Фарзанди Худо, дар ҳолати муқаррарӣ ва дурусти меҳру муҳаббати худ, ба оянда менигарад, вақте ки ҳама монеаҳо барҳам дода мешаванд ва ӯ, рӯҳ, ҷон ва ҷисм, дар озодии ҷалол ба Худованд монанд хоҳад шуд. Ӯ ҳамчунин ҳар рӯз ба илтифоти огоҳонаи ҳузури Худои худ ташна аст ва орзу дорад, ки Масеҳро бештар бишносад ва дар муоширати лаззатбахши Ӯ зиндагӣ кунад, то даме ки ҷалол фаро расад. Ин, ҳарчанд аз ҷиҳати шиддат фарқ мекунад ва ҳарчанд аз таъсири ҷаҳон қатъ мегардад, барои ҳар касе, ки ҳаёти илоҳӣ дорад, дуруст аст, зеро, чунон ки обҳои як чашма, ҳамин тавр хоҳишҳои ин ҳаёт аз Худо, сарчашмаи онҳо, бармеоянд. Андозаи хоҳишҳо метавонад фарқ кунад ва фарқ мекунад, мувофиқи худотарсии амалии ҳар як фарзанд; аммо худи ҳаёти абадӣ, ки аз ҷониби Рӯҳи сокин амал мекунад, ба Падар ва Писар боло меравад.
Худо ба халқи худ хоҳишҳоро ба сӯи Худ медиҳад. Ҳаёти абадие, ки Ӯ ба фарзандони худ додааст, ба ҳаёти табиӣ монанд нест, зеро он аз волидони мо, ки аз онҳо онро гирифтаем, мустақилона идома меёбад. Ҳар як инсон ҳаёти табиии худро дар фардияти худ дорад; аммо ҳаёти абадӣ, дар ҳоле ки моликияти ҳар як имондор аст, бевосита бо сарчашма ва пайдоиши худ, Худо, алоқаманд аст. Он аз сарчашмаи худ ҷудо аз мо нест, балки дар Писар аст. «Худо ба мо ҳаёти абадӣ додааст, ва ин ҳаёт дар Писари Ӯст.»
Меҳру муҳаббатҳои нав, ангезаҳои нав, орзуҳои нав ба ин ҳаёт тааллуқ доранд ва ҳамаи инҳоро Худо бо Рӯҳи Худ нигоҳ медорад. Сарсониву саргардонӣ, дур шудан, «ҳамсарҳади ҷаҳон»-и фарзанди Худо — ҳарчанд барои Падар беҳурматӣ ва ҳарчанд дар натиҷаҳои худ барои худи фарзанди Худо ғамгин бошанд — набояд бо ҳақиқати тағйирнопазири доштани ҳаёти абадӣ дар Масеҳ омехта карда шаванд.
