Худо ҳеҷ гоҳ аз мо талаб намекунад, ки барои Ӯ коре кунем, хоҳ хурд бошад, хоҳ бузург, бе он ки ҳузури Ӯ низ ба мо ёрӣ ва қувват бахшад.
Яҳува ба Мусо дар буттаи сӯзон бо мақсади даъват кардани ӯ ба хидмати махсус зоҳир шуд: «Ман ситами қавми Худро, ки дар Миср аст, ба яқин дидам, ва фарёди онҳоро аз дасти сардорони онҳо шунидам, зеро ки ғаму андӯҳи онҳоро медонам. Ва Ман фуруд омадам» (Хур. 3:7–8). Чӣ гуна ин ба Худованд Исо, ки барои наҷот додани қавми Худ фуруд омад, ишора мекунад! Дар мавриди ғуломии Миср, Худо мехост, ки як мард намояндаи Ӯ бошад, ва он мард, бо даъвати илоҳӣ, Мусо буд. Аммо Мусо аз ин рисолат саркашӣ кард! Ӯ чанд баҳона овард, ки чаро ӯ барои ин кор шахси нодуруст аст. Аввалан, ӯ пурсид: «Ман кистам?» то чунин кореро анҷом диҳад. Ӯ аслан мегуфт: «Ман ҳеҷ кас нестам» (Хур. 3:11). Сипас Мусо баҳонаи дигаре ёфт: фарз кунем, ки мардум мегӯянд: «Худованд ба ту зоҳир нашудааст»; яъне, «Худованд, онҳо фикр мекунанд, ки ман инро ихтироъ мекунам» (Хур. 4:1). Ниҳоят, ҳамчун чораи охирин ӯ мегӯяд: «Ман суханвар нестам»; «Худо, Ту набояд шахсеро истифода бари, ки сухан гуфта наметавонад» (Хур. 4:10). Шояд ин баҳонаи охирин ӯро озод кунад; охир, чӣ гуна Худо метавонад касеро барои муошират истифода барад, ки дар асл муошират карда наметавонад?
Аммо, инҳо ҳама баръало баҳона буданд, зеро Яҳува ба ӯ гуфта буд: «Ман ҳатман бо ту хоҳам буд». Ин ҳама чизест, ки ба мо дар ҳақиқат лозим аст. Баъзан корҳое, ки аз мо талаб карда мешаванд, метавонанд даҳшатнок ба назар расанд, ё мо худро барои ин кор нокифоя ҳис мекунем. Маҳз дар он вақт Худо мехоҳад ба мо нишон диҳад, ки агар Ӯ инро талаб карда бошад, Ӯ «кифояти мо» барои анҷом додани он хоҳад буд (2 Қӯр. 3:5). Ва ин барои мо имкониятест, ки Ӯро санҷем. Рисолат бо ҳузури Ӯ меояд; ин ваъдаи Ӯст. Биёед ба Ӯ бовар кунем.
