Чаро хушбахт нестем?
Оё шумо Худои хушбахтро тасаввур карда метавонед? Шояд шумо бештар ба шунидани Худои меҳрубон ва раҳим, ё Худои одилу муқаддас, ё Худои тавоно ва бузург одат кардаед. Аммо Худои хушбахт?
Аҳди Ҷадид асосан ду калимаи юнонӣ дорад, ки ба калимаи англисии «муборак» тарҷума шудаанд. Яке ба «ситоиш ва суханони нек» ва дигаре ба «хушбахтӣ» дахл дорад.
Ибораи «Хушо...» ки дар Мафҳумҳо (Матто 5) зуд-зуд пайдо мешавад, метавонад ҳамчунин «Хушбахт ҳастанд...» тарҷума шавад. Ин калимаи «хушбахт»-ро ҳавворӣ Павлус дар 1 Тимотиюс 1:11 барои тавсифи Худо дар ибораи «Инҷили пурҷалоли Худои муборак [хушбахт]» низ истифода кардааст.
Шодӣ ва хушбахтӣ дар Навиштаҳо мавзӯъҳои хурд нестанд. Мо мехонем, ки Худованд Исо «барои шодӣ ки дар пеши Ӯ гузошта шуда буд, салибро таҳаммул кард» (Ибриён 12:2 NIV). Мо мехонем, ки «шодмонӣ дар осмон аз як гуноҳкоре, ки тавба мекунад» (Луқо 15:7). Хизматгорони содиқ бо даъвати афсонавӣ мукофотонида шуданд: «Биёед ва дар хушбахтииустоди худ шарик шавед» (Матто 25:21). Исо дуо кард, «то ки онҳо андозаи пурраи шодии Маро дар худ дошта бошанд» (Юҳанно 17:13). Ҳавворӣ моҳияти Малакути Худоро ҳамчун «адолат, сулҳ ва шодӣ дар Рӯҳи Муқаддас» (Румиён 14:17) тавсиф кард.
Шодӣ ва хушбахтӣ дар ҳаёт ва хидмати масеҳии мо чӣ нақш мебозанд? Равшан аст, ки хушбахтӣ ягона ҷузъ нест, аммо бешубҳа он бояд як маззаи асосӣ дар таҷрибаи масеҳии мо, ҳам шахсӣ ва ҳам дастаҷамъӣ бошад.
Хасис «роҳи худро шодмондавом дод», зеро ӯ масеҳӣ шуда буд (Аъмол 8:39). Павлус хушбахт буд, зеро ӯ тавбаро нишон дод (2 Қӯринтиён 7:9). Титус хушбахт буд, зеро ӯ таъми муоширати ҳақиқии масеҳиро чашида буд (2 Қӯринтиён 7:13).
Мо дар бораи дигарон мехонем, ки ҳангоми зиндагӣ дар миёни душвориҳо шодӣ ёфтанд. Ҳабаққуқ, дар умқи бӯҳрони иқтисодӣ гуфт: «Бо вуҷуди ин, ман дар Худованд шодӣ хоҳам кард, ман дар Худои Наҷотдиҳандаи худ шод хоҳам шуд» (Ҳабаққуқ 3:18). Довуд, вақте ки аз Шоул дар ғор пинҳон шуда буд, гуфт: «Дили ман устувор аст, эй Худо, дили ман устувор аст; ман суруд мехонам ва мусиқӣ менавозам» (Забур 57:7). Дигарон «шодмон» мусодираи амволи худро қабул карданд, зеро медонистанд, ки онҳо дар осмон дороиҳои беҳтар ва доимӣ доранд (Ибриён 10:34).
Хушбахтии мо бо шароити мусоид афзоиш меёбад, аммо хушбахтӣ аслан як интихоб ба назар мерасад. Шодии мо аз тарзи дидани воқеият вобаста аст. Он боварӣ ба Худоро дар бар мегирад, ҳатто вақте ки мо роҳҳои Ӯро намефаҳмем.
Имрӯз чӣ гуна зиндагӣ хоҳед кард? Интихоб кунед, ки дасти Худоро дар дохил ва атрофи худ амал кунад. Интихоб кунед, ки аз ҳамсаратон, фарзандонатон, ҳамсоягонатон, коратон, калисоатон лаззат баред.
Ин рӯзест, ки Худованд офаридааст; биёед шодӣ кунем ва хушҳол бошем (Забур 118:24).
Чаро хушбахт набошем?
Ман хеле хушбахтам ва ин аст сабабаш, Исо ҳамаи бори маро дур кард. Ҳоло ман суруд мехонам, ки рӯзҳо мегузаранд, Исо ҳамаи бори маро дур кард.
Як вақт дили ман аз бори гуноҳ вазнин буд, Исо борро гирифт ва ба ман оромии ботинӣ дод. Ҳоло ман суруд мехонам, ки рӯзҳо мегузаранд, Исо ҳамаи бори маро дур кард.
