"Рӯъёҳо дар шаб" Қисми якум бо ёдрас кардани он, ки Худо дар назорати ниҳоӣ ва комил аст, ба охир расид; тасаллии бузург барои муқаддасони азобдида дар рӯи замин дар ҳама гуна мушкилоти ҳозира.
Паёмбар Закарё шарафманд буд, ки дар як шаб ҳашт рӯъёро қабул кунад. Се рӯъёи аввал, ки дар Қисми якум баррасӣ шудаанд, ҷониби зоҳирӣ, намоён ва моддии баракатҳоро медиҳанд. Қисми боқимондаи рӯъёҳо, ки дар бобҳои 3-6 дар пеши назари мо ҳастанд, оқибатҳои амиқтар, ботинӣ ва рӯҳонии рӯъёҳоро баррасӣ мекунанд.
Боби 3 - Рӯъёи 4 - Еҳушаъ саркоҳин
Дар асоси поксозии ибтидоии миллат бо хуни Барраи Фисҳ, халқи Исроил аз дасти Миср ва Фиръавн наҷот ёфта буд. Онҳо бо Худои худ муносибати дуруст доштанд, аммо ҳолати ифлосӣ ва наҷосати онҳо, ки натиҷаи гуноҳ буд, низ бояд як бор ва барои ҳама ҳал карда мешуд. На мавқеи ҳуқуқии онҳо дар назди Худо, балки ҳолати ахлоқии онҳо дар ин ҷо мавриди назар аст.
Дар ояти 1 мо Еҳушаъи саркоҳинро дар назди Худо истода мебинем. Шайтон, душмани халқи Худо, чун ҳамеша, ба Худо муқобилат мекунад. Дар ояти 2, Худо мегӯяд:
Оё ин чӯбе нест, ки Ман аз оташ кашида гирифтам. Ман ӯро барои иҷрои он чизе ки лозим аст, истифода хоҳам кард.
Еҳушаъ дар ин ҷо ҳамчун шахси инфиродӣ, ки худро намояндагӣ мекунад, истода нест. Ӯ миллатро дар маҷмӯъ намояндагӣ мекунад. Ӯ инчунин тасвири Масеҳ аст, ки дар ниҳоят нақшеро, ки Еҳушаъ рамзӣ мекунад, иҷро хоҳад кард.
Аввалан, эҳтиёҷи манфӣ вуҷуд дорад. Либосҳои ифлоси Еҳушаъ бояд кашида шаванд. Танҳо Худо метавонад ин корро кунад. Инчунин эҳтиёҷи мусбӣ вуҷуд дорад, ки ӯ бо либоси адолат пӯшида шавад. Танҳо Худо метавонад ин корро кунад. Либосҳои ифлос чистанд? Либосҳои худсохт. Худопарастӣ. Чизҳое, ки метавонанд мардумро ба ҳайрат оранд, аммо дар назари Худо ҳеҷ арзише надоранд. Инсон дар ҳолати табиии худ барои Худо қобили қабул нест. Чӣ қадаре ки мо кӯшиш кунем, ки онро ислоҳ кунем, бишӯем, зебо кунем, оро диҳем, он ҳанӯз ҳам либоси худи мост, он чизе ки мо дар худ ҳастем. Худо Еҳушаъро пок кард, ба ӯ ҳолати ахлоқиро мувофиқи меъёрҳои адолати Худо бахшид. Еҳушаъ акнун на танҳо қодир буд, ки ҳамчун саркоҳин хидмат кунад, балки дар ҳолати ахлоқии мувофиқ барои ин кор буд.
Дар ояти 8 Худо таваҷҷӯҳи моро ба Масеҳ, "Бандаи Ман, Шоха", Он ки дорои зеҳни олӣ аст, ки бо ҳафт чашм тасвир шудааст, равона мекунад. Ӯ ягона асоси мустаҳкамест, ки бар он баракати Исроил ва ҳукумати ҷаҳон метавонад такя кунад. Танҳо Худованд Исои Масеҳ, Наҷотдиҳанда ва Худованди мо, метавонад ин нақшро иҷро кунад. Вақте ки Ӯ бо қудрат ва ҷалоли бузург зоҳир мешавад (Матто 24:31), Ӯ шахсан баракатро меорад ва ҷаҳонро дар адолат барои муддати ҳазорсолае, ки Навиштаҳо муайян мекунанд, ҳукмронӣ хоҳад кард.
Оятҳои 9 ва 10 тасвири пешгӯиро ҷамъбаст мекунанд:
- Гуноҳ бартараф карда мешавад.
- Ҳукумати Худо дар Ерусалим барпо карда мешавад.
- Сулҳ, фаровонӣ ва шукуфоӣ дар тамоми салтанати Худованди мо Исои Масеҳ, Шоҳзодаи Сулҳ, барқарор ва нигоҳ дошта мешавад.
