Худои Падар Писари худро, Писари муҳаббати Худро — ки дар 2 Юҳанно 1:3 Писари Падар номида шудааст — додааст, то «писарони бисёр»-ро ба ҷалол биёрад (Ибр. 2:10). Ин муносибати нав дар ҳафт нуқта дар дуои Павлус дар Қӯлассиён 1 ҷамъбаст шудааст:
- Ҳамчун писарон, мо аз муносибати наздик бо Худо ва Падари худ баҳра мебарем. Ӯ аз дилҳо, лабҳо ва ҳаёти мо ҷавоберо меҷӯяд, ки дили Худро қаноатманд созад.
- Барои имконпазир сохтани ин, Ӯ корҳои аҷибе кардааст; Ӯ моро барои Худаш мувофиқ сохтааст, то Ӯ метавонад бо мо баракатҳои хона ва дили Худро мубодила кунад. Ин табдилро дар назар дорад.
- Ҳамчун писарони маҳбуби Ӯ, мо ба сабаби марги Писари Ӯ ворис шудаем ва бо Ӯ ҳамворис ҳастем, зеро Ӯ эҳё шудааст.
- Барои он ки мо аз ин чизҳо баҳра барем, Худо моро аз қудрати зулмот раҳо кардааст ва моро озод ва дар нури Худаш гузоштааст.
- Ғайр аз ин, Худо ва Падари мо моро аз қаламрави зулмот ба салтанате интиқол додааст, ки аз ҷониби «Писари муҳаббати Ӯ» идора мешавад — ифодае, ки танҳо дар ин ҷо ёфт мешавад.
- Наҷоте, ки Ӯ ба анҷом расонидааст, раҳоии комилро аз қувваҳои мухолиф дар назар дорад; он инчунин дар назар дорад, ки Ӯ фидия, нархеро пардохт кардааст, ки мо онро ҳисоб кардан ё ҳатто тахмин кардан наметавонем. Мо ин наҷотро дар Ӯ дорем (ояти 14): ин чизе нест, ки мо шояд рӯзе ба даст орем — не, мо онро дорем. Ва он дар Ӯст, дар муносибат ва муошират бо Ӯ.
- Бахшиши гуноҳҳо низ дар Ӯст. Гуноҳҳои мо нишон доданд, ки мо ҳадафро аз даст додаем. Масеҳ, ки ҳеҷ гоҳ ноком нашудааст, ҷои моро ҳамчун Ҷойгузин гирифт; гуноҳҳои мо аз байн рафтаанд ва қарз бекор карда шудааст.
