Худо муқаддас аст! Инро мо набояд фаромӯш кунем. Пас аз пирӯзии бузург дар Ериҳӯ, Исроил тақрибан се ҳазор нафарро барои забт кардани Ай, як шаҳри хурди наздик, фиристода буд. Аммо ба ҳайрат ва изтироби онҳо, онҳо шикаст хӯрданд ва сию шаш нафари онҳо дар ҷанг кушта шуданд. Еҳушаъ ва пирон то шом дар назди сандуқи Яҳува афтоданд. Еҳушаъ дар ноумедии худ ба Худованд фарёд зад.
Вақтҳое ҳастанд, ки дуо номуносиб аст. Ин яке аз чунин вақтҳо буд. Яҳува ба ӯ гуфт, ки бархезад: Исроил гуноҳ карда буд ва аз ғанимати Ериҳӯ дуздида буд. Фармони Худо равшан буд: шаҳр ва ҳамаи онро сӯзонед ва комилан нобуд кунед, ба истиснои он ки ҳамаи нуқра, тилло, мис ва оҳанро ба хазинаи Яҳува гузоред. Ин гуноҳ бояд ҳал карда шавад, агар Худо мехост бо халқи Худ бошад ва ба онҳо бар душманонашон пирӯзӣ диҳад.
Он чизе ки рӯй дод, ин буд, ки як мард, Охон, як ҷомаи зебои бобилӣ ва каме нуқра ва тиллоро барои худ гирифта, ин ашёро дар зери хаймаи худ пинҳон карда буд. Қуръа партофта шуд, қабила ба қабила, оила ба оила, мард ба мард, то он даме ки Охон фош шуд. Пас аз он ки ӯ ба он чизе ки карда буд, иқрор шуд, ӯ ва оилааш сангсор карда шуданд ва онҳо ва ҳамаи он чизе ки ӯ дошт, бо оташ сӯзонида шуданд.
Охон базӯр метавонист молҳои дуздидашударо дар зери хаймаи худ бидуни дониши оилааш пинҳон кунад. Ғайр аз ин, Худо халқи Худро ҳамчун як мебинад. «Исроил гуноҳ кардааст», — гуфт Ӯ. Мо низ аъзои якдигарем. Он чизе ки мо мекунем, на танҳо ба мо, балки ба тамоми шаҳодати Худо таъсир мерасонад.
