Оё шумо имондори ҳақиқӣ ҳастед? Агар ҳа, оё шумо дар табиати кӯҳнаи худ ягон беҳбудӣ ёфтед? Оё он ҳоло аз он вақте ки шумо бори аввал ба роҳи масеҳии худ шурӯъ кардед, каме беҳтар аст? Шумо метавонед, ба воситаи файз, онро бодиққаттар тобеъ кунед; аммо он беҳтар нест. Агар он мурда нашавад, он мисли пештара ба осонӣ пайдо шуда, худро бо тамоми бадбахтиаш нишон медиҳад. «Ҷисм» дар имондор аз «ҷисм» дар беимон ҳеҷ гоҳ беҳтар нест. Агар ин фаромӯш шавад, ҳисоб кардани натиҷа душвор хоҳад буд. Агар масеҳӣ дар хотир надошта бошад, ки худро доварӣ кардан лозим аст, ӯ ба зудӣ аз таҷрибаи талх хоҳад фаҳмид, ки табиати кӯҳнаи ӯ мисли пештара бад аст; ва, илова бар ин, он то охир ҳамон хоҳад буд.
Тасаввур кардан душвор аст, ки чӣ тавр касе, ки интизори беҳбудии тадриҷии табиати худ аст, метавонад як соат оромиро баҳра барад, зеро ӯ наметавонад набинад – агар ӯ танҳо ба худ дар нури Каломи муқаддаси Худо нигоҳ кунад – ки дар хислати ҳақиқии дили ӯ ҳеҷ тағйироти хурдтарин нест, ки дили ӯ мисли он вақте ки ӯ дар торикии ахлоқии ҳолати табдилнашудаи худ қадам мезад, фиребанда ва бад аст. Ҳолат ва хислати ӯ, дар ҳақиқат, бо доштани табиати нав, бале, «табиати илоҳӣ» ва бо сокиншавии Рӯҳи Муқаддас хеле тағйир ёфтааст, аммо лаҳзае, ки табиати кӯҳна кор мекунад, ӯ онро мисли пештара ба Худо муқобил мебинад.
Мо шубҳа надорем, ки бисёре аз ғамгинӣ ва ноумедӣ, ки бисёриҳо аз он шикоят мекунанд, метавонанд ба нофаҳмии онҳо дар ин нуқтаи муҳими тақдис дуруст пайгирӣ шаванд. Онҳо чизеро меҷӯянд, ки ҳеҷ гоҳ наметавонанд пайдо кунанд. Онҳо заминаи сулҳро дар табиати муқаддасшуда меҷӯянд, на дар қурбонии комил; дар кори пешрафтаи муқаддасӣ, на дар кори анҷомёфтаи кафорат.
