Худо ба ӯ гуфт: «Маҳз ҳамин шаб ҷони ту аз ту талаб карда мешавад». Луқо 12:20
Ӯ ҷавон, қавӣ ва соҳибкор буд. Ӯ аз ҷиҳати молиявӣ амн буд ва ба ояндаи муваффақ менигарист – ё ин ки ӯ фикр мекард!
Дар ҷавонӣ ӯ ба мактаби якшанбе мерафт ва ҳатто бисёр оятҳои Китоби Муқаддасро аз ёд мекард. Ӯ шунида буд, ки Худо ӯро он қадар дӯст медорад, ки Писари ягонаи Худро, Худованд Исоро, барои гуноҳҳои ӯ мурдан фиристод. Аммо ӯ ҳамеша қабули Ӯро ҳамчун Наҷотдиҳандаи худ ба таъхир меандохт ва мегуфт: «Ман вақти зиёд дорам. Ман хеле ҷавон ва хеле банд ҳастам, ки дар бораи Худо ва дин фикр кунам».
Боре вақте аз ӯ пурсиданд, ки вақте мемирад, ба куҷо меравад, ӯ иқрор шуд, ки ба дӯзах меравад, зеро аз Исои Масеҳ нахостааст, ки гуноҳҳояшро бубахшад ва Наҷотдиҳандаи ӯ бошад. Вақте аз ӯ пурсиданд, ки оё ин ӯро метарсонад, ӯ гуфт: «Бале, аммо ман вақти зиёд дорам. Ман ин корро вақте ки пир мешавам, ҳал мекунам».
Як сол пас, рӯзи ӯ мисли ҳар рӯзи дигар оғоз шуд; аммо он тавр ба охир нарасид. Ҳангоми бозгашт аз кор дар он шаб, ӯ бо мошини дигар бархӯрд. Ногаҳон, «вақти зиёде», ки ӯ фикр мекард, дошт, аз байн рафт. Ӯ ҳеҷ гоҳ ба ҳуш наомад ва дигар ҳеҷ гоҳ имконият наёфт, ки Исои Масеҳро ҳамчун Наҷотдиҳандаи худ қабул кунад.
Оё шумо мисли ин мард ҳастед, ки ҳамеша наҷотро ба таъхир меандозед? Ӯ медонист, ки Китоби Муқаддас мегӯяд, ки
ҳама гуноҳ кардаанд ва аз ҷалоли Худо маҳруманд (Румиён 3:23 NIV).
Ӯ инчунин медонист, ки он мегӯяд, ки
музди гуноҳ марг аст, аммо атои Худо ҳаёти ҷовидонӣ дар Исои Масеҳ Худованди мост (Румиён 6:23).
Ӯ ҳатто мефаҳмид, ки барои гирифтани ин ҳаёти ҷовидонӣ ӯ танҳо бояд Исоро ҳамчун Худованди худ эътироф кунад ва дар дили худ имон оварад, ки Худо Ӯро аз мурдагон эҳё кардааст (Румиён 10:9).
Аммо ӯ фикр мекард, ки «вақти зиёд» дорад. Шумо чӣ фикр мекунед?
Ба Масеҳ ҳамчун Наҷотдиҳандаи худ бовар карданро ба таъхир наандозед. Мо метавонем ба шумо бигӯем, ки чӣ тавр!
