Дар назди Исои Худованд будан, дар муборактарин ҷои олами Худо будан аст. Дар он ҷо ҳар мушкил ҳал мешавад ва ҳар савол ҷавоб дода мешавад: хоҳ дар бораи гуноҳ, хидмат, ғам ё худ. Барои гунаҳкори гунаҳкор, барои муқаддаси ошуфта ё хушбахт ҷое мисли он нест.
Исои Худованд аз гуноҳҳои мо бузургтар аст.
Аввалин ҳақиқати бузурге, ки ҳангоми ба ин ҷои баракат омадани мо ба рӯҳи мо меояд, ин аст, ки Ӯ аз гуноҳҳои мо бузургтар аст. Инро гунаҳкори шаҳр дар Луқо 7 кашф кард. Исо гуфта буд,
«Назди Ман оед, эй ҳамаи хастагон ва гаронборон, ва Ман шуморо ором хоҳам дод». Эҳтимол дорад, ки ин зани хаста ин суханонро шунида, ба онҳо ҷалб шуда, Ӯро то хонаи Шимъӯн пайравӣ карда бошад. Оё вай бояд ба он дохил шавад? Вай чӣ ҳақ дошт, ки ин корро кунад? Чеҳраи турши фарисӣ ва меҳмононаш ӯро аз дар берун мекарданд, агар Он ки рӯҳаш меҷуст, дар дохили он, дар пасттарин ҷои зиёфат нахобида бошад. Эҳтиёҷи ӯ ба Ӯ аз тарси ӯ аз онҳо бузургтар буд ва ду қуввае амал мекарданд, ки аз душмании онҳо бузургтар буданд, инҳо якҷоя ӯро ба назди Ӯ оварданд. Муҳаббати Ӯ ӯро ҷалб кард, эҳтиёҷи ӯ ӯро тела дод ва бо ҷалби муҳаббати Ӯ ва тела додани эҳтиёҷи ӯ, вай як қадам аз остона гузашт, ки ӯро ба ҷое овард, ки дили хаста ва гаронбори ӯ метавонист сабукӣ ва оромӣ ёбад.Дар назди Ӯ вай тавбаи худро барои зиндагии гунаҳкор гиря кард ва ашкҳои шукргузориро ба Ӯ бо ашкҳои тавба барои истиқболе, ки Ӯ ба ӯ дод, омехта кард. Шимъӯн ба ӯ иҷозат намедод, ки ба ӯ даст расонад, меҳмононаш ӯро рад мекарданд, аммо Исои фурӯтан, Шоҳи тавонои Ҳаёт, мисли онҳо набуд: Ӯ дӯсти гунаҳкорон буд. Вай кашф кард, ки Ӯ дили бениҳоят меҳрубон дорад, ки ҳатто барои ӯ ҳам эҳсос карда метавонад ва вақте ки Ӯ даҳони худро кушод, Ӯ чунон сухан гуфт, ки ҳеҷ каси дигар ҳеҷ гоҳ нагуфта буд ва наметавонист бигӯяд: Ӯ дар бораи бахшиш, наҷот, сулҳ сухан гуфт ва албатта аз ҳама чизҳои рӯи замин ё дар осмон ҳеҷ чиз наметавонист орзуҳои рӯҳи хастаи ӯро мисли инҳо қонеъ гардонад.
Гуноҳҳои ӯ барои бахшиши Ӯ хеле бузург ё хеле зиёд набуданд; дар куҷо ки гуноҳи ӯ фаровон буд, файзи Ӯ хеле бештар фаровон буд. Суханони Ӯ бори виҷдон ва дили ӯро бардоштанд; дар Ӯ вай наҷот ва сулҳи худро ёфт. Вай шунид, ки Ӯ мегӯяд,
«Гуноҳҳои ӯ, ки бисёранд, бахшида шудаанд». Ва кӣ метавонад баракати Онро тасвир кунад, ки чунин суханонро шунида ва бовар кардааст? Довуд метавонист онро тасвир кунад, ва ман ҳам метавонам, ва ҳамаи онҳое, ки бо виҷдони гунаҳкор, гуноҳбор, ниҳоят ростқавлона ба назди ин Наҷотдиҳандаи бузург омадаанд, метавонанд. Онҳо сабукиро аз бор, сулҳро пас аз тӯфон, оромии амиқ ва муқаддасро медонанд, ки дилро пур мекунад, зеро ҳисси бахшиш ба рӯҳ мегузарад. Инро танҳо дар назди Ӯ метавон донист. Ҳамааш дар Ӯ ва тавассути Ӯ меояд,
ки дар Ӯ мо тавассути хуни Ӯ наҷот дорем, яъне бахшиши гуноҳҳо (Эфсӯсиён 1).
Исои Худованд аз хидмати мо бузургтар аст.
