Чӣ бояд кард ва чӣ тавр бояд кард

Чӣ бояд кард ва чӣ тавр бояд кард Дар Подшоҳии Худо

Худо Подшоҳ аст: Худои ҳақиқӣ ва зинда ва Подшоҳи абадӣ (Ирмиё 10:10). Нақшаи Худо ин буд, ки ҳама чизро таҳти назорати инсон қарор диҳад – дар ниҳоят, ин Масеҳ хоҳад буд (Эфсӯсиён 1:10). Вақте ки Худо ҳама чизро офарид, дид, ки онҳо «хеле хуб» буданд (Ҳастӣ 1:31 NASB). Худо Одамро сардори ҳама чиз (2:19) ҳамчун намояндаи Худ, ё агар хоҳед, подшоҳ таъин кард. Ҳастӣ 3 нақл мекунад, ки чӣ тавр Одаму Ҳаввои бегуноҳ ноком шуданд ва ба ин васила тамоми насли инсонӣ аз Худо дур шуд (Румиён 5:12). Нақшаи Худо барои таҳти назорати инсон қарор додани ҳама чиз ба таъхир афтод, аммо бекор нашуд.

Барои амалӣ кардани нақшаҳои Худ, дар пуррагии замон Худо Писари Худро фиристод. Ҳарчанд аз зан таваллуд шуда буд (насли зан, Ҳастӣ 3:15) ва ба воситаи ӯ насли Одам (Луқо 3:38), дар Ӯ гуноҳ набуд. Ӯ ба назди худ (Исроил) омад ва зери Қонун таваллуд шуд (Ғалотиён 4:4), аммо онҳо Ӯро рад карданд (Юҳанно 1:10). Бо ҳамкорӣ бо халқҳо, онҳо Ӯро маслуб карданд (Аъмол 2:23). Аммо Худо Писари Худро аз мурдагон эҳё кард ва Ӯро баланд бардошт, ба Ӯ ҷои шарафро дар дасти рости Ҳашамат дар осмон дод (Аъмол 2:34,36; Ибриён 1:3). Имрӯз Масеҳ бо ҷалол ва шараф тоҷдор аст (Ибриён 2:9) ва ба қарибӣ, дар «он рӯз», Худо Ӯро бо шукӯҳи бузург муаррифӣ хоҳад кард (2 Таслӯникиён 1:10). Дар ин миён Ӯ манфиатҳои Худро ба дасти хизматгорони Худ вогузор кардааст.

Ҳоло ин мушкил мешавад, зеро ин хизматгорон, ки иқрор мешаванд, ки ба Ӯ тааллуқ доранд, ноком шудаанд ва то ҳол ноком мешаванд. Баъзеи онҳо ҳатто аз нав таваллуд нашудаанд, танҳо ба ном хизматгорони Худо ҳастанд – Ӯро тавассути таъмид ё дигар воситаҳо бидуни тағироти воқеии дил эътироф мекунанд. Худованд ин рушдро пешбинӣ карда буд ва онро ба шогирдони Худ эълон кард (Матто 24:43-51; Луқо 19:11-27), ва расулон ин таълимро муфассал шарҳ доданд (Аъмол 20:29; 1 Юҳанно 4:1-3; 2 Петрус 2:2).

Дар давраи файз, ки мо дар он зиндагӣ мекунем, ҳолати омехта ва нофаҳмӣ вуҷуд дорад. Аммо Худо хушҳол аст, ки манфиатҳои Ӯро шогирдон, ки Худованди худро намояндагӣ мекунанд, нигоҳубин мекунанд. Ӯ ба онҳо кӯмак мекунад, зеро онҳо эътироф мекунанд, ки халқи ноком ҳастанд – аммо бо хоҳиши эҳтиром кардани Подшоҳи радшуда дар ҳамон ҷаҳоне, ки Ӯро рад кардааст. Чунин шогирдон бояд Худовандро дар назди мардум гузоранд. Ҳарчанд Ӯ аз ин саҳна аз ҷиҳати ҷисмонӣ ғоиб аст, ба воситаи Рӯҳи Худ Ӯ бо онҳо ҳузур дорад: «Масеҳро ҳамчун Худованд дар дилҳои худ муқаддас гардонед» (1 Петрус 3:15). Ба ибораи дигар, бо додани ҷои сазовори Масеҳ дар дилҳои худ Ӯ метавонад назорати пурра дошта бошад – зеро аз дил масъалаҳои ҳаёт бармеоянд (Масалҳо 4:23) – ва имондорон метавонанд шоҳидони Ӯ дар ҷаҳоне бошанд, ки (ҳанӯз) ба таври намоён таҳти назорати Ӯ нест. Дар ин ҷо мавзӯи мо, «Подшоҳии Худо дар аҳамияти имрӯзаи он», бо шогирдии ҳақиқӣ муттаҳид мешавад. Ба ибораи дигар, шогирдони ҳақиқӣ лозиманд, то дар амал чӣ маъно доштани подшоҳии Худоро амалӣ созанд.

