Маслиҳат барои ҶАВОНОН
Китоби Муқаддас пешгӯӣ карда буд, ки «дониш афзун хоҳад шуд» (Дониёл 12:4 KJV). Ин ҳақиқат дар шумораи зиёди коллеҷҳо, донишгоҳҳо ва дигар муассисаҳои таълимӣ, ки беш аз пеш зиёд шудаанд, инчунин дар миллионҳо донишҷӯёни ҷавону пир, ки дар барномаҳои гуногуни таҳсил номнавис шудаанд, аён аст.
Табрик мекунам, агар шумо ба мактаби миёна дохил шудан ё таҳсилоти баъдидипломӣ гирифтанӣ бошед. Ман наметавонам арзиши таҳсилоти хубро ба қадри кофӣ таъкид кунам, хусусан дар муҳити кории хеле рақобатпазир, ки дар он одамони боихтисостарин беҳтарин ҷойҳои корӣ мегиранд. Қарори шумо барои рафтан ба коллеҷ ё донишгоҳ шояд аз ҷониби волидони шумо, ки мехоҳанд шуморо дар таҳсил муваффақ бубинанд, таъсир карда бошад, ё он метавонад ба ҳадафе, ки шумо барои худ гузоштаед, алоқаманд бошад. Маҳоратҳо талабот доранд ва онҳое, ки дипломи коллеҷи афзалиятнок доранд, одатан метавонанд интизор шаванд, ки қобилияти даромади онҳо ба таври назаррас афзоиш ёбад. Аммо, се соҳае мавҷуданд, ки дар онҳо шумо бояд эҳтиёткор бошед, хоҳ дар мактаби миёна, мактаби касбӣ, коллеҷ ё донишгоҳ бошед.
Имон
«Аммо ту дар он чизҳое, ки омӯхтаӣ ва ба онҳо боварӣ ҳосил кардаӣ, истодагарӣ кун.» —2 Тимотиюс 3:14
Бисёре аз донишҷӯёни коллеҷ, ки дар оилаҳои масеҳӣ ба воя расидаанд ва ба мактаби якшанбегӣ ва вохӯриҳои калисо мерафтанд, ҷамъомад бо имондоронро қатъ мекунанд. Баъзеҳо ҳатто эътиқоди масеҳии худро тарк мекунанд. Ин далели ташвишовар метавонад натиҷаи таълимоти атеистӣ ва фалсафии баъзе профессорҳо бошад, ки танҳо бо устувор будан дар имони масеҳӣ муқовимат кардан мумкин аст. Дурии шахс инчунин метавонад натиҷаи фишори қабул шудан аз ҷониби ҳамсолон ё амали исён бар зидди волидон бошад.
Аз тарафи дигар, тарбияи масеҳӣ ба бисёре аз донишҷӯён кӯмак кардааст, ки имони худро ҳангоми идомаи таҳсил нигоҳ доранд. Сулаймон донотарин марде буд, ки то ҳол зиндагӣ кардааст, ба истиснои Худованд Исо, ва маслиҳати ӯ ба шумо ҳамчун ҷавон ё зан ин аст: «Панди падари худро бишнав, ва шариати модари худро тарк накун» (Масалҳо 1:8). Тимотиюси ҷавонро модар ва бибиаш Навиштаҳои Муқаддасро таълим дода буданд (2 Тимотиюс 1:5, 3:15). Дар замоне, ки бисёриҳо аз имон рӯ мегардонданд, Павлус ӯро ташвиқ кард, ки устувор бошад ва дар он чизҳое, ки ба ӯ таълим дода шуда буд ва шунида буд, истодагарӣ кунад.
