«Мо ҳамеша барои ҳамаи шумо ба Худо шукр мегӯем... кори имон, меҳнати муҳаббат ва сабри умеди шуморо дар Худованди мо Исои Масеҳ беист ба ёд меорем». 1 Таслӯникиён 1:2-3 NKJV
Вақте ки Павлус ба калисои ҷавони Таслӯникӣ дар бораи кори худ дар миёни онҳо, ки
Калом аз Таслӯникӣ дар саросари Мақдуния то Ахоия ва берун аз он тавассути он чизе, ки меҳмонон ба ин маркази тиҷорат диданд дар ҳаёти ин масеҳиёни нав паҳн шуд, на аз он чизе, ки онҳо аз онҳо шуниданд.
Чӣ чиз дида шуд, ки ин имондорони Таслӯникӣ барои дигарон чунин намунаҳои хуб буданд? Ин
Оё дар мо ҳам ин қадар чиз дида мешавад? Оё мо он чизеро, ки мавъиза мекунем – ки Ӯ Наҷотдиҳанда ва Худованди мост – ба тавре амалӣ мекунем, ки дар бораи мо гуфта шавад:
Биёед дуо кунем, ки мо сафирони беҳтари Масеҳ шавем (2 Қӯринтиён 5:20) – иҷрокунандагони Калом, на танҳо шунавандагон (Яъқуб 1:22).
