Кор бо Худованди ҳосил
Ман дар дафтари кории худ плакате дорам, ки онро як дӯсти масеҳӣ тарҳрезӣ ва чоп кардааст. Дар зери расми деҳқоне, ки тухм мекорад, навишта шудааст: «Мо наметавонем ҳосилро интизор шавем, агар тухм накорем». Ба наздикӣ, Худованд онро истифода бурд, то қадршиносии маро ба даъвати Ӯ барои кор кардан бо Ӯ дар паҳн кардани Инҷил нав кунад.
Ӯ ин корро бо ба ёд овардани ин оятҳо барои амиқтар кардани паёми плакат анҷом дод: «Деҳқон барои коштани тухми худ баромад» (Марқӯс 4:3 NIV). «Тухм Каломи Худост» (Луқо 8:11). «Ман тухмро коштаам, Аполлос об дод, аммо Худо онро афзоиш дод ... Мо ҳамкорони Худо ҳастем» (1 Қӯринтиён 3:6,9). «Ба киштзорҳо нигоҳ кунед! Онҳо барои дарав пухтаанд» (Юҳанно 4:35).
Мо аксар вақт дар бораи нақл кардани дигарон дар бораи Наҷотдиҳандаи худ фикр мекунем. Мо соатҳо бо дӯстон дар бораи ҳолати гумшудаи онҳое, ки мешиносем, сӯҳбат мекунем. Мо ҳатто дуо мекунем, ки касе онҳоро барои Масеҳ ба даст орад. Дафъаи дигар, ки мо яке аз ин корҳоро мекунем, биёед ҷонишини шахсиро дар плакати ман дар хотир дорем: «Мо наметавонем ҳосилро интизор шавем, агар тухм накорем». Ин огоҳӣ аст, агар мо накунем; ин ваъда аст, агар мо кунем!
Мо даъват шудаем, ки тухми Ӯро корем. Ин маънои онро дорад, ки Ӯ мехоҳад, ки мо ба дигарон дар бораи Исо, ки Калом аст (Юҳанно 1:14), нақл кунем. Ва натиҷаи нақл кардан ба дигарон ҳосили ҷонҳост. Агар мо накорем, мо шодии ҳосилро аз даст медиҳем. Ин хеле содда аст.
Киштзорҳои наҷотнаёфтагон дар атрофи мо ҳастанд. Онҳо дар ягон сарзамини дурдаст нестанд, балки дар синфхонаҳо, ҷойҳои корӣ ва маҳаллаҳои мо ҳастанд. Худо моро даъват мекунад, ки ба Ӯ ҳамчун «ҳамкорон» ҳамроҳ шавем. Ӯ ба мо ягона тухмеро додааст, ки ҳосили ҷонҳоро медиҳад, аммо мо бояд онро корем, то дар он ҳосил иштирок кунем.
Пас, биёед ин корро анҷом диҳем. Биёед ба дигарон дар бораи Наҷотдиҳандаи худ нақл кунем ва натиҷаҳоро ба Ӯ вогузорем. Баъд аз ҳама, Ӯ «Худованди ҳосил» аст (Матто 9:38).