Дониёл, наврасе, ки зӯран аз кишвар, хона ва оилааш гирифта шуда буд, маҷбур шуд, ки забони навро омӯзад ва дар системаи фасодкори Бобил таҳсил кард. Ӯ метавонист мисли дигарон мулоҳиза ронад: «Чаро ман бояд дар бораи тарбияи худ ин қадар эҳтиёткор бошам? Баъд аз ҳама, ман дар кишвари бегона ҳастам ва ҳеҷ кас маро дар ин ҷо намешиносад. Агар ман ба фарҳанг мутобиқ шавам ва таълимоти бехудоии онҳоро қабул кунам, хеле осонтар зиндагӣ мекунам.» Аммо, ин роҳе набуд, ки Дониёл дар муҳити нави худ интихоб кард. Дар асл, ӯ «дар дили худ қасд кард, ки худро бо қисми гӯшти подшоҳ ё бо шаробе, ки ӯ [подшоҳ] менӯшид, олуда накунад» (Дониёл 1:8). «Гӯшт» ва «шароб»-и подшоҳ беҳтарин чизеро, ки ин ҷаҳон пешниҳод мекунад, ифода мекунанд, аммо «агар одам тамоми ҷаҳонро ба даст орад ва ҷони худро аз даст диҳад, чӣ фоида дорад?» (Марқӯс 8:36). Ҳеҷ чиз дар ин ҷаҳонро бо баракатҳое, ки Худо ба воситаи Масеҳ ба мо ато кардааст, муқоиса кардан мумкин нест. Дониёл дар муҳити бехудо барои Худо истодагарӣ кард ва Худо ӯро барои ин баракат дод. Ғайр аз ин, ӯ аз итоат кардан ба бутҳои замин даст кашид ва одати намунавии худро дар дуо гуфтан ба Худованд се маротиба дар як рӯз идома дод.
Имрӯз бутҳои зиёде ба монанди қудрат, моликият ва лаззатҳо вуҷуд доранд ва бояд эҳтиёт кард, ки онҳо муҳаббати шуморо ба Худованд дур накунанд. Аз ин рӯ, ман шуморо даъват мекунам, ки бо даст кашидан аз он чизе, ки дар Каломи Худо ба шумо таълим дода шудааст, созиш накунед. Балки, бигзор ин таълим ҳангоми таҳсил муҳофизи шумо бошад ва Худо шуморо барои ин эҳтиром хоҳад кард.
Ҷинсият
«Аз шаҳватҳои ҷавонӣ низ гурез.» —2 Тимотиюс 2:22
Шунидани таҳқири ҷинсӣ ва ҳамлаҳо дар кампусҳои коллеҷ ғайриоддӣ нест. Истифодаи машрубот, марихуана ва дигар маводи мухаддир аксар вақт мустақиман ба ин ҳодисаҳо, инчунин ба дигар қарорҳои ғайриахлоқӣ дар байни ҷавонон алоқаманд аст. Ин робита тааҷҷубовар нест, зеро Каломи хеле доно ва муосири Худо кайҳо боз робитаи байни мастӣ ва ҷинсро нишон дода буд: «Кӣ бадбахт аст? Кӣ ғамгин аст? Кӣ ҷанҷол дорад? Кӣ суханони бемаънӣ [сабук, аблаҳона] дорад? Кӣ бесабаб захм дорад? Кӣ чашмони сурх дорад? Онҳое, ки муддати дароз дар шароб мемонанд; онҳое, ки шароби омехтаро меҷӯянд. Ба шароб нигоҳ накун, вақте ки сурх аст, вақте ки ранги худро дар пиёла медиҳад, вақте ки худро дуруст ҳаракат медиҳад. Дар охир он мисли мор мегазад ва мисли афъӣ неш мезанад. Чашмони ту занони бегонаро хоҳанд дид, ва дили ту чизҳои бад [нодуруст, нангин] хоҳад гуфт» (Масалҳо 23:29-33, ҳарфҳои курсив барои таъкид илова шудаанд).
Аз ин рӯ, ман шуморо ташвиқ мекунам, ки маслиҳати олиҷаноберо, ки Каломи Худо озодона медиҳад, қабул кунед, яъне: «Писарам, ба ҳикмати ман гӯш деҳ ... зеро лабони зани бегона мисли асал мечакад, ва даҳони ӯ аз равған ҳамвортар аст: аммо охири ӯ мисли афсӯс талх аст, мисли шамшери дудама тез аст ... Роҳи худро аз вай дур кун, ва ба дари хонаи вай наздик нашав: Мабодо шарафи худро ба дигарон диҳӣ, ва солҳои худро ба золимон: Мабодо бегонагон аз сарвати ту пур шаванд; ва меҳнатҳои ту дар хонаи бегона бошанд; ва дар охир мотам гирӣ, вақте ки гӯшт ва бадани ту тамом шавад, ва бигӯӣ: Чӣ гуна ман таълимро нафрат доштам, ва дили ман сарзанишро [ислоҳро] хор дошт; ва ба овози муаллимони худ итоат накардам, ва гӯши худро ба онҳое, ки маро таълим доданд, хам накардам!» (Масалҳо 5:1-13).
