САВОЛ: Чаро Китоби Муқаддас аз Аҳди Қадим ва Аҳди Ҷадид иборат аст? Оё Аҳди Ҷадид муҳимтар нест?
*ҶАВОБ:*Китоби Муқаддас Каломи Худост, сабти илҳомбахши он ки Худо Худро ба инсон чӣ гуна ошкор кардааст. Худо дар замонҳои гуногун дар таърихи инсон бо инсоният ба тарзҳои гуногун муносибат кардааст. Дар тамоми Китоби Муқаддас ва дар тамоми таърихи инсоният Масеҳ марказ, нуқтаи асосии ваҳйи Худо ба инсон аст. Радди Ӯ, марг, эҳё ва ҷалоли Ӯ як нуқтаи гардиши мушаххасро дар муносибатҳои Худо бо инсон нишон медиҳад.
Аҳди Қадим ба омадани Масеҳ интизор аст. Аз офариниш оғоз карда, ба муносибатҳои Худо бо шахсони алоҳида ва сипас бо як миллати заминӣ, Исроил, Худо ба мо бисёр тасвирҳо ва пешгӯиҳо медиҳад, ки ҳамеша ба Масеҳ ишора мекунанд. Ҳамзамон, бо истифода аз мисолҳои такрорӣ, Худо гуноҳкории инсон ва ниёзи пайдарпайи ӯро ба Наҷотдиҳанда ба таври возеҳ тасвир мекунад.
Аҳди Ҷадид ин Наҷотдиҳандаи ваъдашударо ба мо пешкаш мекунад: Писари Худо шахсан ба дунёи мо омад. Вақте ки Исроил, халқи заминии Худо, Ӯро рад карданд ва ба салиб мехкӯб карданд, Худо чизи комилан наверо, Калисоро ба вуҷуд овард – гарчанде ки ин ҳадафи Ӯ дар машваратҳои илоҳии Ӯ пеш аз бунёди ҷаҳон буд. Қисми зиёди Аҳди Ҷадид ин мавзӯъро, ки сирре буд ва дар Аҳди Қадим ба он дахл нашуда буд, ба мо пешкаш мекунад. Бар хилофи Исроил, ки халқи заминӣ буд, Калисо халқи осмони Худост, гарчанде ки ҳоло ҳам дар рӯи замин аст. Имтиёзҳои бузург ва дастурҳои возеҳи он, ки чӣ гуна ин халқи осмонӣ бояд дар рӯи замине зиндагӣ кунад, ки Сарвари он рад карда шудааст ва ҳоло ҳам рад карда мешавад, як қисми муҳими Аҳди Ҷадид мебошанд.
Ду Аҳд як куллро ташкил медиҳанд. Аҳди Қадим заминаеро мегузорад, ки Аҳди Ҷадид бар он бунёд меёбад. Ҳеҷ яке бе дигаре комил нест. Онҳо ба ҳам алоқаманданд. Азбаски мо одатан ба чизҳо аз нуқтаи назари худ менигарем ва азбаски Аҳди Ҷадид қисми зиёди давраеро, ки мо дар он зиндагӣ мекунем, дар бар мегирад, тамоюли инсонии мо ин аст, ки Аҳди Ҷадидро аз Аҳди Қадим муҳимтар шуморем. Ҳангоми ба касе мавъиза кардани Инҷил, мо одатан аз Аҳди Ҷадид оғоз мекунем, зеро он кори Масеҳро ба мо ҳамчун як кори мушаххаси анҷомёфта пешкаш мекунад, ки мо метавонем ба он назар андозем, на ҳамчун чизе, ки мо интизорем, ки Худо рӯзе барои мо анҷом диҳад. Барои ба Худованд овардани касе, Аҳди Ҷадид одатан комилан кофӣ аст.
Аммо афзоиши рӯҳонии масеҳӣ хеле халалдор хоҳад шуд, агар ӯ танҳо дар Аҳди Ҷадид вақт гузаронад ва Аҳди Қадимро нодида гирад. Худо мехоҳад, ки мо «дар файз ва дониши Худованд ва Наҷотдиҳандаи мо Исои Масеҳ афзоиш ёбем» (2 Пет. 3:18). Вақте ки Павлус дар бораи «Навиштаҳои Муқаддас, ки метавонанд шуморо ба воситаи имон ба Масеҳ барои наҷот доно гардонанд» сухан меронад, ӯ махсусан ба Аҳди Қадим ишора мекунад, зеро Аҳди Ҷадид ҳангоми кӯдак будани Тимотиюс ҳанӯз навишта нашуда буд. Аммо ӯ фавран аз он ҷо идома медиҳад, ки ба мо бигӯяд, ки «Тамоми Навиштаҳо» (Аҳди Қадим ва Аҳди Ҷадид) «аз илҳоми Худост ва барои таълим, барои сарзаниш, барои ислоҳ, барои тарбия дар адолат муфид аст, то ки марди Худо комил бошад, барои ҳар кори нек комилан муҷаҳҳаз гардад» (2 Тим. 3:15-17).
Худованд Исо Аҳди Қадимро хеле қадр мекард. Ҳангоми дувоздаҳсолагӣ, кори падараш барои Ӯ ин буд, ки дар он ҷое бошад, ки мардони калонсол ба муҳокимаи ҷиддии таълимоти он машғул буданд (Луқо 2:46-49). «Навишта шудааст», — гуфт Ӯ ба Шайтон, ҳар дафъае ки васвасакунанда Ӯро васваса мекард, аз он иқтибос меовард. Ҳамаи нависандагони Аҳди Ҷадид бо Аҳди Қадим шиносоии наздик доштанд ва садҳо маротиба ба он ишора карданд ё аз он иқтибос оварданд. Бигзор Худованд ба мо кӯмак кунад, ки ҳам Аҳди Қадим ва ҳам Аҳди Ҷадидро қадр кунем ва бо онҳо шинос шавем.
Ҷавоб аз ҷониби Евгений П. Веддер, хурдӣ.