Ман намегӯям, ки Марями маҳбуби Байт-Ҳинӣ зани шаҳр буд — баъзеҳо ин корро кардаанд ва барои назари худ далелҳои хуб овардаанд — ман танҳо ишора мекунам, ки вай ҷоеро, ки бори он зан аз байн рафт, хеле дӯст медошт ва ҳар дафъае, ки мо дар бораи ӯ мехонем, вай дар назди Исо аст. Аввалин ин ҳодисаҳо дар Луқо 10:38–42 аст.
Мо аксар вақт Марямро барои гирифтани ҷои шогирд ба ҷои хизматгор дар ин маврид қадр мекунем, аммо оё мо набояд қадршиносиро ба Ӯ, ки бояд ба Худованд дода шавад, зоеъ накунем? Ин Ӯ буд, ки ӯро ба он ҷои итоат ва баракат кашид; вай танҳо ба ҷалби Ӯ ҷавоб дод, чунон ки сӯзан ба магнит ҷавоб медиҳад. Зани хушбахт! Ӯ, ки Марям дар назди Ӯ ором ва бетарс нишаста буд, касе набуд, ҷуз Ӯ, ки дар назди Ӯ фариштагон чеҳраҳои худро пӯшида, фарёд мезаданд,
Муқаддас, муқаддас, муқаддас, Худованди лашкарҳо; аммо вай Ӯро дар ваҳйи файзи Ӯ медонист, чун Он ки ба ҷаҳон на барои хидмат кардан, балки барои хидмат кардан ва ҷони худро фидия барои бисёриҳо додан омада буд. Вай кашф карда буд, ки дили Ӯ дар пур кардани холигоҳҳои дилҳои инсонӣ бо дониши Падари худ ва Худаш шодии махсус ва бебаҳо меёфт; ин хӯрок ва нӯшокии Ӯ буд. Вай дарк кард, ки Ӯро бештар хушнуд мекард, ки вай дар он ҷо ба каломи Ӯ гӯш медод, назар ба ҳар хидмате, ки вай метавонист ба Ӯ расонад. Ва вай медонист, ки вай танҳо метавонад ба Ӯ бо ақл ва хуб хидмат кунад, агар вай ҳамчун шогирд дар назди Ӯ нишинад.Ӯ хидмати моро қадр мекунад ва албатта онро мукофот медиҳад, аммо Ӯ ширкати моро бештар дӯст медорад ва мо метавонем Ӯро ҳангоми хидмат кардан фаромӯш кунем. Ӯ ба мо бештар чизе барои гуфтан ва дар мо кардан дорад, назар ба гуфтан тавассути мо ва кардан аз ҷониби мо. Ӯ бояд барои мо аз ҳама чизе, ки мо барои Ӯ карда метавонем, бештар бошад ва мо нишон медиҳем, ки инро медонем, вақте ки мо дар назди Ӯ менишинем ва каломи Ӯро мешунавем. Дар он ҷо ва он гоҳ Ӯ метавонад моро бо шустани об бо Каломи худ муқаддас ва пок кунад ва метавонад моро ғизо диҳад ва нигоҳубин кунад ва моро мувофиқи иродаи неки худ шакл диҳад.
Исои Худованд аз ғамҳои мо бузургтар аст.
Хоҳарон дар Байт-Ҳинӣ аз талафоти сахт ошуфта ва шикаста буданд. Онҳо умед доштанд, ки Дӯсти онҳо, ки онҳоро хеле дӯст медошт, ба кӯмаки онҳо мешитобад ва бародари онҳоро аз бемориаш шифо мебахшад, вақте ки онҳо ба Ӯ муроҷиат карданд, аммо Ӯ ин корро накард. Чунин менамуд, ки Ӯ онҳоро дар ин бӯҳрони бузурги ҳаёташон ноумед кардааст, зеро Ӯ ҳеҷ сухане нагуфта буд ва бародари онҳо мурда буд ва ҳоло дар қабри мӯҳршуда хобида буд ва онҳо дар хона бе умед нишаста буданд. Он гоҳ Ӯ ба назди онҳо омад. Марто ба пешвози Ӯ баромад ва бар пой истода сухан гуфт, аммо вақте ки Ӯ Марямро даъват кард ва вай ба ҷое омад, ки Ӯ ӯро интизор буд, вай дар назди Ӯ афтод ва гиря кард. Инак, вай дар назди Ӯ афтодааст. Гӯш кунед, ки вай ғамгинии худро дар назди Ӯ мерезад. Вайро бубинед, ки вай аз ашкҳои худ ба чеҳраи Ӯ менигарад. Чӣ ҳайрат бояд рӯҳи ӯро пур карда бошад, вақте ки вай ашкҳоро дар рухсораҳои Ӯ дид! Чӣ қадар зебо бояд Ӯ дар он рӯз ба назараш омада бошад! Чӣ ваҳйе аз дили Ӯ буданд он ашкҳо! Чӣ гуна ҳамдардии Ӯ бояд ғамгинии ӯро фурӯ бурда бошад! Чӣ наздикие бо Ӯ ғамгинии ӯ ба ӯ дод! Оё вай ҳеҷ гоҳ онро фаромӯш мекард? Он гоҳ Ӯ дар паҳлӯи ӯ ба эҳёи бародараш рафт ва дар ширкати Ӯ, бо худи Ӯ ин қадар наздик, дили ӯ бояд гуфта бошад,
Ҳамааш хуб аст. Муқаддасони ғамгини Худо.Исои Масеҳ дирӯз, имрӯз ва то абад як хел аст!Ҳоло овози қудрати Ӯ қудрати маргро шикаст ва асирро озод кард ва мардум диданд ва ҳайрон шуданд; аммо Марям чизе аҷибтар аз қудрате, ки онҳоро ба ҳайрат овард, омӯхта буд. Ҳамдардии Ӯ тасаллии худро ба рӯҳи ӯ рехта буд; вай омӯхта буд, ки Ӯ аз ғамгинии ӯ бузургтар аст. Вай ҳеҷ гоҳ намедонист, ки Ӯ ӯро чӣ қадар дӯст медорад, ё дили Ӯ чӣ қадар меҳрубон аст, ё ҳузури Ӯ чӣ қадар ҳамаро нигоҳ медорад, агар ғамгинии бузурги ӯ намебуд.