Китоби Аъмол кӯмаки бештар медиҳад

Вақте ки Худованд Исо ҷавоби Худро дод, нагуфт, ки саволи шогирдони Ӯ дар бораи он ки оё Ӯ подшоҳиро ба Исроил барқарор мекунад, беаҳамият аст. Ба ҷои ин, Ӯ ба онҳо фаҳмонд, ки дар ғайби Ӯ чӣ кор кардан лозим аст (Аъмол 1:6-8) ва чил рӯз бо онҳо дар бораи чизҳои марбут ба подшоҳии Худо сӯҳбат кард (ояти 3). Худованд Исо, Подшоҳ, ғоиб мебуд ва шогирдони Ӯ – хизматгорон, намояндагон ва шоҳидон – ба таълимоти зиёд дар бораи чӣ кор кардан ва чӣ тавр кардан ниёз доштанд. Бо роҳбарии Рӯҳи Худо, нависандагони Аҳди Ҷадид ин дастурҳоро дар навиштаҳои худ муфассал шарҳ доданд. Аз ин рӯ, мо бисёр Навиштаҳо дорем, ки ба мавзӯи чӣ кор кардан барои шарафи Подшоҳ дар ҳоле ки Ӯ аз ин ҷаҳон ғоиб аст ва дар дасти рости Худо аст, муроҷиат мекунанд.

Аъмол ҳафт ояти калидӣ дар бораи подшоҳии Худо дорад ва аксари онҳо, ба истиснои боби 14:22, ки ба оянда ишора мекунад, ҳарчанд бо роҳи ҳозираи мо алоқаманд аст, ба мавзӯи мо дар бораи подшоҳии Худо дар аҳамияти ҳозираи он алоқаманданд. Умуман, байни нақш ва амалҳои мо дар подшоҳии Худо имрӯз ва мавқеи мо дар зуҳури ояндаи подшоҳӣ [ҳузур ё пайдоиш] робитаи наздик вуҷуд дорад. Худованд онро дар баъзе масалҳои Худ шарҳ дод ва он дар Номаҳо минбаъд таълим дода шуд.

Манфиатҳои Подшоҳи ғоиб бо хушхабар, Инҷил алоқаманданд. Мо мехонем, ки чӣ тавр Филиппус башоратдиҳанда «дар бораи подшоҳии Худо ва номи Исои Масеҳ мавъиза кард, ҳам мардон ва ҳам занон таъмид гирифтанд» (8:12 NKJV). Дар таъмид ин шогирдони нав ҳуқуқҳои Подшоҳ, Худованд Исои Масеҳро эътироф карданд.

Илова бар ин порчаҳои дар Аъмол зикршуда (1:3, 8:12, 14:22), мо чаҳор порчаи дигарро дар бораи подшоҳии Худо пайдо мекунем – ҳама бо расул Павлус алоқаманданд:

«Ӯ ба куништ даромад ва се моҳ бо ҷасорат сухан ронд, дар бораи чизҳои подшоҳии Худомуҳокима ва бовар кунонд» (19:8). Ин як муҳити яҳудӣ буд. Исроил Масеҳ ва даъвоҳои Худоро ба воситаи Ӯ дар ҳоле ки Ӯ бо онҳо дар рӯи замин буд ва вақте ки Ӯ аз осмон бо онҳо сухан гуфт, рад карда буд. Мардуми яҳудӣ, аз ҷумла онҳое, ки дар дигар ҷойҳои ҷаҳон зиндагӣ мекарданд, бояд таълим дода мешуданд, то Ӯро эътироф кунанд ва ба манфиатҳои Ӯ итоат кунанд. Шоул аз Тарсус ин корро омӯхта буд ва бисёр дигар яҳудиён пеш аз ӯ ва баъд аз ӯ (нигаред ба Румиён 1:16).

