1 Ва Мусо рамаи падарарӯси худ Йитрӯ, коҳини Мидьёнро мечаронид, ва рамаро ба он тарафи биёбон бурд, ва ба Ҳӯриб, ки кӯҳи Худо бошад, омад.
2 Ва фариштаи Худованд дар алангаи оташ аз миёни хорбуттае ба вай зоҳир шуд; вай дид, ки инак хорбутта дар оташ фурӯзон аст, валекин хорбутта намесӯзад.
3 Ва Мусо гуфт: «Наздик омада, ин манзараи аҷоибро бубинам, ки чаро хорбутта намесӯзад».
4 Ва Худованд дид, ки вай барои дидан наздик меояд, ва Худо аз миёни хорбутта сӯи вай хонда, гуфт: «Мусо, Мусо!» Вай гуфт: «Лаббай!»
5 Ва Ӯ гуфт: «Ба ин ҷо наздик наой; кафшҳоятро аз пойҳоят бикаш, зеро маконе ки ту дар он истодаӣ, замини муқаддас аст».
6 Ва гуфт: «Ман Худои падарат ҳастам, Худои Иброҳим, Худои Исҳоқ ва Худои Яъқуб». Ва Мусо рӯи худро пӯшонид, зеро ки аз нигоҳ кардан ба Худо тарсид.
7 Ва Худованд гуфт: «Мазаллати қавми Худро дар Миср дидам, ва фиғони онҳоро аз дасти зулмкунандагонашон шунидам, ба тавре ки дарду озори онҳоро медонам.
8 Ва фурӯд омадам, то ки онҳоро аз дасти мисриён раҳо кунам, ва онҳоро аз он замин ба замини некӯ ва фарох барорам, ба замине ки шир ва асал дар он ҷорист, яъне ба макони канъониён, ва ҳиттиён, ва амӯриён, ва фариззиён, ва ҳиввиён, ва ябусиён.
9 Ва алҳол, инак истиғосаи банӣ‐Исроил сӯи Ман расидааст; ва низ зулмеро, ки мисриён ба онҳо мекунанд, дидаам.
10 Ва алҳол биё, ки туро назди фиръавн бифиристам, то ки қавми Ман — банӣ‐Исроилро аз Миср берун оварӣ».
11 Ва Мусо ба Худо гуфт: «Ман кистам, ки назди фиръавн равам ва банӣ‐Исроилро аз Миср берун оварам?»
12 Ва Ӯ гуфт: «Ман бо ту хоҳам буд, ва ин аст аломати он ки Ман туро фиристодаам: вақте ки қавмро аз Миср берун оварӣ, Худоро бар ин кӯҳ ибодат хоҳед кард».
13 Ва Мусо ба Худо гуфт: «Инак, ман назди банӣ‐Исроил омада, ба онҳо мегӯям: „Худои падаронатон маро назди шумо фиристодааст“. Ва онҳо ба ман хоҳанд гуфт: „Исми Ӯ чист?“ Ба онҳо чӣ гӯям?»
14 Ва Худо ба Мусо гуфт: «Ман Воҷибулвуҷуд ҳастам». Ва гуфт: «Ба банӣ‐Исроил чунин бигӯ: „Воҷибулвуҷуд маро назди шумо фиристод“».
15 Ва Худо боз ба Мусо гуфт: «Ба банӣ‐Исроил чунин бигӯ: „Худованд Худои падаронатон, Худои Иброҳим, Худои Исҳоқ ва Худои Яъқуб, маро назди шумо фиристод“. Ин аст исми Ман то абад, ва ин аст зикри Ман аз насл ба насл.
16 Бирав, ва пирони Исроилро ҷамъ карда, ба онҳо бигӯ: „Худованд Худои падаронатон, Худои Иброҳим, Исҳоқ ва Яъқуб, ба ман зоҳир шуда, гуфт: «Ман шуморо тафаққуд намудаам, ва он чиро, ки дар ҳаққи шумо дар Миср ба амал оварда мешавад, дидаам.
17 Ва гуфтаам: шуморо аз азобу уқубати Миср ба замини канъониён, ва ҳиттиён, ва амӯриён, ва фариззиён, ва ҳиввиён, ва ябусиён хоҳам баровард, ба замине ки шир ва асал дар он ҷорист»“.
18 Ва ба овози ту гӯш хоҳанд дод; ва ту ва пирони Исроил назди подшоҳи Миср рафта, ба вай хоҳед гуфт: „Худованд Худои ибриён ба мо зоҳир шудааст; ва алҳол мо серӯза роҳ ба биёбон хоҳем рафт, то ки барои Худованд Худои худ қурбонӣ кунем“.
