Ман чаро ин ҷо ҳастам?
Ба ҳамсафари ман дар сафари зиндагӣ:
Оё шумо ягон бор дар бораи ин савол фикр кардаед:
«Ман чаро ин ҷо ҳастам?»
Ман дар бораи раванди таваллуд сухан намеронам, балки дар бораи чизе, ки аз ҷанбаҳои ҷисмонии вуруди мо ба ин ҳаёт хеле амиқтар аст.
Оё шумо медонед, ки чаро ин ҷо ҳастед?
Агар не, ман бовар дорам, ки Худо маро фиристодааст, то ба шумо бигӯям.
Шумо барои ҷалоли Худо офарида шудаед.
Ӯ парастандагонромеҷӯяд, мувофиқи Китоби Муқаддас (Юҳанно 4:23): «Пас, хоҳ хӯрок хӯред, хоҳ нӯшед, хоҳ ҳар коре кунед, ҳамаро барои ҷалоли Худо кунед.» — 1 Қӯринтиён 10:31
Барои худ зиндагӣ кардан барои ҷалоли Худо зиндагӣ кардан нест. Агар шумо барои худ зиндагӣ кунед, шумо хоҳиши худро иҷро мекунед, на хоҳиши Худоро— ва ин гуноҳ аст. «Гуноҳ беқонунӣ аст» (1 Юҳанно 3:4); яъне, ба қонуни Худо итоат накардан.
Исо гуфт: «Падари Ман аз ин ҷалол меёбад, ки шумо меваи бисёр оваред.» — Юҳанно 15:8
Мева дар ин ҷо ҳаётеро ифода мекунад, ки барои ҷалоли Худо зиндагӣ карда шудааст.
Агар шумо дарахти себ шинонда бошед ва он ҳеҷ гоҳ себ наоварда бошад, шояд шумо васваса шавед, ки онро буред, дуруст?
Пас, агар мо барои Худо мева наоварем, рӯзе мо бояд дар ин бора ба Ӯ ҷавоб диҳем.
Исо гуфт: «Хӯроки Ман (мақсади ҳаёт) иҷро кардани хоҳиши Фиристандаи Ман аст.» — Юҳанно 4:34
Ӯ ҳамеша хоҳиши Худоро иҷро мекард; ин муҳимтарин чиз дар ҳаёти Ӯ буд.
Оё ин барои шумомуҳим аст?
Оё шумо Китоби Муқаддасро бо дуо хондаед, то бифаҳмед, ки хоҳиши Худо барои шумо чист?
Агар не, пас маълум аст, ки шумо барои иҷро кардани хоҳиши худ зиндагӣ мекунед, на барои ҷалоли Худо.
Ин аст ҳукми Худо дар бораи мо: «Ҳамаи мо мисли гӯсфандон гумроҳ шудем; ҳар яке аз мо ба роҳи худ рафт.» — Ишаъё 53:6 Мо «дар гуноҳҳо ва ҷиноятҳо мурда будем... хоҳишҳои ҷисм ва ақлро иҷро мекардем ва табиатан фарзандони хашм будем.» — Эфсӯсиён 2:1,3 «Барои одамон муқаррар шудааст, ки як бор бимиранд, вале баъд аз ин доварӣ.» — Ибриён 9:27
Дар асл, шумо наметавонед барои ҷалоли Худо зиндагӣ кунед, то даме ки аз Худо ҳаёти нав нагиред.
Исо гуфт: «Шумо бояд аз нав таваллуд шавед.» — Юҳанно 3:7
Исо минбаъд шарҳ медиҳад, ки роҳи аз нав таваллуд шудан ин аст, ки ба Худованд Исои Масеҳ ҳамчун Наҷотдиҳандаи худ имон оваред (бовар кунед).
Худо ҷаҳонро дӯст дошт — аз ҷумла шуморо— ва Писари маҳбуби Худро ба ин ҷаҳон фиристод, то дар салиб бимирад барои гуноҳҳои шумо ва ман.
Ӯ дафн карда шуд ва Ӯ аз мурдагон эҳё шуд (1 Қӯринтиён 15:4), ва ҳоло дар дасти рости Худо дар осмон аст, Наҷотдиҳандаи зинда барои ҷаҳони гуноҳкорони ниёзманд.
Ӯ мехоҳад, ки Наҷотдиҳандаи шумо бошад. Ба Ӯ ҳамчун Наҷотдиҳандаи худ бовар кунед ва шумо фарзанди Ӯ хоҳед шуд, ки ба оилаи Ӯ таваллуд шудаед..
Худо ба фарзандони худ ҳар як таъминоти заруриро медиҳад, то онҳо барои ҷалоли Ӯ зиндагӣ кунанд:
Ӯ ба мо Каломи Худро, Китоби Муқаддасромедиҳад, то ба мо нишон диҳад, ки чӣ тавр зиндагӣ кунем;
- Ӯ ба мо Рӯҳи Муқаддасро медиҳад, то дар мо зиндагӣ кунад ва моро дар тӯли ҳаёт роҳнамоӣ кунад ва ба мо кӯмак кунад, ки Каломи Ӯро фаҳмем;
- Худованд Исо муносибати моро бо Ӯ нигоҳ медорад ва маркази дилҳои мо мегардад.
Ин аст, ки чаро Худо шуморо офаридааст.
Ин аст, ки чаро шумо ин ҷо ҳастед.
Аммо агар шумо ба Худо бо роҳи Ӯ наоед, шумо мақсади аслии ҳаёти худро аз даст медиҳед!
— Ф. В. К. Вурст, таҳриршуда
