Чӣ умеде дорем мо дар Исои Масеҳ Худованди мо! На танҳо мо ҳама чизро дар Ӯ дорем, балки аз ин ҳам бештар, Ӯ инчунин насиби абадии мост! Бале, мо ҳамеша бо Худованд хоҳем буд, ва «мо ба Ӯ монанд хоҳем шуд, зеро Ӯро чунон ки ҳаст, хоҳем дид» (1 Юҳанно 3:2)! Ва ҳангоме ки мо ин лаҳзаи аҷибро интизорем, ки ниҳоят овози шинохтаи Ӯро мешунавем, ки моро ба сӯи Ӯ даъват мекунад, чӣ шодиест донистани он ки дар Ӯ мо инчунин ба ҳамаи захираҳои файз дастрасӣ дорем, то ҳамаи ниёзҳои моро қонеъ созем, махсусан ҳангоми дучор шудан бо мусибатҳо ва замонҳои душвор.
Аз ин рӯ, мо метавонем дар мусибат сабр кунем. Сарфи назар аз замонҳои душворе, ки мо дар он зиндагӣ дорем, мо медонем, ки дар нақшаи Худо чӣ дар пеш аст. Аввалан, Худованди мо Исо Худаш меояд, то моро ба ҳузури худ барад. Сипас, ҳафт соли мусибат хоҳад буд. Мо наметарсем ва номуайян нестем, вақте ки ҳама чизеро, ки дар ин ҷаҳон рух медиҳад, мебинем. Чизҳо танҳо ба зудӣ ба ҷои худ меафтанд, мувофиқи пешгӯиҳои библиявӣ, ки ба зудӣ ба таърих табдил меёбанд. Сипас, ин зуҳури пурҷалол ва ошкорои Худои бузург ва Наҷотдиҳандаи мо Исои Масеҳ хоҳад буд, то ҳукмронии ҳазорсолаи адолати Худро дар замин ҷорӣ кунад.
Дар ҳамин ҳол, мо як манбаи хеле муҳим дорем, ки дар он бояд устуворона идома диҳем: дуо. Ҳар қадар шаб ториктар ва сардтар бошад, ҳамон қадар хатари хоболуд шудан зиёдтар мешавад. Ин аст он чизе ки ба шогирдон дар Ҷатсамонӣ рӯй дод. Худованд танҳо онҳоро хобида ёфт. Ӯ ба Петрус гуфт: «Чӣ! Наметавонистед бо Ман як соат бедор бошед? Бедор бошед ва дуо кунед, то ба васваса наафтед. Рӯҳ воқеан омода аст, аммо ҷисм заиф аст» (Матто 26:40–41). Аз ин рӯ, барои он ки мо то шунидани фарёди ҷамъоварӣ содиқона ва пирӯзона идома диҳем, мо бояд «дар дуо устуворона идома диҳем, дар он бо шукргузорӣ ҳушёр бошем» (Қӯлассиён 4:2).
Биёед, бо умед шодӣ карда, ба боло нигоҳ кунем ва дар дуо устуворона идома диҳем, зеро Худованд бо мукофоти худ меояд!