Боби 4 - Рӯъёи 5 - Шамъдони тиллоӣ Ду дарахти зайтун
Шамъдон, дар оятҳои 1-7, ва дарахтони зайтун дар оятҳои 11-14, ҳарду қудратро барои рӯшноӣ, овардани рӯшноӣ ба ҷаҳон, шаҳодат додан ба бузургии Худо ва баракатеро, ки Ӯ дастрас мекунад, нишон медиҳанд.
Аммо, дар ояти 6 мо мехонем:
на бо қудрат, на бо зӯрӣ, балки бо Рӯҳи Ман, мегӯяд Худованд.
Ояти 7 ба мо мегӯяд, ки дар натиҷаи кори Рӯҳи Худо, он чизе ки Худо дар ниҳоят меорад, барои қонеъ кардани талаботи қонунӣ нахоҳад буд, балки комилан дар хатти файз хоҳад буд. Ҳамин тариқ, Исроил ҳамчун нурбардори Худо ба ҷаҳон барқарор карда мешавад.
Дар ояти 14 ду тадҳиншуда хусусиятҳои дугонаеро нишон медиҳанд, ки дар Масеҳ зоҳир мешаванд. Ӯ на танҳо Подшоҳест, ки ҳукмронӣ хоҳад кард. Ӯ инчунин Коҳин аст, ки қодир аст ба Худо наздик шавад. Дар он вақт, Зерубобил ҳоким хатти шоҳонаро ишғол мекард; Еҳушаъ саркоҳин буд. Дар ниҳоят, ҳарду хусусият дар Худованди мо Исои Масеҳ комилан ва пурра дида мешаванд.
Боқимонда ба қадршиносии ахлоқии чизҳое, ки воқеан ҳастанд, оварда мешавад. Онҳо ҳамин тавр ва баъд қодиранд, ки ба ҳолати миллат дар маҷмӯъ шаҳодат диҳанд. Онҳо тасвири он чизе ҳастанд, ки миллат бояд дар ниҳоят ба он бирасад, агар онҳо ба таври миллӣ ба баракати Худо оварда шаванд.
Боби 5 - Рӯъёи 6 - Оятҳои 1-4 Китоби парвозкунанда
Дар ояти 3 ду намуди гуноҳ зикр шудааст. Аввалан, "ҳар кӣ дуздӣ мекунад." Гуноҳ бар зидди ҳамсоя. Ин БАД аст. Дуюм, "ҳар кӣ қасам мехӯрад." Номи Худоро беҳуда гирифтан. Гуноҳ бар зидди Худо. Ин хеле БАДТАР аст. Ба халқи Исроил гуфта мешавад, ки онҳо бояд бо Худо ва бо ҳамсояи худ дуруст бошанд, бо ҳама чиз ва ҳама дар асоси адолат муносибат кунанд, пеш аз он ки миллат ниҳоят ба баракат оварда шавад.
Ин шаҳодате хоҳад буд, ки ҳамчун китоби парвозкунанда бурда мешавад, ба ҳар ҷое ки лозим аст, бурда ва дода мешавад аз ҷониби онҳое, ки шаҳодат ва ҳаёташон мувофиқи паёмест, ки онҳо мебаранд. Боқимонда дар замони бозгашт аз Бобил ин таъсирро ба таври хурд дошт.
Пас аз он ки калисо дар Раптура рафт, вақте ки корҳо барои халқи Исроил торафт душвортар мешаванд, як ақаллияти хурде хоҳанд буд, ки ҳақиқӣ ҳастанд. Онҳо шаҳодати содиқона хоҳанд дод. Он боқимонда, ва баъдтар тамоми халқи Исроил, як қувваи ахлоқӣ дар ҷаҳон хоҳанд буд, ки каломи Худоро истифода ва татбиқ мекунанд. Ин дар китоби парвозкунанда рамзӣ шудааст.
Боби 5:5-11 - Рӯъёи 7 - Эфа.
Пеш аз он ки рӯйдодҳо ва шароитҳои тасвиршуда дар рӯъёҳои 4, 5 ва 6 ба амал оянд, бояд бадӣ пок карда шавад. Андозаи дигаре ворид карда мешавад, ин дафъа аз иқтидор, ки як талант сурбро мебардорад. Ояти 8 инро шарҳ медиҳад:
Ин бадӣ аст.
Сипас, дар охири ояти 10, "Инҳо эфаро ба куҷо мебаранд?" Ҷавоб - "барои сохтани хонае дар замини Шинор." Пайваста, ҳар ҷое ки Шинор дар Навиштаҳо зикр мешавад, он ҳамчун манбаи бутпарастӣ ва исён бар зидди Худо дида мешавад.
