Аз лоғарии рӯҳонӣ эҳтиёт шавед: Ҷони худро дар Худо ғизо диҳед

«Ва говҳои лоғару бадсурат ҳафт гови зебову фарбеҳро хӯрданд» (Ҳастӣ 41:4). Хоби фиръавн аксар вақт таҷрибаи бедории ман буд. Рӯзҳои танбалии ман ҳама чизеро, ки дар замонҳои саноати пурғайрат ба даст оварда будам, хароб карданд; фаслҳои сардии ман тамоми гармии дилгармӣ ва шавқу завқи маро ях карданд; ва ҳамлаҳои дунявии ман маро аз пешрафтҳоям дар ҳаёти илоҳӣ боздоштанд.

Ман бояд аз дуоҳои лоғар, ҳамду санои лоғар, вазифаҳои лоғар ва таҷрибаҳои лоғар эҳтиёт мешудам, зеро инҳо фарбеҳи тасаллӣ ва оромии маро мехӯрданд. Агар ман дуоро ҳатто барои муддати кӯтоҳе ҳам сарфи назар кунам, тамоми рӯҳониятеро, ки ба он расида будам, аз даст медиҳам; агар ман аз осмон захираҳои нав нагирам, ғаллаи кӯҳнаи анбори ман ба зудӣ аз гуруснагӣ, ки дар ҷони ман ҳукмфармост, истеъмол мешавад.

Вақте ки кирмҳои бепарвоӣ, кирмҳои дунявӣ ва кирмҳои худпарастӣ дили маро комилан хароб мекунанд ва ҷони маро ба хастагӣ меоранд, тамоми самаранокӣ ва афзоиши қаблии ман дар файз ба ман ҳеҷ фоидае намерасонад. Чӣ қадар бояд ман ташвиш кашам, ки рӯзҳои лоғар, соатҳои бадсурат надошта бошам!

Агар ҳар рӯз ба сӯи ҳадафи орзуҳоям сафар мекардам, ба зудӣ ба он мерасидам, аммо бозгашт маро аз мукофоти даъвати баланди ман дур нигоҳ медорад ва маро аз пешрафтҳое, ки бо заҳмати зиёд ба даст оварда будам, маҳрум мекунад. Ягона роҳе, ки ҳамаи рӯзҳои ман метавонанд мисли «говҳои фарбеҳ» бошанд, ин аст, ки онҳоро дар чарогоҳи дуруст ғизо диҳам, онҳоро бо Худованд, дар хидмати Ӯ, дар ширкати Ӯ, дар тарси Ӯ ва дар роҳи Ӯ гузаронам.

Чаро ҳар сол аз соли гузашта дар муҳаббат, фоиданокӣ ва шодӣ бойтар набошад? — Ман ба теппаҳои осмонӣ наздиктарам, ман таҷрибаи бештаре аз Худованди худ дорам ва бояд бештар ба Ӯ монанд бошам. Эй Худованд, лаънати лоғарии рӯҳро аз ман дур нигоҳ дор; нагузор, ки ман фарёд занам: «Лоғарии ман, лоғарии ман, вой бар ман!» балки бигзор ман дар хонаи Ту сер ва ғизо гирам, то ки номи Туро ҳамду сано гӯям.

Ч.Ҳ.С.″ }