Чӣ гуна объекте барои ҷонҳои мо! «Аммо ин Мард!» Ин Мард, Худованд Исо, дар муқоиса бо ҳар коҳинест, ки «ҳар рӯз хидмат мекунад ва қурбониҳои якхеларо такроран пешниҳод мекунад, ки ҳеҷ гоҳ гуноҳҳоро бартараф карда наметавонанд» (Ибр. 10:11). Нависандаи китоби Ибриён ин Мардро дар тӯли ин китоб дар пеши мо гузоштааст; дар ин порча мо ба коре тамаркуз мекунем, ки ин Мард дар салиб анҷом додааст.
Дар Ибриён 9:28 мехонем: «Ҳамин тавр Масеҳ як бор барои бардоштани гуноҳҳои бисёриҳо қурбонӣ шуд. Ба онҳое, ки Ӯро бо шавқ интизоранд, Ӯ бори дуюм, бе гуноҳ, барои наҷот зоҳир хоҳад шуд».
Ин Мард кореро анҷом дод, ки ҳеҷ коҳини дигар дар таърихи коҳинии Левитӣ анҷом дода наметавонист: Ӯ корро ба итмом расонд. Ӯ қурбонии ниҳоӣ ва бузургтаринро барои гуноҳ, қурбонии худро анҷом дод. Пас аз қурбонӣ кардани худ, Ӯ тавонист нишинад; кори Ӯ ба итмом расид! Вақте ки Ӯ кореро, ки Худо аз он қаноатманд аст, ба итмом расонд, Падар ба Ӯ гуфт: «Дар дасти рости Ман бинишин, то даме ки душманони Туро зери пои Ту гардонам» (Заб. 110:1). Ӯ пирӯзӣ ба даст овард ва ҳоло баланд бардошта шудааст! Дар натиҷаи пирӯзии Ӯ, онҳое, ки барои наҷот ба Ӯ рӯ меоранд, абадӣ комил мешаванд. Мо дар Ӯ комил ҳастем (Қӯл. 2:10).
Чӣ тавр мо медонем, ки мо дар назди Худо мавқеи комил дорем? «Аммо Рӯҳи Муқаддас низ ба мо шаҳодат медиҳад… ‘Гуноҳҳо ва аъмоли беқонунии онҳоро дигар ба ёд намеорам.’ Ҳоло дар куҷое ки омурзиши инҳо бошад, дигар қурбонӣ барои гуноҳ нест» (Ибр. 10:15–18).
