САВОЛ: Кадом Навиштаҷот, агар бошад, таълимоти маъмулро дастгирӣ мекунад, ки Марям, модари Исо, ҳангоми маслуб шудани Исо бевазан буд? Оё ин сабаби он буд, ки Худованд ӯро ба шогирди маҳбуби худ Юҳанно супурд; ва агар ҳа, аз ин чӣ дарс мегирем?
ҶАВОБ:Пеш аз ҳама, бигзор ман ошкоро изҳор намоям, ки ҳеҷ ояти Навиштаҷот нест ки ба мо дар бораи Юсуф, шавҳари Марям, пас аз ҳикояи Луқо 2:41-51 чизе ошкоро нақл кунад. Дар он ҷо навишта шудааст, ки Юсуф ва Марям Исоро дар синни 12-солагӣ бо худ ба иди Фисҳ дар Ерусалим бурданд ва вақте ки ӯро дар гурӯҳи баъд аз ид ба Носира баргашта наёфтанд, ӯро ҷустуҷӯ карданд.
Дар Матто 13:53-58 мо Худованд Исоро дар давраи хидматаш дар Ҷалил мебинем, ки ба зодгоҳаш Носира ташриф меорад ва дар он ҷо бо радкунӣ рӯ ба рӯ мешавад. Мардум ӯро «писари дуредгар» (NKJV) меномиданд. Дар ояти мувозӣ дар Марқӯс 6:1-6 ӯро «дуредгар, Писари Марям» меноманд. Марям ва чаҳор бародараш ва хоҳаронаш ҳамчун «дар ин ҷо бо мо» зикр шудаанд, аммо дар бораи Юсуф чунин зикр нест. (Дар хотир доред, ки бародарон ва хоҳарон дар асл бародарон ва хоҳарони нимсолаи ӯ ҳастанд, зеро Исо Писари Худост, дар ҳоле ки инҳо фарзандони Юсуф ва Марям буданд.) Аз ин оятҳо умуман тахмин меравад, ки пас аз зикри Луқо 2 ва 18 сол пас, вақте ки Исо хидмати оммавии худро дар синни 30-солагӣ оғоз кард, Юсуф вафот карда буд ва Исо, ҳамчун писари калонӣ, тиҷорати Юсуфро ҳамчун дуредгар идома дода буд.
Пештар, дар Марқӯс 3:31-35 ва Матто 12:46-50, бародарон ва модараш омада, ӯро даъват мекарданд; дар бораи падараш зикр нест. Чаро Марям бо писаронаш меомад, агар шавҳараш ҳанӯз зинда мебуд? Оё вай бо Юсуф мисли Луқо 2 намеомад? Боз дар Аъмол 1:14, пас аз эҳёи Исо, мо Марям ва бародарони Исоро дар гурӯҳи 11 шогирди боқимонда мебинем. Ин, дар омади гап, охирин зикри Марям дар Библия аст. Ман қатъиян бовар дорам, ки агар Юсуф дар ин вақт ҳанӯз зинда мебуд, ӯ низ дар он ҷо мебуд. Дар ҳоле ки Исо фаъолона ба хидмат машғул буд, бародаронаш, тавре ки дар Юҳанно 7:5 гуфта шудааст, ба ӯ имон надоштанд. Аммо, пас аз эҳёи ӯ, дар Аъмол 1, онҳо ҳамчун имондорон муаррифӣ шудаанд.
Аз ин мо мебинем, ки чаро Исо, вақте ки дар салиб буд, модарашро ба шогирди маҳбуби худ Юҳанно супурд. Ҳам Марям ва ҳам Юҳанно дар салиб буданд. Дар ин ҷо ва такроран дар дигар ҷойҳои Инҷили худ Юҳанно худро «шогирде, ки Исо дӯст медошт» (Юҳанно 19:26) номидааст. Мо муҳаббати ӯро ба Худованд мебинем, вақте ки ӯ дар Юҳанно 13 ба синаи ӯ такя кард ва вақте ки ӯ дар Юҳанно 20 ба қабр давид. Чаро Худованд Исо модари азизи бевазани худро ба бародарони нимсолаи беимони худ, ки дар салиб бо модараш набуданд, супурд? Не, ин шогирд, ки Исоро дар ҳақиқат дӯст медошт, дар он ҷо буд ва метавонист ба ӯ нигоҳубини модарашро, ки Исо бо муҳаббати нармтарин дӯст медошт, супурд. Юҳанно худро сазовори ин эътимод исбот кард: «Аз он соат он шогирд ӯро ба хонаи худ бурд» (19:27).
Дарсе, ки мо аз ин мегирем ин аст, ки муносибатҳои рӯҳонии мо ҳатто аз робитаҳои табиии мо амиқтаранд. «Халқи худи» Исо – хешовандон, шояд ҳатто он бародарон – «барои дастгир кардани ӯ баромаданд, зеро гуфтанд: «Ӯ аз ақл берун аст»» (Марқӯс 3:21). Юҳанно пайрав буд, пайрави содиқе, ки Худовандро дӯст медошт. Худованд ба ӯ масъулияти бузургеро супурд, зеро мо намедонем, ки Марям чанд соли дигар зиндагӣ кард. Ҳамаи ин оятҳо нишон медиҳанд, ки Марям бешубҳа бевазан буд, зеро агар Юсуф ҳанӯз зинда мебуд, ӯ барои нигоҳубини занаш масъул мебуд. Инчунин, ҳамчун зани худотарс, ки Марям буд, вай мустақилона амал намекард, балки бо писаронаш якҷоя.
Робитаҳои табиии мо аз ҷониби Худо ба мо дода шудаанд. Ҳамчун фарзандон мо бояд ба волидони худ итоат кунем ва дар тӯли ҳаёти худ бояд падар ва модарро эҳтиром кунем, тавре ки дар Эфсӯсиён 6 мебинем, аммо садоқати мо ба Худованд бояд аз ин робитаҳои табиӣ болотар бошад. Ҳамчун масеҳиён мо аъзои бадани Масеҳ ҳастем, ба ибораи дигар, аъзои якдигар низ ҳастем, ки Масеҳ Сарвари баланди мо дар осмон аст (ниг. 1 Қӯринтиён 12). Ин робитаи наздиктар аз робитаҳои табиӣ, инсонии оила, қабила ё миллат аст. Мо наметавонем шогирдони Масеҳ бошем, агар муҳаббати мо ба онҳое, ки бо робитаҳои табиат бо онҳо робита дорем, дар муқоиса ба нафрат монанд набошад, тавре ки суханони Худованди мо Исо дар Луқо 14:26-27 ба мо нишон медиҳанд. Аммо, эҳтиёт бошед, ки суханони Худовандро, ки дар ин ҷо калимаи «нафрат»-ро истифода бурдааст, нодуруст нафаҳмед. Ӯ ба мо нафрат кардан ба хешовандони худро таълим намедод. Баръакс, мо бояд ӯро хеле бештар дӯст дорем. Мо ҳатто мебинем, ки ӯ дар ҷои дигар ба мо мегӯяд, ки душманони худро дӯст дорем ва ба онҳое, ки аз мо нафрат доранд, некӣ кунем (Матто 5:44), аммо ӯ бояд дар муҳаббати мо аввалин бошад. Ин дарси муҳим дар супурдани нигоҳубини модараш аз ҷониби Худованд ба шогирди маҳбуби худ, на ба аъзои оилаи беимон аст.