«Ман медонам, ки ҳамаи шумо, ки дар миёни онҳо ман дар бораи подшоҳии Худомавъиза кардаам, дигар рӯи маро нахоҳед дид» (20:25). Дар ин ҷо муҳит ҷамъомад (калисо) дар Эфсӯс аст, ки аз мардону заноне иборат аст, ки аз миёни яҳудиён ва ғайрияҳудиён даъват шуда буданд. Аз Эфсӯс чанде пеш аз ин суханронӣ, Павлус ба имондорон дар Қӯринт навишта буд: «На ба яҳудиён, на ба юнониён ва на ба калисои Худо монеъ нашавед» (1 Қӯринтиён 10:32). Ҳамин тариқ, имондорон, ки аз миёни яҳудиён ва ғайрияҳудиён даъват шудаанд, шаҳодати наверо, ки бо подшоҳии Худо алоқаманд аст, ташкил медиҳанд.
«Ӯ дар бораи подшоҳии Худошарҳ дод ва ботантана шаҳодат дод, онҳоро дар бораи Исо ҳам аз Қонуни Мусо ва ҳам аз Паёмбарон, аз субҳ то шом бовар кунонд» (28:23). Муҳит зиндон дар Рум аст. Павлус пешвоёни яҳудиро дар Рум даъват кард, зеро дар зиндон буда, ӯ наметавонист ба онҳо ташриф орад, чунон ки дар акси ҳол мекард. Ӯ шарҳ дод, ки чӣ тавр Навиштаҳо ба Исои Масеҳ алоқаманданд ва чӣ тавр ҳар як шахс дар назди Худо барои итоат ба даъвоҳои Ӯ масъул аст, ҳарчанд пешвоён дар Ерусалим онҳоро рад карда буданд.
«Дар бораи подшоҳии Худо мавъиза мекард ва чизҳоеро, ки ба Худованд Исои Масеҳ дахл доранд, бо тамоми эътимод таълим медод, ҳеҷ кас ӯро манъ намекард» (28:31). «Мавъиза» дар ин оят, ки маънои «эълон кардан»-ро дорад, ба шоҳидии оммавӣ дар бораи ҳуқуқҳои Худо ишора мекунад – чунон ки Павлус мекард. Шогирдон имрӯз бояд аз намунаи Павлус пайравӣ кунанд. Ғайр аз ин, подшоҳии Худо дар атрофи Масеҳ, ки Подшоҳ аст ва имондорон Ӯро ҳамчун Худованд дар имон ва итоат эътироф мекунанд, мутамарказ аст. Павлус чанд сол пеш навишта буд: «Агар бо даҳони худ Исоро Худованд эътироф кунед ва дар дили худ имон оваред, ки Худо Ӯро аз мурдагон эҳё кардааст, наҷот хоҳед ёфт» (Румиён 10:9 NASB).
Китоби Аъмол бо ояти муҳими дар аввали нуқтаи чорум овардашуда ба охир мерасад ва он нишон медиҳад, ки ҳеҷ кас наметавонад кори Худо ва Худованд Исои Масеҳро, ки ҳоло дар дасти рости Худо нишастааст, боздорад. Ин оят як мушкилотро дар назар дорад: Чизҳои марбут ба шахсияти мубораки Ӯ ва подшоҳии Худо дар маънои ҳозираи он бояд ба таври доимӣ эълон ва таълим дода шаванд, дар ҳоле ки онҳое, ки ин корро мекунанд, ба Худованд эътимод доранд.

Подшоҳии Худо имрӯз ва робитаи он бо оянда

Ҳукмронии ояндаи Масеҳ ҳукмроние хоҳад буд, ки бо иҷроаломатгузорӣ шудааст, вақте ки адолат ба таври оммавӣ ҳукмронӣ хоҳад кард ва ҳар зону дар назди Ӯ, ки бо «номе, ки аз ҳар ном болотар аст» (Филиппиён 2:9-10) эътироф хоҳад шуд, хам хоҳад шуд. Дар ҳолати абадӣ ҳукмронии Ӯ бо ҳамоҳангӣ ва ягонагӣ аломатгузорӣ хоҳад шуд, вақте ки адолат сокин хоҳад шуд ва иҷро дигар лозим нахоҳад буд (2 Петрус 3:13).

