Барраи Худо, ҷонҳои мо Туро мепарастанд, Вақте ки мо ба рӯи Ту менигарем; Дар он ҷо муҳаббат ва ҷалоли Падар Бо тамоми шуоъҳои дурахшони худ медурахшанд. Қудрат ва ҳикмати тавонои Ту Ҳамаи корҳои офаринишро эълон мекунанд; Осмон ва замин яксон Туро эътироф мекунанд Ҳамчун Ҳастии бузург.
Писари Худо, синаи Падари Ту Ҳамеша ҷои истиқомати Ту буд; Хурсандии Ӯ, дар Ӯ шодӣ кардан, Бо Ӯ дар қудрат ва файз як аст. Эй чӣ муҳаббат ва раҳмати аҷибе! Ту ҷалоли Худро канор гузоштӣ, Ва барои мо аз осмон омадӣ, Ҳамчун Барраи Худо барои мурдан.
Барраи Худо, вақте ки мо Туро мебинем Дар оғил хобида; Ҳамчун Ғариби бехонумон саргардон, Дар ҷаҳоне, ки дастҳои Ту сохта буданд. Вақте ки мо Туро дар боғ мебинем Дар азоби хунини Ту, Аз файзи Ту мо ҳайрон мешавем, Муқаддас, беайб, Барраи Худо.
Вақте ки мо Туро ҳамчун Қурбонӣ мебинем, Ба дарахти лаънатӣ мехкӯбшуда, Барои гуноҳ ва аблаҳии мо задашуда, Ҳамаи доварии мо аз ҷониби Ту бардошта шудааст, Худованд, мо бо дилҳои парастишкунанда эътироф мекунем, Ту моро бо хуни худ шустаӣ; Ҷалол, ҷалоли абадӣ, Ба Ту бод, эй Барраи Худо! — Ҷ. Ҷ. Дек (1802-1884)
Барра сазовор аст
«Ва нигоҳ кардам, ва инак, дар миёни тахт ва чор ҳайвони зинда, ва дар миёни пирон, Баррае истода буд, ки гӯё сар бурида шуда буд... Он гоҳ Ӯ омада, китобро аз дасти рости Он ки бар тахт нишаста буд, гирифт.
Вақте ки Ӯ китобро гирифт, чор ҳайвони зинда ва бисту чор пир дар пеши Барра зону заданд, ки ҳар яке арфа ва косаҳои тиллоии пур аз бухур доштанд, ки онҳо дуоҳои муқаддасон мебошанд. Ва онҳо суруди наве хонданд, ки мегуфтанд:
«Ту сазоворӣ, ки китобро бигирӣ ва мӯҳрҳои онро кушоӣ; Зеро Ту сар бурида шудӣ ва моро бо хуни худ барои Худо наҷот додӣ Аз ҳар қабила ва забон ва қавм ва миллат, Ва моро барои Худои худ подшоҳон ва коҳинон гардондӣ; Ва мо бар замин ҳукмронӣ хоҳем кард.»
Он гоҳ нигоҳ кардам, ва овози фариштагони бисёреро дар атрофи тахт, ҳайвоноти зинда ва пирон шунидам; ва шумораи онҳо даҳ ҳазор бор даҳ ҳазор ва ҳазорҳо ҳазор буд, ки бо овози баланд мегуфтанд:
«Баррае, ки сар бурида шуд, сазовор аст Барои гирифтани қудрат ва сарват ва ҳикмат, Ва қувват ва шараф ва ҷалол ва баракат!»
Ва ҳар махлуқе, ки дар осмон ва бар замин ва зери замин ва дар баҳр аст, ва ҳамаи он чи дар онҳост, шунидам, ки мегуфтанд:
«Баракат ва шараф ва ҷалол ва қудрат Ба Он ки бар тахт нишастааст, Ва ба Барра, то абад!»
— Ваҳй 5:6-14 NKJV
