Дар айёми дури Элишоъ Самарияро суриёниён муҳосира карда буданд ва аҳолӣ гуруснагии сахтро аз сар мегузаронданд. Дар беруни дарвоза чор махавӣ буданд. Онҳо ё аз гуруснагӣ дар беруни дарвоза мемурданд, ё агар ба сӯи суриёниён мерафтанд, метавонистанд аз урдугоҳи онҳо пораҳоро гиранд.
Саволи пурдарди онҳо «Чаро мо дар ин ҷо то мурдан менишинем?» дар тӯли асрҳо садо медиҳад ва дар зеҳни ман дар сатҳи баландтар аз ниёзҳои ҷисмонӣ танинандоз мешавад. Ниёзи шаҳодат дар заминҳои ба истилоҳ ғарбӣ ин аст, ки бархезем ва он чиро, ки барои пешгирии марг лозим аст, анҷом диҳем ва дар фаъолияти содиқона чизҳоеро, ки дар арафаи нобудшавӣ қарор доранд, мустаҳкам кунем.
Оё мо мисли он чор гуруснаи рондашуда барои рӯзгори худ порае мехоҳем? Оё мо ҷонҳоро мехоҳем?
Уилям Истон навиштааст: «Ин ҷонҳоест, ки мо мехоҳем; ва ҷонҳоест, ки мо ба онҳо меравем ва мехоҳем ба даст орем. Шумо метавонед ба ин такя кунед, ки дар он ҷое, ки шаҳодати воқеӣ ва зиндаи Инҷил ва ҷонҳои наҷотёфта мавҷуд аст, хушбахтии ҳақиқӣ ва вақти камтар барои мушкилоти калисо хоҳад буд.» Оё мо ҷонҳоро мехоҳем? Оё ташнагии наҷоти одамон вуҷуд дорад? Мо онро «муҳаббат ба ҷонҳо» меномидем - оё касе то ҳол инро дорад?
Худованд ташнаи ҷонҳо буд ва яке аз он ҷонҳо аз они ман буд. Оё ин ба шумо таъсир намерасонад, оё шумо ҳавасманд нестед? Ҳеҷ яке аз мо дӯст намедорад, ки аз он чизе, ки мо бехатар медонем, берун равем, ҳатто агар он ба колонияи махавиёни гурусна монанд бошад.
Аммо аксарияти мо дар шароити хеле бароҳаттарем: ва шояд осонӣ ва бароҳатӣ моро дар бепарвоӣ нигоҳ дорад, ки метавонад ба нобудшавӣ оварда расонад. Оё шумо дар гӯшаҳои бароҳати худ менишинед ва барои Инҷил коре намекунед? ё шумо бармехезед, то барои Худованд дар он ҷое, ки шумо гузошта шудаед, афзоиш ҷӯед.
Ривоят, ки эҳтимол маълум аст, идома дорад ва махавиён ба урдугоҳи суриёниён мераванд ва мебинанд, ки лашкари ноаён онҳоро шикаст додааст!
Ҷавоби онҳо чист? Ҷавоби мо чӣ хоҳад буд? Мо ганҷи бузургро пайдо мекунем, аз вохӯриҳо ва конфронсҳо, хонишҳои Китоби Муқаддас ва ширкати масеҳӣ лаззат мебарем, китобҳои аъло мехонем ва аз меҳнати дигарон дар саҳроҳои хориҷӣ шод мешавем.
Мо «ҳақиқат», нақшаи суханони дурустро дорем, аммо шумо дар Инҷил чӣ кор карда истодаед?
Махавиён ба баракати афсонавӣ расиданд - мо ганҷинаи аҷиби ҳақиқати масеҳӣ, наҷоти бузургро дорем - ҷавоби онҳо ин буд: «Мо хуб намекунем: ин рӯз рӯзи хушхабар аст ва мо хомӯш меистем.»
Шумо хуб намекунед, агар дар рӯзи хушхабар, рӯзи файзи Худо, шумо хомӯш истад ва барои онҳое, ки то ҳол ниёзманданд, коре накунед.
Мушкилоти суханони он чор махавӣ барои ман воқеӣ аст ва ман боварӣ дорам, ки онҳо ба виҷдони шумо таъсир мерасонанд, то бархезед ва Инҷилро ба онҳое, ки то ҳол дар хатар ва ниёзманданд, нақл кунед.