Аммо, давраи файз, ки мо дар он зиндагӣ мекунем, бо дилҳои хоҳишманд, ки ба даъвоҳои Масеҳ аз муҳаббат ба Ӯ итоат карданро интихоб мекунанд, аломатгузорӣ шудааст – адолат дар файз ҳукмронӣ мекунад (Румиён 5:21). Аз ҷониби мо як машқи доимӣ ва як ӯҳдадории доимо навшуда ба Ӯ лозим аст, зеро мо худро дар ҷаҳоне мебинем, ки ба Худо ва Масеҳ мухолиф аст ва азбаски мо ҳанӯз ҷисм (табиати гунаҳкор) дорем. Аз ин рӯ, мо бояд «тоқат кунем» ва дар ҳоле ки бореро мебардорем, идома диҳем. Байни ин машқ ва ҷои ояндаи мо дар ҷалол бо Подшоҳ робитаи наздик вуҷуд дорад: «Агар тоқат кунем, бо Ӯ низ ҳукмронӣ хоҳем кард. Агар Ӯро инкор кунем, Ӯ низ моро инкор хоҳад кард» (2 Тимотиюс 2:12 NKJV).

Дар байни ихтилофи ақидаҳо ё эътиқодот, ва дар ҳоле ки бо имондорони «қавӣ» ё «заиф» иҳота шудаем, мо бояд таълимоти Павлусро ба ёд орем, ки « подшоҳии Худо хӯрдан ва нӯшидан нест, балки адолат ва сулҳ ва шодӣ дар Рӯҳи Муқаддас аст» (Румиён 14:17). Вақте ки ҳуқуқҳои Худо нигоҳ дошта мешаванд – на танҳо дар назария, балки дар амал низ, «зеро подшоҳии Худо на танҳо дар сухан, балки дар қудрат аст» (1 Қӯринтиён 4:20) – сулҳ ва ҳамоҳангӣ баҳрабардорӣ хоҳад шуд. Рӯҳи Муқаддас шодӣ илова хоҳад кард, зеро ин чизҳо таҳти назорат ё таъсири Ӯ амалӣ мешаванд. Ҳарчанд мо дар ҷаҳони шарир ҳастем, ин назорат аз ҷониби Рӯҳи Муқаддас амалӣ мешавад, зеро Худо «моро аз қудрати торикӣ раҳо кард ва моро ба подшоҳии Писари муҳаббати Худ интиқол дод» (Қӯлассиён 1:13). Чӣ қадар азиз бояд бошад барои Худо ва Падари мо доштани писароне, ки дар замоне ва дар ҷаҳоне, ки Писари Ӯ, Худованд Исои Масеҳ, ҳанӯз рад карда мешавад, ба манфиатҳои Ӯ ва Писари маҳбуби Ӯ ӯҳдадоранд. Ин бояд барои Худованд Исои мо, ки Подшоҳ аст, махсус бошад! Аз ин рӯ, якчанд Навиштаҳо имконнопазирии омехта кардани манфиатҳои Масеҳро бо он чизе, ки ба ин ҷаҳон тааллуқ дорад, нишон медиҳанд.

Мушкилот идома дорад

Ҳоло ё дар оянда ба подшоҳии Ӯ дохил шудан ғайриимкон аст, дар ҳоле ки таҳти назорати ин ҷаҳон, ки таҳти ҳукмронии Шайтон аст – «худои ин аср» (2 Қӯринтиён 4:4). «Оё намедонед, ки беинсофон подшоҳии Худоро мерос нахоҳанд гирифт? Фирефта нашавед. На зинокорон, на бутпарастон, на зинокорон, на ҳамҷинсгароён, на содомиён, на дуздон, на тамаъкорон, на майзадагон, на дашномдиҳандагон, на ғоратгарон подшоҳии Худоро мерос нахоҳанд гирифт» (1 Қӯринтиён 6:9-10). Павлус сипас мегӯяд: «Ва баъзеи шумо чунин буданд. Аммо шумо шуста шудед, аммо шумо муқаддас шудед, аммо шумо ба номи Худованд Исо ва ба воситаи Рӯҳи Худои мо сафед карда шудед» (ояти 11). Мо қудрати ахлоқии подшоҳии Худо ва кори Рӯҳи Муқаддасро мебинем, ки ба номи Худованд Исо (Подшоҳ) амал мекунад, ҳарчанд дар ин ҷаҳон ҳанӯз рад карда мешавад. Ду система – ин асри шарири ҳозира ва ҷаҳони оянда таҳти ҳукмронии Масеҳ – наметавонанд якҷоя бошанд, чунон ки Павлус тасдиқ кард:

«Акнун инро мегӯям, бародарон, ки ҷисм ва хун подшоҳии Худоро мерос гирифта наметавонанд; ва на фасод бефасодиро мерос мегирад» (1 Қӯринтиён 15:50).

