Нависандаи китоби Ибриён бо муқаррар кардани он, ки Худованд Исо, Писари абадии Худо, ки бо мақсади қурбонӣ кардани Худро барои гуноҳ Инсон шуд, аз ҳама ва ҳама чизи дигар бартарӣ дорад, оғоз мекунад!
Дар ояти имрӯза ӯ калимаи «беҳтар»-ро истифода мебарад, ки дар саросари китоби Ибриён на камтар аз сездаҳ маротиба истифода шудааст. Калимае, ки ҳамчун беҳтар тарҷума шудааст, дар асл маънои «бузургтар, бартар, муфидтар, хидматрасонтарин ё аълотар»-ро дорад. Ҳафттои ин сездаҳ маротиба дар бобҳои 7–10 оварда шудаанд, ки дар он ҷо мо дар бораи хидмати Худованд Исо дар асоси аҳди беҳтар (Ибр. 8), дар маъбади беҳтар (Ибр. 9) ва ба хотири қурбонии беҳтар (Ибр. 10) мехонем.
Нависанда ба таври возеҳ мехоҳад, ки мо фаҳмем, ки чизҳои беҳтар дар Масеҳ ва ба воситаи Ӯ ба мо омадаанд (11:40). Аммо аз ин ҳам бештар, ӯ мехоҳад, ки мо фаҳмем, ки Худованд Исои Масеҳ аз ҳама чиз ва ҳама каси дигар беҳтар аст. Мо Касеро дорем, ки аз пайғамбарон бузургтар аст (1:1–3), аз фариштагон бузургтар аст (1:4–2:18), аз Мусо ва Еҳушаъ бузургтар аст (3:1–4:13); ва коҳинии Ӯ аз коҳинии Ҳорун бузургтар аст (4:14–7:28). Ӯ аз маъбад ва қурбониҳои Аҳди Қадим бузургтар аст (8:1–9:10). Ҳама чиз дар бораи Шахс ва кори Масеҳ аз ҳама чизи дигаре, ки мо метавонем дар ин зиндагӣ ба он машғул шавем, хеле беҳтар аст.
Саволе, ки мо бояд ба он ҷавоб диҳем, ин аст, ки чаро мо ба худ иҷозат медиҳем, ки аз паи Касе, ки ин қадар бузург аст, парешон ва рӯҳафтода шавем! Бигзор мо ин Рӯзи Худовандро бо чашмони худ ба Ӯ нигаронида оғоз кунем. Ва дар давоми рӯз, шояд мо таваққуф карда, бубинем, ки оё диққати моро барои дидани равшани Худованд Исои Масеҳ, ки хеле беҳтар аст, танзим кардан лозим аст.
