Одамони хуб, зеро онҳо барои истодан дар назди Худои муқаддас хеле нопок ҳастанд (Ишаъё 64:6; Ибодат 19:2);
- Одамони диндор, зеро онҳо ба адолати ҳақиқӣ аз Худо ниёз доранд (Филиппиён 3:9);
- Одамони доно, зеро онҳо ба таври аблаҳона ба сӯи дӯзах мераванд (Масалҳо 14:12; Матто 7:13-14);
- Одамони аз ҷиҳати рӯҳонӣ мурда, зеро онҳо бо гуноҳ зиндагӣ мекунанд (Эфсӯсиён 2:1-10);
- Одамони хуб, зеро онҳо аз ҷалоли Худо камӣ мекунанд (Румиён 3:23);
- Одамони гумроҳ, зеро онҳо кӯшиш мекунанд, ки роҳи худро ба осмон пайдо кунанд (Луқо 19:10; Юҳанно 14:6; Аъмол 4:12);
- Ва барои
ШУМО, зеро Ӯ шуморо ин қадар дӯст медорад, ки ҳар кӣ бошед (Юҳанно 3:16).
- «Исои Масеҳ ба ҷаҳон омад, то гуноҳкоронро наҷот диҳад». 1 Тимотиюс 1:15. Кӯшиш накунед, ки бо роҳи худ ба Худо бирасед, зеро он шуморо ба ҳеҷ куҷо намерасонад. Бо имон ин қадамро гузоред ва Исоро бо имон ба дили худ қабул кунед.«Агар бо даҳони худ Худованд Исоро эътироф кунӣ ва дар дили худ имон оварӣ, ки Худо Ӯро аз мурдагон эҳё кардааст, наҷот хоҳӣ ёфт» (Румиён 10:9)