Мисли машрубот, порнография хеле одаткунанда аст ва ба назари нодуруст дар бораи муносибатҳои ҷинсӣ оварда мерасонад, ки ба ҳама гуна шаҳватҳои гуноҳкор оварда мерасонад. Аз ин рӯ, онро бояд пайваста рад кард ва аз он худдорӣ намуд. Нофармонӣ ба Каломи Худо моро ба ҳама гуна мушкилот меандозад, аммо итоат ба он моро аз мушкилот нигоҳ медорад.
Ниҳоят, аммо бешубҳа на камтар аз он, бемориҳои бо роҳи ҷинсӣ гузаранда, аз ҷумла ВНМО/СПИД, аксар вақт натиҷаи фаъолияти ҷинсӣ берун аз издивоҷ мебошанд. «Вақте ки гӯшт ва бадани ту тамом шавад» (ояти 11) тавсифи даҳшатнок, вале дақиқи он чизест, ки ВНМО/СПИД ба бадан мекунад, ки дар ниҳоят ба марг мерасонад. «Ҷинси бехатар» аз ҷониби ба истилоҳ коршиносон таълим дода мешавад, аммо Худо он чизеро таълим медиҳад, ки хеле беҳтар аст: худдорӣ!
Ҳамроҳӣ
«Касе ки бо хирадмандон роҳ меравад, хирадманд хоҳад шуд: аммо ҳамроҳи аблаҳон нест хоҳад шуд.» —Масалҳо 13:20
Бо назардошти мавзӯи қаблан зикршудаи ҷинсият, дидани арзиши ҷустуҷӯи ширкати хуб душвор нест. Биёед бори дигар ба мисоли Дониёл назар андозем. Дар Бобил ӯ се дӯсти хеле хуб дошт: Ҳанониё, Мишоил ва Азариё. Онҳо ҳамроҳони ӯ буданд, зеро онҳо аз як имон буданд ва арзишҳои ахлоқии якхела доштанд. Ғайр аз ин, азбаски Дониёл ба Худо вафодорӣ қасам хӯрд, Ӯ ҳатто ӯро бо Ашпеназ, ки «сардори хоҷагон» ва бобилӣ буд, дӯстӣ кард. Ин мард, ҳарчанд иқрор шуд, ки аз подшоҳ метарсад, хоҳиши Дониёлро дар бораи олуда накардани худ бо хӯрдани ғизои подшоҳ қабул кард ва ба ӯ иҷозат дод, ки лӯбиё ё ғаллаи кӯфта бихӯрад ва танҳо об нӯшад. Ба таври маъмулӣ лӯбиё ва об дар бораи Масеҳ сухан мегӯянд, ки гуфт: «Ман нони ҳаёт ҳастам: ҳар кӣ назди Ман ояд, ҳеҷ гоҳ гурусна нахоҳад шуд, ва ҳар кӣ ба Ман имон оварад, ҳеҷ гоҳ ташна нахоҳад шуд» (Юҳанно 6:35). Дониёл 1-ро хонед, то ҳамаи тафсилотро бифаҳмед.
Дониёл ва дӯстонаш вафодории Худоро исбот карданд, ки садҳо сол пеш гуфта буд: «Онҳоеро, ки Маро эҳтиром мекунанд, Ман эҳтиром хоҳам кард, ва онҳоеро, ки Маро хор медоранд, кам қадр хоҳанд шуд» (1 Самуил 2:30). Дар Дониёл 2 бо бӯҳрони дигар рӯ ба рӯ шуда, мо мехонем, ки «он гоҳ Дониёл ба хонаи худ рафт ва ин корро ба Ҳанониё, Мишоил ва Азариё маълум кард, ҳамроҳони ӯ: ки онҳо аз Худои осмон раҳмат талаб кунанд» (Дониёл 2:17-18). Онҳо ин масъалаи ба ҳаёт таҳдидкунандаро дар дуо ба Худо пешниҳод карданд ва Худо хоҳиши онҳоро қабул кард. Ҷамъ шудан бо дӯстони масеҳии худ дар кампус барои талаби кӯмаки Худованд дар таҳсил ва муборизаҳои шумо бешубҳа чизест, ки барои он шумо саховатмандона мукофотонида хоҳед шуд.