Дар ин ҷо, миллат аз озод шудан аз асорат дар Бобил шодӣ мекард. Боқимонда баргашта буд, сохтмони маъбадро дар Ерусалим оғоз карда буд, аммо ҳанӯз ба итмом нарасонида буд. Онҳо ба мисли Бобил бад ҳастанд. Бутпарастӣ, ки онҳо пайваста ба он меафтоданд, реша дар Шинор дорад, ки пайдоиш ва манбаи бадии бутпарастӣ аст. То даме ки ин эътироф ва иқрор нашавад, умеде ба баракат нест.
Ваъдаҳо ҳастанд. Онҳо иҷро хоҳанд шуд, аммо аввал миллат бояд ба тавбаи миллӣ аз сабаби гуноҳҳое, ки содир кардаанд, оварда шавад.
Боби 6:1-8 - Рӯъёи 8 - Чор ароба
Худо ҳама чизро барои баракати ниҳоии халқи заминии худ назорат мекунад. Ӯ аз агентии чаҳор монархияи бузурги ғайрияҳудӣ истифода мебарад. Ӯ кафолат медиҳад, ки натиҷаи фаъолиятҳои онҳо, аммо на ҳатман тафсилоти худи фаъолиятҳо, мувофиқи иродаи Ӯст. Ӯ онҳоро дар назди худ барои он ки чӣ тавр бо халқи маҳбуби Ӯ муносибат кардаанд, масъул медонад. Ӯ ҳамаи инро иҷозат медиҳад, то халқи Ӯ ба он ҳолати рӯҳонӣ ва ахлоқӣ оварда шавад, ки дар ниҳоят аз баракате, ки Ӯ барои онҳо пешбинӣ кардааст, баҳра хоҳанд бурд.
Боби 6:9-15 - Пешгӯии ниҳоӣ
Иродаи Худо аз ҷониби Марде, ки "Номи Ӯ Шоха номида мешавад" (яъне Исо, Худованди мо, ки дар тафсилоти Инҷили Луқо пурра тасвир шудааст) барқарор ва ба пуррагӣ амалӣ хоҳад шуд. Ӯ ягона Мардест, ки метавонад низоми баракати миллӣ ва баъд универсалиро аз номи Худо ба вуҷуд орад ва нигоҳ дорад.
Ба таъкид диққат диҳед. Ӯ нашъунамо хоҳад ёфт ва маъбади Худовандро хоҳад сохт. Машварати сулҳ байни ҳардуи онҳо хоҳад буд (Яҳува ва Масеҳ "шарикон" ҳастанд, дар шахс баробар; оятҳои 12-13). Ӯ салиби худро бардошта, берун рафт (Юҳанно 19:17). Ӯ номҳои онҳоро бар китф ва синаи худ мебардорад (Хуруҷ 25:12, 29). Ӯ дар ниҳоят ҷалолро хоҳад бардошт (ояти 13), ки барои ин кор мувофиқ аст, зеро Ӯ гуноҳҳои онҳоро бардошт (Ишаъё 53:5). Ӯ бар тахт нишаста, ҳамчун Подшоҳ ҳукмронӣ хоҳад кард ва Коҳин бар тахти худ хоҳад буд (ояти 13). Ӯ корҳоро аз номи Худо дуруст танзим хоҳад кард. Дар ояти 14 мо тасвири хурди дувоздаҳ қабиларо дар ҷаҳони оянда мебинем, ки аз иҷрои ҳамаи ваъдаҳое, ки ба онҳо дода шудаанд, вақте ки Масеҳ бо қудрат ва ҷалоли бузург меояд, баҳра мебаранд. Дар ояти 15, мо "онҳоеро, ки дур ҳастанд" мебинем. Яъне, вақте ки Масеҳ ҷои дурусти худро мегирад, вақте ки халқи Исроил дар ҷои дурусти худ қарор доранд, он гоҳ, ва танҳо он гоҳ, миллатҳои ғайрияҳудӣ низ ба таври дуруст баракат хоҳанд ёфт.
Хулоса
Гуноҳҳои инсон, ки мувозинати мавҷуда дар офариниши одилонаи Худоро халалдор мекунанд, на танҳо номутавозуниро дар маҳсулот, балки дар идоракунии ҳосил низ халалдор мекунанд. Аммо вақте ки Масеҳ назоратро ба даст мегирад ва баракат тавассути халқи Исроил тақсим карда мешавад, талабот ва пешниҳод дар мувозинати комил хоҳанд буд. Баракат ба замини зебои Исроил маҳдуд нахоҳад шуд, балки дар тамоми рӯи замин дида ва лаззат бурда мешавад, зеро ҳама чиз дар назари дуруст хоҳад буд, зеро Подшоҳ ва Коҳини ҳақиқӣ бар тахти худ хоҳад буд.