19 Ва Ман медонам, ки подшоҳи Миср ба рафтани шумо изн нахохад дод, магар ин ки дасти қавӣ ӯро маҷбур кунад.
20 Ва дасти Худро ёзонида, Мисрро бо тамоми мӯъҷизоти Худ, ки андаруни он ба амал меоварам, зарба хоҳам зад; ва баъд аз он вай шуморо равона хоҳад кард.
21 Ва ин қавмро дар назари мисриён мӯътабар хоҳам гардонид; ва ҳангоме ки биравед, тиҳидаст нахоҳед рафт,
22 Балки ҳар зан аз ҳамсояи худ ва аз сокинаи хонаи худ колои нуқра ва колои тилло ва либос хоҳад пурсид; ва ба писарон ва духтарони худ хоҳед пӯшонид, ва мисриёнро тороҷ хоҳед кард».
12 Ва фариштаи Худованд ба ӯ зоҳир шуда, гуфт: «Худованд бо туст, эй марди диловар!»
13 Ҷидъӯн ба вай гуфт: «Эй оғои ман, агар Худованд бо мо бошад, чаро ин ҳама ба сари мо омадааст? Ва куҷост ҳамаи корҳои аҷоиби Ӯ, ки падарони мо ба мо ҳикоят карда, гуфтанд, ки Худованд моро аз Миср берун овард? Ва алҳол Худованд моро тарк карда, ба дасти Мидьён таслим намудааст».
Хуруҷ 3 · Доварон 6:12 · Доварон 6:13 · KM92
Вақте ки Яҳува ба Ҷидъӯн зоҳир шуд, то ӯро ба мубориза бо мидёниён даъват кунад. Ӯ гуфт: «Худованд бо туст, эй марди далер!» (Дов. 6:12). Саломи ҷолиб ба марде, ки дар ангурғунҷак пинҳон шудааст! Аввалин саволе, ки Ҷидъӯн аз Худо пурсид — ва эҳтимол ин муддате дар зеҳни ӯ буд — ин буд: «Агар Худованд бо мо бошад, пас чаро ин ҳама ба сари мо омад?» (ояти 13). Ҳамаи мӯъҷизаҳое, ки дар замонҳои қадим буданд, куҷо буданд?
Ҷавоби Худо ин буд: «Бо ин қуввати худ бирав, ва Исроилро наҷот хоҳӣ дод… Оё Ман туро нафиристодаам?» Ин барои Ҷидъӯн саволҳои бештареро ба миён овард, ки ҷавоб надод: «Чаро Яҳува маро «марди далер» меномад, дар ҳоле ки ман аз мидёниён пинҳон шудаам? Чӣ тавр ман метавонам Исроилро наҷот диҳам? Қабилаи ман заифтарин дар қабилаи Манашше аст, ва ман дар хонаи падарам хурдтарин ҳастам». Мисли Мусо дар Хуруҷ 3, инҳо на танҳо саволҳо, балки баҳонаҳо низ буданд.
Он чизе ки Ҷидъӯн ҳанӯз дарк накарда буд, аммо меомӯхт, ин буд, ки ҳар қадар хизматгорони Худо заифтар ва хурдтар бошанд, ҳамон қадар беҳтар аст. Дар асл, Худо баъдтар лашкари Ҷидъӯнро то сесад нафар кам кард (7:2–7). Ҷидъӯн бояд меомӯхт, ки Худо метавонад «бо бисёриҳо ё бо камиҳо» наҷот диҳад ва «Худо чизҳои заифи ҷаҳонро интихоб кардааст, то чизҳои пурқувватро хиҷил кунад» (1 Подш. 14:6; 1 Қӯр. 1:27).
Аз ҳама муҳим, Ҷидъӯн принсиперо меомӯхт, ки ҳамаи хизматгорони Худо дер ё зуд бояд омӯзанд. Вақте ки супориши илоҳӣ барои «Рафтан» вуҷуд дорад, пас ҳузури илоҳӣ онро ҳамроҳӣ хоҳад кард: «Албатта Ман бо ту хоҳам буд». Оё шумо худро заиф ва беаҳамият ҳис мекунед? Ин хуб аст! Шумо маҳз ҳамон шахсе ҳастед, ки Худо барои хидмат ба Ӯ дар ҷанг меҷӯяд.