Исои Худованд аз худ бузургтар аст.
Охирин чизе, ки мо дар бораи Марям мехонем, дар Юҳанно 12 аст ва мувофиқ аст, ки сабти ҳаёти ӯ дар он ҷо ба охир расад. Як фунт
«нарди хеле гаронбаҳо» ӯро дар байни шиносонаш фарқ мекард. Ин як навъ чизе буд, ки занони шарқӣ барои бузургтарин рӯзи ҳаёташон нигоҳ медоштанд. Вай ҳатто онро ба бародараш ҳангоми маргаш нарезт, ҳарчанд ӯро хеле дӯст медошт, аммо онро ба пойҳои Исо рехт, зеро хуб медонист, ки Ӯ ба марг ва дафн меравад. Ҷаҳон ба Ӯ чизе ҷуз салиби шарм ва қабре бо ҷинояткорон надошт ва танҳо вай дар байни ҳамаи шогирдони Ӯ инро дарк кард ва вай бо амали худ гуфт: Ӯ сазовори беҳтаринест, ки ман метавонам ба Ӯ диҳам, ҳама чизе, ки ман дорам, ки маро фарқ мекунад, ба қабри Ӯ меравад. Худованд ин амалро чунон тафсир кард, ки ҳеҷ кас наметавонист, ва гуфт: «Ӯро танҳо гузоред: барои рӯзи дафни Ман вай инро нигоҳ доштааст», ва «Ба ростӣ ба шумо мегӯям, ки дар ҳар куҷое ки ин Инҷил дар тамоми ҷаҳон мавъиза шавад, ин амале, ки ин зан кардааст, низ барои ёдбуди ӯ гуфта хоҳад шуд». Он чизе, ки вай карда буд, нишон дод, ки дониши муҳаббати Ӯ чӣ кор карда метавонад. Он занро водор карда буд, ки зебо кардани худро ва ҳама чизеро, ки ӯро фарқ мекард, фаромӯш кунад; он ӯро водор карда буд, ки хатари танқид ва тамасхури дӯстонашро, ки намефаҳмиданд, ба дӯш гирад. Аз ин пас Марям барои ӯ ҳеҷ чиз набуд ва Масеҳ ҳама чиз буд. Марям барои Марям дар ҷаҳоне, ки Худованди ӯро намехост, ҷой намехост.Ба ин нуқта Павлус оварда шуд, вақте ки ӯ гуфт,
Худо накунад, ки ман ҷуз дар салиби Худованди мо Исои Масеҳ фахр кунам, ки ба воситаи Ӯ ҷаҳон барои ман маслуб шудааст ва ман барои ҷаҳон (Ғалотиён 6:14).
Ва ба ин нуқта Рӯҳи Муқаддас ҳамаи моро роҳнамоӣ мекунад. Ба қарибӣ ҳар як муқаддаси наҷотёфтаи Худо дар ҷалоли Ӯ дар боло дар назди Ӯ сар хам мекунад ва тоҷҳои худро дар назди он пойҳое, ки як вақтҳо барои мо дар марг сӯрох шуда буданд, мепартояд ва дар он ҷо Ӯро ибодат ва парастиш мекунад, зеро Ӯ сазовор аст! Мо беҳтарини худро дар рӯзи ҷалоли Ӯ дар назди Ӯ мепартоем. Марям беҳтарини худро ва худашро низ дар рӯзҳои рад ва ғамгинии Ӯ дар назди Ӯ партофт. Агар Ӯ он гоҳ сазовор бошад, ки дилҳо ва биниши моро бе рақиб пур кунад, Ӯ ҳоло сазовор аст, зеро «Исои Масеҳ дирӯз, имрӯз ва то абад як хел аст».