Довуд намунаи дигарест, ки аҳамияти роҳ рафтан бо ҳамфикрониро дарк кардааст. Ӯ гуфт: «Ман ҳамроҳи ҳамаи онҳое ҳастам, ки аз Ту метарсанд, ва аз онҳое, ки аҳкоми Туро риоя мекунанд» (Забур 119:63) ва «Хушо марде, ки ба маслиҳати бадкорон роҳ намеравад, ва дар роҳи гуноҳкорон намеистад, ва дар курсии масхаракунандагон наменишинад» (Забур 1:1). Омехта шудан бо бадкорон аксар вақт як раванди тадриҷӣ аст: «роҳ рафтан», «истодан» ва ниҳоят «нишастан». Вақте ки шумо бо онҳо ҳамроҳ мешавед, шумо қудрати ахлоқии худро барои шаҳодат додан ба онҳо гум кардаед.
Як иқтибоси дигарро аз Павлуси расул мулоҳиза кунед: «Фирефта нашавед: муоширати бад [ширкат] одатҳои некро вайрон мекунад» (1 Қӯринтиён 15:33). Дониёл, Довуд ва Павлус чӣ умумӣ доштанд? Онҳо таъсири фасодкори ширкати бадро медонистанд ва тасмим гирифтанд, ки аз он дур бошанд. Аз тарафи дигар, дар ҳамроҳии онҳое, ки Худовандро дӯст медоранд ва мехоҳанд Ӯро хушнуд кунанд, тақвият ва рӯҳбаландӣ вуҷуд дорад.
Хулоса
Ман кӯшиш кардам, ки ба шумо беҳтарин маслиҳатро диҳам, ки он танҳо аз Каломи Худо омада метавонад. Ин ба шумо вобаста аст, ки ҳақиқати онро худатон исбот кунед. Каломи Худо метавонад ба ҳар гуна озмоиш тоб оварад ва Худо худаш ба Каломи худ вафодор хоҳад буд.
Бигзор Худованд ба шумо кӯмак кунад, ки аз домҳои гуноҳ дурӣ ҷӯед. Агар шумо дарёбед, ки дар нофармонӣ ба Каломи Ӯ роҳ мерафтед, барои тағир додани самт дер нашудааст. «Агар мо гуноҳҳои худро иқрор кунем, Ӯ вафодор ва одилона аст, ки гуноҳҳои моро бахшад ва моро аз ҳар гуна беадолатӣ пок созад» (1 Юҳанно 1:9). Бигзор Ӯ шуморо дар таҳсилатон то ба итмом расидани он баракат диҳад, зеро «хоҳиши иҷрошуда ба ҷон ширин аст» (Масалҳо 13:19). Сипас ба ҷои кор пеш равед ва беҳтарине бошед, ки Худо мехоҳад шумо бошед.
Ниҳоят, агар шумо ҳанӯз масеҳӣ набошед, шумо бояд аз гуноҳи худ тавба кунед, дари дили худро кушоед ва аз Худованд Исо хоҳиш кунед, ки дарояд ва шуморо наҷот диҳад. Ҳоло ин корро кунед.
Худо шуморо чунон дӯст медорад, ки Писари Ӯ, Исо, мурд, то ҷазои гуноҳҳои шуморо ба дӯш гирад: «Зеро Худо ҷаҳонро чунон дӯст дошт, ки Писари ягонаи Худро дод, то ҳар кӣ ба Ӯ имон оварад, талаф нашавад, балки ҳаёти ҷовидонӣ дошта бошад» (Юҳанно 3:16 NKJV). Ҳеҷ роҳе нест, ки шумо метавонед роҳи худро ба осмон ба даст оред. Кӯшиши беҳтарини шумо наметавонад шуморо ба қадри кофӣ хуб кунад. Шумо бояд бовар кунед, ки Исо барои гуноҳҳои шумо мурд. Танҳо Худо метавонад гуноҳҳои шуморо бахшад. Ин атои муҳаббати Ӯ ба шумост. «Шумо ба воситаи имон наҷот ёфтаед, ва ин аз худи шумо нест; ин атои Худост, на аз аъмол» (Эфсӯсиён 2:8-9). Оё шумо мехоҳед барои осмон омода бошед? Агар ин тавр бошад, бо Худо чунин сӯҳбат кунед: «Худованди азиз Исо, ман медонам, ки ман гуноҳкорам ва медонам, ки Ту мурдӣ, то гуноҳҳои маро бартараф кунӣ. Ман ба Ту боварӣ дорам, ки гуноҳҳои маро мебахшӣ ва маро барои осмон омода месозӣ. Ман медонам, ки Ту ба ман кӯмак мекунӣ, ки барои Ту зиндагӣ кунам. Ташаккур!» —Л. Аберкромби