«Ҳасад, куштор, майзадагӣ, айшу ишрат ва монанди инҳо; ки дар бораи онҳо пешакӣ ба шумо мегӯям, чунон ки дар гузашта низ ба шумо гуфта будам, ки онҳое, ки чунин корҳоро мекунанд, подшоҳии Худоро мерос нахоҳанд гирифт» (Ғалотиён 5:21).
«Инро медонед, ки ҳеҷ зинокор, шахси нопок ва на тамаъкор, ки бутпараст аст, дар подшоҳии Масеҳ ва Худо ҳеҷ мерос надорад» (Эфсӯсиён 5:5).
Дар хотима Оё мо расул Павлусро ҳамчун падари рӯҳонии худ мебинем? Мо бояд (1 Қӯринтиён 11:1), зеро он гоҳ мо аз ӯ меомӯзем, чунон ки имондорони ҷавон дар Таслӯникия карданд. Ӯ ба онҳо навишта буд: «Чӣ тавр мо ҳар яки шуморо, чунон ки падар фарзандони худро, насиҳат додем ва тасаллӣ додем ва амр додем, ки шумо сазовори Худое, ки шуморо ба подшоҳӣ ва ҷалоли Худ даъват мекунад, рафтор кунед» (1 Таслӯникиён 2:11-12).

Вақте ки мо интизори зуҳури он дар ҷалол ҳастем, мо бо хоҳиши Павлус ҳамроҳ мешавем, ки «сазовори подшоҳии Худоҳисобида шавем, ки барои он шумо низ азоб мекашед» (2 Таслӯникиён 1:5). Азоб аз он сабаб аст, ки мо бо Худованди худ, ки дар ин ҷаҳон рад карда мешавад, ҳамроҳ мешавем ва бо ин кор мо барои ҷанбаи ояндаи подшоҳии Ӯ, вақте ки Ӯ дар ҷалол ҳукмронӣ хоҳад кард ва имондорон бо Ӯ, омода мешавем. Худоро ҳамд! GT

ЭЗОҲ Феъли ҳукмронӣ аслан «ҳамчун подшоҳон якҷоя ҳукмронӣ кардан» аст.

Подшоҳии Худо Подшоҳии Худо дар се ҷанбаи фарқкунанда пешниҳод шудааст, ки ҳама имрӯз якҷоя амал мекунанд. Аввал танҳо онҳоеро дар бар мегирад, ки аз об ва Рӯҳ таваллуд шудаанд, чунон ки дар Юҳанно 3:3-6 дида мешавад. Дуюм ҳамаи онҳоеро дар бар мегирад, ки Масеҳро ҳамчун Худованд эътироф мекунанд, чунон ки дар Матто 13:24-50 дида мешавад, дар ҳоле ки сеюм тамоми коинот – осмон ва заминро, чунон ки дар Дониёл 2 ва 4 дида мешавад, дар бар мегирад.

Ҷое, ки ин се доира ба таври возеҳ дида мешаванд, дар Эфсӯсиён 4:5-6 аст. «Як ҷисм ва як Рӯҳ аст, чунон ки шумо ба як умеди даъвати худ даъват шудаед» (KJV) бо доираи аввал мувофиқи Юҳанно 3 алоқаманд аст. «Як Худованд, як имон, як таъмид» бо доираи дуюм, ки дар Матто 13 пайдо шудааст, алоқаманд аст. «Як Худо ва Падари ҳама, ки аз ҳама болотар аст ва ба воситаи ҳама ва дар ҳамаи шумо» доираи сеюм аст, чунон ки дар Дониёл 2 ва 4 дида мешавад. Аксар вақт қайд карда шудааст, ки танҳо имондорон дар ҳар се доира ҳастанд. Профессорони беҷон дар доираҳои дуюм ва сеюм ҳастанд; дар ҳоле ки боқимонда, берун аз масеҳияти эътирофшуда, танҳо таҳти ҳукмронии Худо ҳамчун ҳокими мутлақи коинот қарор мегиранд. —Ҷорҷ Дэвисон, Чизҳои гаронбаҳо (мутобиқшуда).