Оё шумо қаноатмандед…
… Аз худатон?
Ба ҳаёти худ назар андозед – ҳадди аққал дар давоми соли гузашта. Оё шумо аз ҳар лаҳза ва ҳар як ҷузъиёт комилан қаноатмандед?
Оё шумо дар бораи чизе фикр кардед ё чизе гуфтед ё кардед, ки аз он пушаймонед ё худро гунаҳкор ҳис мекунед? Ба ибораи дигар, оё шумо комилан қаноатмандед?
Мо ҳеҷ гоҳ бо одамоне вонахӯрдаем, ки ростқавлона гуфта тавонанд, ки аз худ комилан қаноатманданд. Шояд шумо фикр мекунед,
«Ман хубам. Ман комил нестам, аммо кӯшиши худро мекунам.»
Мушкилот: Худо ҳам аз мо қаноатманд нест
«Ҳеҷ кас одил нест, ҳатто як нафар ҳам нест…» — (Румиён 3:10)
Худо аз ҳеҷ коре, ки мо мекунем, қаноатманд нест:
«Аз ин рӯ, бо аъмоли қонун ҳеҷ ҷисме дар назари Ӯ сафед карда нахоҳад шуд, зеро бо қонун дониши гуноҳ аст.» — (Румиён 3:20)
Ва ҳатто сахттар:
«Онҳое, ки дар ҷисм ҳастанд (табиати гуноҳкор), наметавонанд Худоро хушнуд кунанд.» — (Румиён 8:8)
Мушкилоти мо беумед аст — ба таври инсонӣ, албатта! … Магар ин ки шумо омода набошед, ки ҳукми Худоро дар бораи худ қабул кунед.
Пас, шумо дар ин бора чӣ кор мекунед?
Шояд шумо фикр мекунед:
«Ман он қадар бад нестам. Ман кӯшиши худро мекунам; ман пули худро медиҳам, ба калисо меравам ва кӯшиш мекунам, ки ҳаёти шоиста дошта бошам. Аз ман боз чӣ интизор шудан мумкин аст?»
Дуруст аст, ки шумо шояд беҳтарин кори худро мекунед, аммо ҳатто дар беҳтарин ҳолати худ, мо аз ҳаёти худ қаноатманд нестем. Саволи муҳимтар ин аст: Оё Худо аз шумо қаноатманд аст?
Оё Худо аз шумо қаноатманд аст?
Чӣ тавр Ӯ қаноатманд бошад, агар шумо нестед? Оё Ӯро қаноатманд кардан аз шумо осонтар аст? Оё меъёрҳои Ӯ аз меъёрҳои шумо пасттаранд?
Худо дар Каломи худ, Китоби Муқаддас, мегӯяд, ки Ӯ аз ҳеҷ кадоми мо қаноатманд нест:
«Ҳеҷ кас одил нест, ҳатто як нафар ҳам нест… ҳеҷ кас некие намекунад, ҳатто як нафар ҳам нест… зеро ҳама гуноҳ кардаанд ва аз ҷалоли Худо маҳруманд.» — (Румиён 3:10, 12, 23)
Худо аз Исо қаноатманд аст
На аз ниятҳои нек, аъмол ё кӯшишҳои шумо барои ором кардани Ӯ, балки аз Писари Ӯ ва марги Ӯ барои гуноҳҳои шумо.
«Зеро Масеҳ низ як бор барои гуноҳҳо азоб кашид, одил барои беадолат, то ки моро ба Худо наздик кунад.» — (1 Петрус 3:18)
Дар ин бора фикр кунед! Писари абадии Худо инсон шуд, ҳаёти комилро гузаронд, бо салиб марги даҳшатнокеро аз сар гузаронд ва аз мурдагон эҳё шуд – мушкилоти гуноҳи моро ба қаноатмандии комили Худо ҳал кард.
Он ки Исои Масеҳ аз мурдагон эҳё шуд ва ҳоло дар дасти рости Худост (1 Петрус 3:22), далели он аст, ки Худо аз Ӯ ва кори Ӯ дар салиб қаноатманд аст.
Оё шумо аз Исо қаноатмандед?
Вақте ки Исои Масеҳ барои шумо мурд, Ӯ Худоро эҳтиром кард, Шайтонро шикаст дод, барои пардохти гуноҳҳо таъмин кард ва қудрати маргро бар мо шикаст дод.
«Пас аз он ки бо имон сафед карда шудем, мо бо Худо тавассути Худованди мо Исои Масеҳ сулҳ дорем.» — (Румиён 5:1)
Ҷавоб: Исо қаноатманд мекунад
Аз ҷустуҷӯи қаноатмандӣ дар худ ё дигарон даст кашед. Ба Исо нигоҳ кунед, ки адолати Худоро дар бораи гуноҳҳои мо қаноатманд кардааст.
Ӯро ҳамчун Наҷотдиҳандаи худ қабул кунед ва комилан ба марги Ӯ барои худ такя кунед. Он гоҳ шумо бо Худо муросо хоҳед шуд, бахшида хоҳед шуд, сафед карда хоҳед шуд ва барои абадият наҷот хоҳед ёфт — Ва Худо аз шумо қаноатманд хоҳад буд!
