ки Худо, ки Худост, ба мо ҳеҷ гуна шарҳе барои он чи мегӯяд ё мекунад, қарздор нест. Мо медонем, ки ҳар чизе ки Ӯ мегӯяд ё мекунад, комилан дуруст аст. Ӯ ба ҳеҷ гуна ислоҳ ё танқид аз ҷониби инсонҳо – махлуқоти Ӯ ниёз надорад. Бо файз Худо аксар вақт ба таври возеҳ мегӯяд, ки чаро Ӯ он чиро, ки мекунад ё қасд дорад, мекунад, махсусан вақте ки сухан дар бораи гуноҳ ва ҳукми дар натиҷаи он меравад. Дар асл, тавассути пайғамбар Амос Ӯ ба мо гуфтааст,
Албатта, Худованд Худо ҳеҷ коре намекунад, магар ин ки сирри Худро ба бандагони Худ, пайғамбарон, ошкор накунад (Амос 3:7 NKJV).
Хуб аст, ки он чиро, ки Ӯ дар Каломи Худ мегӯяд, хеле бодиққат хонед. Ҳангоми истифодаи тарҷумаи кӯҳна, баъзан муфид аст, ки тарҷумаи муосири боэътимодро тафтиш кунед, зеро маънои калимаҳо баъзан дар тӯли солҳо тағйир меёбанд. Намунаи хуби ин калимаи «пешгирӣ» дар 1 Таслӯникиён 4:15 дар Нусхаи шоҳ Ҷеймс. Зиёда аз 400 сол пеш ин калима маънои «пеш рафтан»-ро дошт, ки ин маънои решаи лотинии он аст. Имрӯз «пешгирӣ» одатан маънои «пешгирӣ кардани чизе аз рӯй додан»-ро дорад.
3 Подшоҳон 15:5 (NKJV) мехонад: «Зеро Довуд он чиро, ки дар назари Худованд дуруст буд, ба ҷо овард ва дар тамоми умри худ аз ҳар чизе ки Ӯ ба ӯ фармуда буд, рӯ нагардонд, магар танҳо дар бораи Уриёи ҳиттӣ.» Ин маънои онро надорад, ки ҳар чизе ки Довуд кард, дар назди Худо дуруст ё комил буд. Довуд бисёр занҳо ва ҳадди аққал даҳ канизак дошт. Ин бешубҳа идеали Худо барои издивоҷ нест (ниг. Ҳастӣ 2:24), аммо он дар он вақт аз ҷониби Худо ба таври мушаххас манъ карда нашуда буд, ба истиснои подшоҳон (Такрори Шариат 17:17).
Худованд Исо, ба саволе дар бораи талоқ, ки дар Матто 19:3 ба Ӯ дода шуда буд, ҷавоб дода, фарисиёнро, ки Ӯро пурсиданд, ба нақшаи Худо аз ибтидо барои издивоҷ ишора кард. Вақте пурсиданд, ки чаро қонуни аз ҷониби Мусо додашуда талоқро иҷозат медиҳад, Ӯ эълон кард, ки барои сахтии дили одамон Худо қонунро дар бораи талоқ дод. Дар замонҳои Аҳди Қадим Худо бо вайрон кардани он чиро, ки Ӯ мехост издивоҷ ба таври зебо тасвир кунад, таҳаммул кард. Қасди Худо барои издивоҷ ин аст, ки он муносибати зебои байни Худованд Исо ва Калисоро (ё дурусттараш, Ҷамъомадро) тасвир кунад, ки барои он Ӯ ҷони Худро дар Ҷолҷота дод (ниг. Эфсӯсиён 5:22-33).
«Масъалаи Уриёи ҳиттӣ» як вайронкунии хеле ҷиддии қонуне буд, ки Худо ба Исроил дода буд. Дар 2 Подшоҳон 11 Довуд зани Уриё, Батшобаъ, зани зеборо дида буд, ки оббозӣ мекард ва ӯро даъват карда, барои худ гирифта буд – ин вайронкунии возеҳи амрҳо буд,
Ту зани ҳамсояи худро тамаъ накун
ва
Ту зино накун (Хуруҷ 20:17,14).
Баъдан, вақте ки Батшобаъ ҳомиладор шуд ва Довуд дар кӯшиши пинҳон кардани гуноҳаш муваффақ нашуд, ӯ тартиб дод, ки Уриё, яке аз мардони қавии ӯ (2 Подшоҳон 23:39), дар ҷанг бар зидди аммониён кушта шавад, ба ин васила амрро низ вайрон кард,
Ту қатл накун (Хуруҷ 20:13).
Каломи Худо гуноҳро бо тамоми зиштиаш пешниҳод мекунад. Ин гуноҳи Довуд низ як таҷовуз аз қонуни Худо буд. Довуд бо гуноҳаш рӯ ба рӯ шуда, онро эътироф кард ва Худо ӯро бахшид. Худо гуноҳи ӯро бахшид; Худо низ гуноҳҳои моро мебахшад, вақте ки мо онҳоро ба Ӯ эътироф мекунем (1 Юҳанно 1:9).
Аммо оқибатҳои ҳукуматии гуноҳи Довуд солҳо тӯл кашиданд. Ҷазое, ки Худо эълон карда буд, вақте ки Нотон бо дастури Худо бо ӯ рӯ ба рӯ шуд, дар солҳои баъдӣ ба Довуд расид. Ҳамин тавр, мо низ аксар вақт бояд оқибатҳои гуноҳҳои худро дарав кунем. Забур 32 ва 51, ҳардуи онҳо аз ҷониби Довуд навишта шудаанд, мустақиман бо ин ҳодиса дар ҳаёти ӯ алоқаманданд.
Бале, Довуд гуноҳҳои дигарро низ содир карда буд, гуноҳҳои ҷиддӣ. Инро ӯ кӯшиш кард, ки пинҳон кунад; гуноҳҳои дигарро мо мебинем, ки ӯ эътироф мекунад. Худо Довудро марде пас аз дили Худ номид, бешубҳа зеро ӯ гуноҳҳои худро эътироф кард ва кӯшиш кард, ки мувофиқи амрҳои Худо зиндагӣ кунад.
Бигзор Худованд ба мо кӯмак кунад, ки аз таҷрибаҳои Довуд дарс гирем.
