Номҳои бисёр шахсони алоҳида дар Румиён 16 барои мо сабт шудаанд, аз ҷумла баъзеҳо бо ҷамъомадҳое, ки дар хонаҳои онҳо ҷамъ меоянд. Ҳама ба таври мусбат арзёбӣ мешаванд, зеро ин боб тасвири зебои курсии доварии Масеҳро пешниҳод мекунад, ки фавран пас аз рабудан моро ба ҳузури мубораки Худованд меорад.
Ин боб бо калимаҳои «Ман ба шумо Фиби, хоҳари мо, ки хизматгори калисои Кенхрея аст, тавсия медиҳам» (Рум. 16:1) оғоз меёбад. Қайд кунед, ки аввал хоҳар зикр шудааст. Хислат ва корҳои ӯ шоистаи ситоиш буданд. Сипас, Прискилла пеш аз шавҳараш, Акила номбар шудааст. Ҳар гоҳе ки ин ҷуфт дар ҷои масъулияти зоҳирӣ дида мешавад, Акила аввал номбар мешавад. Чӣ қадар вақт «аввалин охирин ва охирин аввалин хоҳад буд». Ба ҳамин монанд, муқаддасони номаълумтар, ки муҳаббати онҳо ба Худованд ҳақиқӣ ва самарабахш будааст, аксар вақт мукофоти пурратар аз онҳое, ки қобилияти бузурги оммавӣ доранд, хоҳанд дошт. Ҳам Прискилла ва ҳам Акила барои Павлус ҷони худро зери хатар гузоштанд. Акила бешубҳа аз ҳамсари содиқаш қувват ва рӯҳбаландӣ гирифт. Марям ҳамчун бисёр меҳнаткунанда қайд шудааст (ояти 6). Трифена ва Трифоса эҳтимолан хоҳарони ҷисмонӣ буданд, ки дар Худованд якҷоя меҳнат мекарданд. Персиси маҳбуб «дар Худованд бисёр меҳнат кард» (ояти 12). Ҳамаи ин рӯҳбаландии аҷибест барои онҳое, ки танҳо барои писанди Худованд дар номаълумӣ, бидуни эътирофи дигарон, қаноатманданд.
«Бинобар ин, эй бародарони маҳбуби ман, устувор бошед, беҳаракат бошед, ҳамеша дар кори Худованд фаровон бошед, дониста бошед, ки меҳнати шумо дар Худованд беҳуда нест» (1 Қӯр. 15:58). «Ва ҳар коре, ки мекунед, онро аз таҳти дил кунед, чунон ки барои Худованд ва на барои одамон, дониста бошед, ки аз Худованд мукофоти меросро хоҳед гирифт; зеро шумо ба Худованд Масеҳ хизмат мекунед» (Қӯл. 3:23–24).
