Оё шумо фурӯхташудаед?
Фурӯхташуда касест, ки эътиқод, принсипҳо ва эҳтимолан муносибатҳои худро комилан тарк кардааст – ҳатто хиёнат кардааст – то ба дигарон, ки бо назари дигар алоқаманданд, ҳамроҳ шавад ё онҳоро қонеъ гардонад. Намунаҳои чунин шахсонро дар ҷаҳони фароғат, сиёсат ва тиҷорат пайдо кардан хеле осон аст – одатан аз он сабаб, ки онҳо шӯҳрат ва сарватро аз қариб ҳама чизи дигар бештар қадр мекунанд. Аз ин рӯ, кас метавонад ҳайрон шавад, «Фурӯхташуда (вобаста ба мавзӯи февралии мо) ба шогирди Масеҳ будан чӣ иртибот дорад?»
Дар бораи он фикр кунед, ки мо дар зиндагӣ аз куҷо оғоз кардем. Мо хоҳиши қонеъ кардани худро доштем, ҳамин тавр не? Ҳатто кӯдак гиря мекунад, то он даме ки он чизеро, ки ӯро «хушбахт» мекунад, ба даст орад. Ба кӯдакӣ ва сипас ба калонсолӣ гузашта, мо худро бо муносибатҳо ва ғояҳое пайдо кардем, ки хоси ҷаҳоне ҳастанд, ки дар он зиндагӣ мекунем. Мо пайравони – ки ин таърифи «шогирд» аст – ҷаҳон будем. Дар ин бора Китоби Муқаддас хеле тез аст:
Дӯсти дунё худро душмани Худо месозад (Яъқуб 4:4 NASB)
Агар касе дунёро дӯст дорад, муҳаббати Падар дар ӯ нест (1 Юҳанно 2:15)
Тамоми дунё дар қудрати шарир хобидааст (1 Юҳанно 5:19)
Азбаски ин он чизест, ки мо аз ҷиҳати ҷисмонӣ ба он таваллуд шудаем, мо бояд худамон фурӯхташуда шавем – комилан дунявиятро барои он чизе, ки бениҳоят беҳтар аст, тарк кунем. Мо бояд шогирдони содиқи Худованд Исои Масеҳ бошем! Роҳ бо аз нав таваллуд шудан, аз ҷиҳати рӯҳонӣ ба ҳаёти ҷовидонӣ дохил шудан оғоз меёбад. Исо ба Никодим гуфт, «Шумо бояд аз нав таваллуд шавед» (Юҳанно 3:7). Тавассути Павлус, Худо идома медиҳад,
Ман шуморо, бародарон, бо раҳматҳои Худо даъват мекунам, ки баданҳои худро қурбонии зинда ва муқаддас, ба Худо мақбул пешниҳод кунед ... Ба ин дунё мувофиқат накунед, балки тағйир ёбед бо навсозии ақли худ, то ки шумо иродаи Худоро, он чизеро, ки нек ва мақбул ва комил аст, исбот кунед (Румиён 12:1-2)
ноинсофӣ ва хоҳишҳои дунявиро рад кунед (Титус 2:12)
Бар хилофи шӯҳрат ва сарвате, ки дар ин дунё ёфт мешавад, ҳамчун пайравони Масеҳ мо «Рӯҳеро дорем, ки аз Худост, то ки мо бидонем он чизҳоеро, ки Худо ба мо ройгон додааст» (1 Қӯринтиён 2:12).
Пас, ин саволро ба миён меорад: «Оё шумо ба Масеҳ фурӯхташудаед – шогирде, ки танҳо ба Ӯ пайравӣ мекунад?»
